Het kruispunt-feest – de zomerzonnewende
Voor de meesten van ons gaan de komende dagen geruisloos voorbij en hebben we nauwelijks aandacht voor het feit dat we bij een oeroud kruispunt-feest zijn aanbeland rond 22 juni. Hoe anders is dat een half jaar eerder of later, als we rond de 22e december al volop bezig zijn met de voorbereidingen van het Kerstfeest of een kwart jaar eerder als de Paasdagen aanbreken.
Althans voor een telkens kleiner wordende groep mensen die op deze wijze uitdrukking geven aan een beweging die we met een goed Engels woord, disenchantment, de ontnuchtering of beter gezegd de ont-tovering van onze tijd zouden willen noemen.
Waar is nog de verrukking, de ontroering, het gevoel van opgenomen te zijn in een wonderlijk geheel, het sprakeloos staan van ontzag voor.
Gezamenlijk beleefde vieringen waar eeuwenoude rituelen mensen inwijden in eeuwenoude, diep van binnenuit beleefde ervaringen die mensen dragen en verheffen en een diepe verwantschap met elkaar en met de omringende mysterieuze natuur in de mens etsen die daardoor weet heeft van zich verbonden te voelen en weten met; zich juist daardoor een religieus wezen weet.
Dit was precies het doel van deze oude kruispunt-feesten die de mens tot vieringen verhief. Vieringen die verworden zijn tot enkele feesten en uiteindelijk geheel in de macht van de commercie zijn gevallen en daardoor al lang niet meer dat bij mensen losmaken waartoe ze oorspronkelijk in staat zijn.
Daarvoor moeten we ons bevrijden van dat commerciële juk en ons opnieuw herinneren wat de oorsprong is van deze oude rituelen die de mens niet zelf heeft bedacht maar die hij heeft afgelezen aan de relatie die er van oudsher is tussen de natuur en de kosmos en de daarin werkzame wetmatigheden.
Ik grijp nog even terug naar het verhaal van Tempi alwaar hij aan zijn dochter Luna hierover het één en ander vertelt: