De weg naar binnen ligt open. Het is aan ons om hem te gaan.

Gepubliceerd op 22 september 2020 door Willem

“Mellon! Zeg vriend en treedt binnen!”

Gandalf voor de deuren van Moria

 

Vandaag 22 september 2020 om 15.36 uur ging de zon het dierenriemteken van de Weegschaal binnen. Het elk jaar terugkerende verschijnsel dat de herfst begint. 

De herfstevening.

In mijn verhaal van september 2018 heb ik daar een paar mooie voorbeelden van gegeven hoe volkeren dit moment achtten.

Wie nieuw is bij dit blog moet daar zeker toch eens kijken.

https://www.poustinia.be/willem/de-kruipende-slangen-van-el-castillo-en-het-begin-van-de-herfst/#more-688

Momenten die in vroegere culturen van levensbelang waren, gaan nu in deze zg. moderne tijd, achteloos voorbij.

We slaan er geen enkele acht meer op.

We leven niet langer meer in het besef dat ons leven gestuurd wordt door krachten die ons ver te boven gaan.

Ons leven is volledig uit balans.

Daar wil ik even bij stil staan nu de Aarde in haar jaarlijkse gang rondom de zon ons weer oproept stil te staan bij dit geheiligde moment.

Het moment dat we in vrijheid de keuze maken om ons af te stemmen op de diepere betekenis van dit moment.

Vroeger waren het de sjamanen, de ouderen, de priesters, de voorgangers, die ons opriepen bijeen te komen op deze momenten voor een hernieuwde verbinding met…

We hebben deze gidsen stelselmatig aan de deur gezet er vanuit gaande dat we zelf wel in staat zijn om ons leven vorm te geven en van betekenis te voorzien.

Natuurlijk hadden we met zijn allen ook wel redenen om velen van hen aan de deur te zetten, voelend dat zij zelf ook de verbinding aan het kwijt raken waren.

Maar in opstand kwamen we niet echt want velen van ons waren, net als degenen die ons hadden moeten leiden, in de ban geraakt van iets anders, iets groters dat ons langzaam steeds meer begon te boeien.

We waren in de ban van … J.R.R. Tolkien zou zeggen: “The Lord of the Rings”.

Maar daar kom ik zo op terug. 

Laten we eens kijken hoe het allemaal is begonnen.

Lees verder »

Als we erom heen blijven draaien raken weegschalen in de war en verstopt de waarheid zich in oktober.

Gepubliceerd op 1 oktober 2019 door Willem

Als we erom heen blijven draaien raken weegschalen in de war en verstopt de waarheid zich in oktober.

Zoals ik in eerdere verhalen hier verschenen al liet doorschemeren valt er niet veel te vieren in de maand oktober.

Enkel in antroposofische en oud-katholieke middens klinkt er nog een echo door van het oude Michaëlsfeest, maar daarbuiten is het akelig stil.

Alsof we als cultuur niet goed weten hoe om te gaan met de fase in het jaar die volgt op de herfstevening van 22 september, wanneer de zon recht boven de evenaar staat en op weg gaat naar de steenbokskeerkring wat wil zeggen dat de dagen korten, de herfst intreedt en de lange nachten ons komen bezoeken. Allerlei associaties met datgene wat de mens doorgaans het meest ontloopt.

De “Ouden” hebben op deze periode van het jaar het beeld van de Weegschaal “geplakt”. Daar ga ik straks wat dieper op in, maar ik wil eerst even stil staan bij iets anders.

In een vorig blog gaf ik aan dat er op de hele wereld restanten te vinden zijn van culturen die heel goed wel wisten hoe hier mee om te gaan. Zij achtten en eerden dit kosmische gegeven omdat zij zich de drieslag Ootmoed, Deemoed en Moed herinnerden.

De aloude verwijzing naar de drie houdingen waarmee deze achting voor werd uitgedrukt.

De oude Kelten, om maar een enkele voorvader van ons te noemen, kenden nog de betekenis van het woord “Ootmoed”, al hadden zij in hun talen daar waarschijnlijk een ander woord voor.

pastedGraphic.png

Lees verder »

Wikken en wegen in oktober

Gepubliceerd op 1 oktober 2018 door Willem

We zijn beland bij de achtste maand in ons verhaal over de betekenis van de namen van de maanden.

Op de gewone kalender is het natuurlijk de tiende maand, maar die kalender is nadat hij vele verschillende uitvoeringen heeft gekend (ook een verhaal dat we eens moeten vertellen, want heel boeiend) uiteindelijk gestandaardiseerd en heeft daardoor nog minder verbinding met de oorspronkelijke symboliek, die we in deze verhalen weer wat onder het stof willen uithalen.

De Romeinen noemden deze maand de achtste, vandaar oktober, want zij begonnen te tellen vanaf maart.

En daar houdt het verhaal verder op.

We keren dus weer terug naar het natuurgebeuren; onze grootste leermeester.

Vorige week heb ik jullie verteld over de slangen van El Castillo en daaruit blijkt maar weer eens hoeveel belang de oude volken hechtten aan de vier kardinale punten van het jaar.

(zie daarvoor ook het verhaal van maart 2018 over de lente-equinox)

De vier kardinale punten van het jaar waren en zijn de twee zonnewenden en de twee eveningen.

 

Zonder veel kennis van astronomie waren geduldige observeerders vroeger al heel vroeg in staat om deze momenten in het jaar te markeren.
Op twee momenten in het jaar duurt de dag namelijk even lang als de nacht.
En er zijn  twee momenten dat de zon haar hoogste stand en haar laagste stand aan de hemel heeft bereikt en vanaf dat punt de tegengestelde richting inslaat. De wende van de zon; de zonnewende.

Niemand die het weet maar het zou me niet verbazen dat het kruis, dat als oudste symbool van de mensheid geldt, hierin zijn oorsprong vindt.

Ga even mee in gedachten of teken mee op een vel papier dat werkt nog veel beter (waarom zou ik daar tijd voor maken; wel doe maar eens en ervaar eens wat dat met je doet)

Lees verder »

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: