Vooraankondiging Conferentie Crossing the abyss IV op 20 en 21 juni 2020

Gepubliceerd op 6 januari 2020 door Huguette

Beste mensen,

We kijken met dankbaarheid terug op de dagen in oktober van het afgelopen jaar toen Gogo Ekhaya Esima in Kortenberg haar inspirerende lezing tijdens de conferentie “Finding the Borderspace” verzorgde en tijdens het seminar in Kessel-lo met het publiek in dialoog ging. 

Menige deelnemer voelde dankbaarheid voor wat ze op authentieke en gedegen wijze heeft gedeeld.

Wat ze tijdens haar crisisjaren leefde, heeft ze volwaardig geïntegreerd en ze lukt erin afstand te nemen van de feiten door ze in leerervaringen om te zetten, die het proces spiegelen dat ze is gegaan om zich na een langdurig herstel van een spirituele crisis tot een professionele genezer te ontwikkelen.   

Daar gingen menige opleiding en training mee gepaard en door een langdurige leerervaring en inwijding in de eeuwenoude Zuid-Afrikaanse Sangoma Healing traditie kan ze de wijsheid en kennis van de oorspronkelijke geneeswijze in Zuid-Afrika aanboren en leren toepassen.

Een leerproces dat zich doorheen het hele leven verder voltrekt zoals de Sangoma Healing traditie en de ouderen haar voorleven.

Ze kreeg als Sangoma healer de naam: Gogo Ekhaya Esima.

Na een samen terugblikken op, spraken we met Ekhaya af om op 20 en 21 juni 2020 opnieuw een mogelijkheid te scheppen om ervaringen en kennis door te geven. 

Ze zal dus weer in ons midden zijn en een volwaardige bijdrage leveren. 

De titel van deze dagen wordt nog bekendgemaakt, alsook het programma. Daar wordt nu volop aan gewerkt.

Maar vermits agenda’s zich tegenwoordig sneller en sneller vullen wil ik nu reeds de data vrijgeven zodat wie er graag bij wil zijn, ruimte open kan laten om deel te nemen.

Op beide dagen, zaterdag 20 en zondag 21 juni 2020, gaat het programma in Het Don Boscocentrum in Kessel-lo door.

Ken je mensen en vrienden of familie die er baat bij kunnen hebben om deel te nemen, geef de data en de informatie die nog zal volgen door. 

Wie dat wenst kan alsnog op de maillijst worden gezet en wordt dan automatisch van meer informatie op de hoogte gebracht.

Het Levenssnoer heeft als logo een vlucht van kraanvogels. 

Kraanvogels overleven dank zij de wijsheid die ze van de ouderen krijgen, die zich lang over de jongere vogels ontfermen. 

Leven laat zich door een leerproces ontvouwen en kracht vloeit voort uit het aanspreken van de eigen vermogens. 

De samenkomsten die Het Levenssnoer organiseert beogen dit eveneens en bieden een bredere kijk op geestelijke gezondheid om een vruchtbare kruisbestuiving mogelijk te maken.

Bij dit bericht voeg ik graag een welgemeend voorspoedig nieuw jaar.

Van harte,

Huguette Beyens

 

De ballade van de Drie Koningen

Gepubliceerd op door Huguette

De ballade van de Drie Koningen.

 

Zag of hoorde je ze ooit? Of misschien kwam je ze wel eens tegen. Of ze klopten aan je deur en zongen hun blije lied met een draaiende ster in hun hand. Of zijn ze figuren in een verhaal en vervaagden ze met de tijd zodat hun lied niet langer in je oren klinkt als op Drie Koningen de dageraad een deur opent voor een zon die het leven dat in de donkere voegen van de aarde aan het openbreken is, ter wereld brengt. Zoals worden wie je in wezen bent. 

De Drie Koningen met ene ster. Ze kwamen van heinde en ze kwamen van ver.
Drie wijzen uit het Oosten volgens een oud verhaal, die een ster aan de hemel volgden, hadden oog voor tekens. Een ster, net iets anders fonkelend dan de andere.
In tijden waarin donkere machten het zicht op de kosmos dreigden te overschaduwen. 

Waar zijn ze nu gebleven in tijden waarin donker hevig woedt?
Welke deur gaat voor hen open, als de klanken van hun lied niet langer worden gehoord? Wie reikt hen de appel en de wafel die ze zingend hebben verdiend?

Jaren geleden maakte ik de drie koningen van wat resten stof en ijzerdraad.
Ze waren meer suggestie dan werkelijkheid. Expressieve gestalten in stof en draad.
Maar ze kwamen spontaan in mijn handen tot leven en ik voelde van heel nabij hoe ze onafscheidelijk bij elkaar hoorden. De drie die de essentie van het leven in de vorm van een ster konden herkennen.
Mijn handen werden er scheppend warm van en ik blij van gemoed.
Zo onschuldig eenvoudig gaat het ook wel eens.

Samen spiegelen ze de mens die door herkenning in het goddelijke toestemt.
Eruit ontstaat en erin opgaat. Als een continuüm, een basso continuo in de cyclus van het leven. Zo voelde het, als uit deze eenvoud betekenis zich veelvoudig openbaart.
Driekoningen feest: feest van de openbaring. Wat diep verborgen is opent zich.
Wat niet te grijpen is laat zich aanraken. 

Lees verder »

Hoe de steenbok ons leert te groeien naar mede-schepperschap.

Gepubliceerd op 1 januari 2020 door Willem

 

 

 

Vanmorgen, 31 december, kwam de zon op om 8.45 uur. Nu ik dit verhaal schrijf is ze zojuist achter de bomenrij in de verte aan haar voor mij zichtbare klimmende boog begonnen. Ze heeft nog zeven van haar acht uur durende werkdag voor de boeg alvorens ze zich weer te ruste legt achter het bos dat ik zie als ik door het raam rechts van mij naar buiten kijk.

Ze staat dus maar acht uur aan de hemel, terwijl dat in juni zeker twee keer zo lang is.

Over donkere dagen rond de Kerst gesproken.

Straks om 12.24 uur wanneer ze pal in het zuiden staat, schuin voor mij, komt ze nog nauwelijks boven de toppen van de bomen uit. Ze staat dan zo laag dat haar stralen diep doordringen in het huis.

Ze trekt in deze dagen haar laagste bogen aan de hemel en is de aarde als het ware zeer nabij. In werkelijkheid doorloopt de aarde in haar elliptische baan rond de zon het punt aan de hemel dat het dichts bij de zon staat, ze gaat dan door het zg. perihelium.

We staan in de winter dus dichter bij de zon dan in de zomer terwijl de temperatuur het tegenovergestelde laat zien.

Verschijnselen die voeding geven aan het oude beeld dat bij veel oervolkeren leeft dat in deze tijd van het jaar de geest (de zon) dichter bij de mens (op aarde) staat.

Lang geleden waren wij in onze streken en in onze toen heersende culturen natuurlijk niet op de hoogte van de wetmatigheden die het gedrag van hemel en aarde aanstuurden.

Alhoewel, je moet dan wel heel ver terug gaan, meer dan tienduizend jaar, om er zeker van te zijn dat de mensheid toentertijd niets wist van deze natuurfenomenen.

In alle tijden hebben mensen altijd de fenomenen waargenomen en sommige culturen zijn heel vroeg begonnen om hun observaties vast te leggen en daardoor op zoek te gaan naar wetmatigheden. 

Maar voordat er zoiets als wetenschap ontstond die zich beriep op feiten aan de hand van observaties, hebben mensen altijd aan fenomenen verhalen verbonden om op die manier zin en betekenis te geven of te ontlenen aan fenomenen.

In psychologische termen spreekt men dan van het feit dat de mens innerlijke beelden projecteert op een uiterlijk fenomeen. Zo ontstaat het beeld dat de zon die laag langs de hemel gaat laat zien dat de geestelijke wereld dichtbij is. En als de geestelijke wereld heel dichtbij is rond deze tijd van het jaar ligt het ook erg voor de hand om in een bepaalde cultuur een verhaal over de geboorte van een held als lichtbrenger te plaatsen in deze tijd van het jaar.

Het fenomeen in de natuur leent zich dus om hieraan als het ware een projectie op te hangen. Een laag hangende zon die wordt tot een geest die de mens nabij komt.

Oppervlakkig beschouwd hebben we hier een verklaring voor waarom oude volkeren een symbolische lading gaven aan natuurfenomenen die tot op de dag van vandaag nog doorklinken in religieuze feesten, kalenders, gebruiken en verhalen.

De wetenschap heeft in de zon geen geest gevonden, op de maan geen godinnen en ga zo maar door.

Dus…

Lees verder »

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: