Hoe de steenbok ons leert te groeien naar mede-schepperschap.

Gepubliceerd op 1 januari 2020 door Willem

 

 

 

Vanmorgen, 31 december, kwam de zon op om 8.45 uur. Nu ik dit verhaal schrijf is ze zojuist achter de bomenrij in de verte aan haar voor mij zichtbare klimmende boog begonnen. Ze heeft nog zeven van haar acht uur durende werkdag voor de boeg alvorens ze zich weer te ruste legt achter het bos dat ik zie als ik door het raam rechts van mij naar buiten kijk.

Ze staat dus maar acht uur aan de hemel, terwijl dat in juni zeker twee keer zo lang is.

Over donkere dagen rond de Kerst gesproken.

Straks om 12.24 uur wanneer ze pal in het zuiden staat, schuin voor mij, komt ze nog nauwelijks boven de toppen van de bomen uit. Ze staat dan zo laag dat haar stralen diep doordringen in het huis.

Ze trekt in deze dagen haar laagste bogen aan de hemel en is de aarde als het ware zeer nabij. In werkelijkheid doorloopt de aarde in haar elliptische baan rond de zon het punt aan de hemel dat het dichts bij de zon staat, ze gaat dan door het zg. perihelium.

We staan in de winter dus dichter bij de zon dan in de zomer terwijl de temperatuur het tegenovergestelde laat zien.

Verschijnselen die voeding geven aan het oude beeld dat bij veel oervolkeren leeft dat in deze tijd van het jaar de geest (de zon) dichter bij de mens (op aarde) staat.

Lang geleden waren wij in onze streken en in onze toen heersende culturen natuurlijk niet op de hoogte van de wetmatigheden die het gedrag van hemel en aarde aanstuurden.

Alhoewel, je moet dan wel heel ver terug gaan, meer dan tienduizend jaar, om er zeker van te zijn dat de mensheid toentertijd niets wist van deze natuurfenomenen.

In alle tijden hebben mensen altijd de fenomenen waargenomen en sommige culturen zijn heel vroeg begonnen om hun observaties vast te leggen en daardoor op zoek te gaan naar wetmatigheden. 

Maar voordat er zoiets als wetenschap ontstond die zich beriep op feiten aan de hand van observaties, hebben mensen altijd aan fenomenen verhalen verbonden om op die manier zin en betekenis te geven of te ontlenen aan fenomenen.

In psychologische termen spreekt men dan van het feit dat de mens innerlijke beelden projecteert op een uiterlijk fenomeen. Zo ontstaat het beeld dat de zon die laag langs de hemel gaat laat zien dat de geestelijke wereld dichtbij is. En als de geestelijke wereld heel dichtbij is rond deze tijd van het jaar ligt het ook erg voor de hand om in een bepaalde cultuur een verhaal over de geboorte van een held als lichtbrenger te plaatsen in deze tijd van het jaar.

Het fenomeen in de natuur leent zich dus om hieraan als het ware een projectie op te hangen. Een laag hangende zon die wordt tot een geest die de mens nabij komt.

Oppervlakkig beschouwd hebben we hier een verklaring voor waarom oude volkeren een symbolische lading gaven aan natuurfenomenen die tot op de dag van vandaag nog doorklinken in religieuze feesten, kalenders, gebruiken en verhalen.

De wetenschap heeft in de zon geen geest gevonden, op de maan geen godinnen en ga zo maar door.

Dus…

Lees verder »

Een majestueuze Steenbok keek naar beneden en zag dat het goed was.

Gepubliceerd op 1 januari 2019 door Willem

Een majestueuze Steenbok zag ik hoog op de bergtop uitkijken over de terrassen beneden hem en hij zag dat het goed was.

Ik heb een sterke Steenbok-energie in mijn karakter en dat maakt dat ik dit blog schrijf waarin ik op zoek ga naar wat de natuur ons weet te vertellen over de diepere symboliek die verbonden is met de betekenis van de namen van de maanden.

Nu is het zo dat iedereen deze energie in zich draagt aangezien we allemaal een portie van de twaalf oer-energieën in onze knapzak hebben zitten die ons werd uitgedeeld vlak voor onze geboorte met de opdracht om gaande weg de zak te openen en deze energieën als  karaktereigenschappen tot ontwikkeling te brengen om zo te kunnen bijdragen aan een zich vernieuwende wereld waarin een ieder een specifieke rol heeft te spelen.

Een ieder heeft zo een specifieke hoeveelheid energie tot zijn beschikking en we hebben van alles wat.

Juist omdat we van alles wat hebben kunnen we met elkaar overeenkomen als we eenmaal op het punt zijn aanbeland dat we eindelijk begrijpen dat we als kind ons vaak verdedigden met de, onbewust van rijk inzicht getuigende opmerking, “Wat je zegt ben jezelf”.

Ik zelf ben een Waterman, wat zo veel wil zeggen dat ik voornamelijk de opdracht heb om de typische Waterman-eigenschappen tot ontwikkeling en tot uitdrukking te brengen.

Je bent tenslotte niet iets of iemand; je bent gekomen om te worden wat je bent.

Elk zaadje dat in goede grond valt en de omstandigheden mee heeft, draagt tenslotte een belofte in zich; maar heeft nog een lange weg te gaan ( of kort ) als je tuinkers moet worden natuurlijk.

Maar even tot de orde. Gedaan met de typische, soms onnavolgbare zijsprongen van de capricieus genoemde Steenbok-kracht.

Ik wilde beginnen te zeggen dat ik geacht wordt een ieder een gelukkig nieuw jaar toe te wensen.

Lees verder »

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: