Je kent jezelf maar pas echt wanneer je jezelf ook echt in de ander ontmoet

Gepubliceerd op 19 juli 2020 door Willem

De oplettende lezer heeft gemerkt dat ik in de afgelopen tijd in mijn zoeken naar “wat er zoal in de lucht hangt elke maand” me voornamelijk richt op de oorspronkelijke archetypische betekenis van de typische “energie” die er in de lucht hangt elke maand. De energie die lang geleden benoemd werd, een naam kreeg en tot ons is gekomen als zijnde de beelden van de dierenriem.

Al heel lang geleden bemerkte men dat er telkens (elke maand) “iets anders in de lucht hing” en dat die typische energie niet enkel een ander natuurgebeuren tevoorschijn roept maar tevens invloed uitoefent op hoe de mens zelf zich verhoudt tot zichzelf, de ander en het wereldgebeuren.

Het is slechts deels dat we in vrijheid uitdrukking kunnen geven aan wat ons beweegt.
Er zijn sterke kosmologische krachten werkzaam in ons die zich via ons menszijn zoeken uit te drukken.
We zijn in de grond veel minder vrij dan we wel willen denken.
En als we vrij zijn en daar sterk van overtuigd zijn dan blijkt, als we eerlijk reflecteren op ons eigen gedrag, dat veel van wat we bewerkstelligen, uiteindelijk niet zo’n succesvol effect heeft, noch voor ons zelf, noch voor de ander laat staan voor het collectief.

Niet omdat ik dat vind, vraag het aan oorspronkelijke volkeren, vraag het aan minderheden, vraag het aan de gekleurde medemens, vraag het vooral aan de dieren, de planten, de gesteenten van de aarde. Vraag het aan de lucht, het water van de oceanen.
Misschien heeft zelfs de Maan wel een mening over ons en houdt Mars zijn hart vast.

Vanuit de oudheid is er al veel bekend over deze oorspronkelijke energiebeelden die we kennen als de twaalf tekens van de dierenriem en in de serie verhalen die ik de afgelopen twee jaar bijeen geschreven heb, heb ik een beeld geschetst van die archetypische krachten die in ons hun weg zoeken en die aan de basis liggen van onze cultuurfeesten, de namen van de maanden.

Maar ik heb me voorgenomen om verder en dieper in te zoomen op deze materie want dat is wat deze tijd vraagt.

Als we enkel de beelden elk op zich beschouwen komen we niet veel verder. Hoe goed we ze ook kennen en kunnen omschrijven en herkennen in onszelf.
We komen er wezenlijk niet veel verder mee als ons standpunt dat van ons zelf is.

Zelfkennis is een goede zaak, maar ook dit thema mag niet als doel gelden. Ook dit thema staat in functie van.
We kunnen ons zelf maar echt begrijpen als we ons zelf in een driehoek plaatsen.

Je kent jezelf maar pas echt wanneer je jezelf ook echt in de ander ontmoet.

Een niet gemakkelijke zin. Een niet gemakkelijk te erkennen levensfeit. Maar zonder de achting van dit besef komen we nooit tot de zo broodnodige opheffing der tegenstellingen en de groei naar de nieuwe derde verbindende kracht die daaruit ontstaat en die zo de drijvende kracht wordt voor ons ware menszijn; ons wezenlijk verbonden weten met de levende schepping om ons heen.

De schepping in zijn totaliteit komt werkelijk volledig tot leven wanneer elk levend wezen daarin zijn eigen plek kan innemen. Als we daar voor zorgen, zorgt dat geheel dat we zelf ook op onze plek vallen.
Onze zorg voor het geheel maakt dat het geheel voor ons zorgt.

Als je dat niet gelooft, moet je voor jezelf zorgen. En de ander de ander laten.

We zullen dus een stap verder moeten gaan en ook de archetypische symboliek van elk beeld in relatie moeten brengen tot het grotere geheel.

Laat dat nu precies zijn wat er op dit moment wereldwijd aan het gebeuren is met ons.

 

pastedGraphic.png

 

Ik wil jullie graag laten zien hoe ik tot deze gedachten kom.

Morgen zijn we weer een maand verder dan mijn laatste verhaal van vorige maand waar ik iets vertelde over de zonsverduistering die zich toen aandiende.
Morgen is er weer een nieuwe maan. Zoals elke maand gebeurt.
Elke maand komen de twee kosmische scheppingsprincipes, zon en maan bijeen, en planten een zaadje. Nieuwe maan noemen we dat.

Lees en luister met je hart en open je voor de symboliek.

Dit zaadje gaat vervolgens door vier fases heen (de schijngestalten) en krijgt zo gedurende een maand alles wat het nodig heeft om zich te kunnen uitdrukken.
Elk jaar worden er zo 12 zaadjes geplant. Elk zaadje heeft een andere oriëntatie.
Morgen wordt er een nieuw zaadje geplant en dat zaadje krijgt de oriëntatie die verbonden is met het archetypische beeld van de Kreeft, want de samenstand van zon en maan vindt plaats tegen de achtergrond van de Kreeft.
Sterker; we krijgen een herkansing, want een maand geleden deed zich het fenomeen voor dat de samenstand van zon en maan toen ook plaatsvond in de Kreeft.
(we hebben dus een jaar waarin we uitzonderlijk twee keer, daarom is dit dus zo belangrijk, een Kreeft-zaadje krijgen)

Dit tweede zaadje met Kreeft signatuur, gaat vanaf 21 juli door vier fases die op hun beurt gekleurd worden door de Leeuw. Want vanaf 21 juli loopt de zon door de Leeuw.

Wel wat speelt hier dan symbolisch.

Het zaadje zal sterk gekleurd worden door het beeld van de Leeuw en zal dus als het ware gedrenkt worden, in een bad gaan dat vol zit met ideeën die alles te maken hebben met “hier ben ik”, “hier wil ik zijn”, “ik wil stralen, ik wil mij tonen”.
Als een mannetjesleeuw af en toe eens brult temidden van zijn harem vrouwen op de savanne, dan is zijn gebrul tot op bijna tien kilometer afstand te horen.
Maar het zg. DNA van het zaadje, zijn grondstructuur, zijn eigen oriëntatie is die van de Kreeft.
Het archetypische beeld van de Kreeft is het moederprincipe, in de mythologie is Demeter daarvan de verpersoonlijking. Grondthema is hier zorg dragen voor het geheel, het gezin, de schepping. Het geheel gaat hier voor het individu.

Deze twee thema’s kunnen op gespannen voet van elkaar komen te staan.

(Ik ga nu even niet in op het oude verhaal van Demeter en Kore die eigenzinnig bloemen ging plukken daar waar het niet mocht, met alle gevolgen van dien – heel toepasbaar voor deze tijd – maar dat zal ik een andere keer wel eens vertellen)

Deze twee thema’s dus:

Van binnen uit precies weten wat wel of niet goed voelt, niet zozeer voor jezelf maar afgestemd op wat nodig is voor de groep, het gezin, de grotere groep.
En anderzijds de impuls om jezelf te willen doorzetten. Zelf het middelpunt willen zijn. Je zin willen doordrijven. Kreeft tegenover Leeuw.

Ongelooflijk herkenbaar vandaag de dag voor een ieder van ons wanneer we voor de keuze staan.
Ga ik naar het strand? Is dat veilig? Voor mij? Breng ik anderen in gevaar?
Mij kan toch niets gebeuren. Ik mankeer niets. Iedereen moet maar voor zich zelf zorgen.
Ik heb vakantie en ik geniet ervan.

Laten we deze zin er maar weer eens bij halen:

Je kent jezelf maar pas echt wanneer je jezelf ook echt in de ander ontmoet.

Werken met kosmologische verbanden heeft mij geleerd alles in een driehoek te plaatsen.
Het is de grondstructuur van heel de schepping.

Je kunt de kennis van je ware zelf plaatsen op de top van de driehoek.

Op de basis van de driehoek staat in de ene hoek Ik en in de andere hoek De Ander.

Enkel wanneer Ik zich richt naar De Ander komt het ware zelf binnen het zicht.

In archetypische, kosmologische termen betekent dit het volgende:
De Leeuw die symbool staan voor de drijvende kracht van I AM – Ik Ben, zal zich zelf maar echt leren kennen als hij het Waterman principe in zichzelf oproept.
Hij zal het tegenovergestelde thema zich bewust moeten worden.

Dit Waterman thema ligt verborgen in het symbooltje dat gebruikt wordt voor de Waterman. Dat zijn twee boven elkaar liggende golvende lijntjes.
Deze twee golvende lijntjes drukken precies uit waar het bij de waterman om gaat.
Dit is het beeld van resonantie. Op elkaar afgestemd zijn. In harmonie met.
Achting hebben voor. Rekening houden met.
Mooi uitgedrukt in het woord: akkoord.
Samen in de zelfde richting stromend.
Een golf is de uitdrukking van stromende energie.
En een golf bevindt zich in de ene fase in het lichte gedeelte en tijdens de tweede fase in het donkere gedeelte. Het verbindt boven met beneden. Het gaat door licht en duister heen.
Het verbindt de twee levenspolen. Het is de ene keer een deeltje de andere keer een golf. Noch het één, noch het ander. Heeft weet van beide; is zichzelf en de ander.
Als hij elektrisch is wekt hij een magnetisch veld op. Is hij magnetisch dan wekt hij elektrisch veld op.
Hij creëert zijn eigen voertuig en kan zich daardoor door het luchtledige verplaatsen.
Hij draagt een geheim in zich dat we als mensheid nog niet hebben ontsluierd.
We weten iets van de elektrische kant van de lucht, maar de magnetische kant van de lucht is nog maar net begonnen haar geheimen te ontsluiten in de veldenleer en de daarin werkende dynamieken die het leven van levensvormen aaneenrijgen.
Als ze al haar geheimen en raadselen openbaart zal het watermantijdperk echt anders aan ons verschijnen.

Als de Leeuw in ons zich voor deze krachten wenst te buigen omdat hij iets groters dan zichzelf daarin herkent maakt het dierlijke in ons plaats voor de ware mens.
Als Leeuw en Waterman willen zien dat ze elkaar nodig hebben om tot een waar akkoord te komen dan staat een nieuw wezen op dat zijn ingeschapen hogere vermogens kan gaan uitdrukken.

Als je deze twee krachten naast elkaar laat bestaan en op elkaar laat inwerken dan begrijp je waar het in oude verhalen over gaat als Koning Arthur met zijn twaalf ridders rond één ronde tafel zit en gezamenlijk op zoek zijn naar de beste manier om het land te regeren.

Of in nieuwe verhalen wanneer 27 regeringsleiders bijeen komen om te beslissen over een enorm hulppakket aan maatregelen om te herstellen van een door een pandemie veroorzaakte crisis in Europa.

Lukken zij er in om Leeuw en Waterman te verbinden?
Het enige wat nodig is, is ruimte geven aan de ontmoeting met het ware wezen van de ander.
Als beiden de ander willen leren kennen, zorgen beiden voor elkaar.

De oplossing zit hem niet in het vinden van de oplossing. De oplossing zit hem in het blijven roeren.

De oude symboliek van de dierenriem, diep archetypisch beschouwd, laat ons dus zien dat we onze gezonde ontwikkeling op een dusdanige wijze ter hand nemen dat we telkens een serieuze poging doen om delen van ons zelf te leren kennen door op zoek te gaan naar het tegenoverliggende beeld.

Maar laat nu toch tegenoverliggende beelden zich in eerste instantie voordoen als tegenstanders.

Weet dan dat tegenstanders maar tegenstanders zijn omdat we tegenover hen staan.

Als we ergens ander gaan staan, er niet meer tegenover, dus van stand-punt veranderen, als we moeite doen om in de ander zijn voetsporen te stappen, op een ander zijn stand-punt te gaan staan, als we proberen tot een akkoord te komen dan wijkt de schaduw en kunnen de stralende golven van de zon ons hart doen laten voelen dat het klopt.

 

© Willem Versteeg

19 juli 2020

Zomerzonnewende 2020 life te volgen

Gepubliceerd op 20 juni 2020 door Willem

Willems blog 

de archetypische betekenis van wat er deze maand van 20 juni tot 21 juli 2020 in de lucht hangt.

Zomerzonnewende en zonsverduistering 2020

life te volgen

 

 

Ze zijn er nog, de zonaanbidders, maar morgenochtend om 5.53 uur zullen de meeste van hen online de opkomst van de zon, de zomerzonnewende, kunnen meemaken vanaf hun computerscherm via een online stream die English Heritage verzorgt omdat Stonehenge gesloten is.

Elk jaar trekken zo’n tienduizend zonaanbidders naar deze heilige plaats op de vlakte van Wiltshire in Zuid-Engeland om getuige te zijn van de opkomst van de zon op deze speciale dag.

Als je namelijk in het verlengde van de grote as van het monument staat en je kijkt door de halve boog in de richting van de Heel Stone, die even buiten de “Henge” ligt, dan zie je dat recht achter de Heel Stone, daarom staat hij dáár, de zon opkomt.

Ga naar deze site: https://earthsky.org/earth/gallery-the-summer-solstice-as-seen-from-stonehenge en ben vanaf deze avond 20 juni om 22.30 tot aan de volgende ochtend getuige van het fenomeen.

Je kunt natuurlijk ook gewoon je wekker zetten op zondagochtend 21 juni om 5.30 en dan mis je het grote moment niet.

En weet dan dat je dat moment met velen over heel de wereld deelt.

Het is een bijzonder moment vooral ook omdat enkele uren later er een zonsverduistering zal plaatsvinden. Weliswaar in onze streken niet waarneembaar, dan moet je een stuk zuidelijker gaan. De eclips is te zien in Midden-Afrika, Jemen, Noord-India, Zuid-China.

De maan staat wat dichter bij de aarde dan gebruikelijk vandaar dat er een zeer speciale ringverduistering zal optreden.

Op het hoogtepunt zal er van de zon nog slechts een prachtige dunne ring van licht te zien zijn omdat de maan, die dan iets kleiner is dan de zon, er mooi voor schuift en zo de vurige zonnering tevoorschijn tovert.

Wil je het zien: https://www.timeanddate.com/live/eclipse-solar-2020-june-21

De zon gaat vanavond om 23.53 uur het teken van de Kreeft (Cancer) binnen en daarmee begint de zomer. Morgenochtend op 21 juni om 8.40 uur schuift de maan tussen de aarde en de zon, wordt zo Nieuwe Maan en verduistert de zon grotendeels.

Beide hemellichamen staan dan in het teken van de Kreeft.

Een maand later wanneer het opnieuw Nieuwe Maan is zal deze samenstand  plaatsvinden op 20 juli om 19.32 en wat het heel bijzonder maakt is dat beiden dan nog steeds door de Kreeft lopen.

We hebben dus binnenkort twee maal een nieuwe Maan in de Kreeft.

Het zal me een zorg wezen zal je denken. Voor de meeste van ons is dat natuurlijk zo.

Maar in de tijd van Stonehenge wisten de druïden van toentertijd wel beter.

De zon staat recht boven de Kreeftskeerkring, vandaar dat de zomer begint. En laat nu de Kreeft het archetypische beeld zijn dat verbonden is met de Maangodin.

Als de Maan dus door de Kreeft gaat, en daar doet hij precies een maand over, gebeurt het deze keer dat hij twee maal de Zon als het ware kust.

Het beeld dat hij ons mensen laat zien is dat de Maan het zonlicht afschermt en slechts een ring van licht overlaat. 

Hij toont als het ware, symbolisch gesproken, het zwarte hart van de zon. 

En dat is één keer ook werkelijk te zien voor heel veel mensen op deze wereld.

Dit hele fenomeen ontstaat door de werking van de schaduw.

Het samenspel van de drie waarbinnen ons leven verankerd is, het samenspel van zon, maan en aarde, toont ons nu wel een heel bijzonder beeld.

Het laat ons exact zien wat er op dit moment wereldwijd bezig is te gebeuren.

De zon, bedoeld nu als archetypisch werkend principe in de psyche van de mensheid, die staat voor zelfexpressie, voor de manier waarop hij in het leven staat en door het leven gaat, de constellatie aan de hemel deze maand vraagt aan de mensheid of hij bereid is te kijken naar het zwarte deel van de zon.

Anders gezegd; zijn we bereid te kijken naar en verantwoordelijkheid op te nemen voor ons eigen onjuiste handelen, onze manier van in het leven staan en door het leven gaan die maakt dat wij het leven niet dienen, maar corrumperen. Kijken naar de keren dat wij het leven naar onze eigen hand zetten. Dat wij nemen wat ons goed uit komt. Dat wij onze eigen dienaar zijn. En daarbij verschrikkelijke keuzes hebben gemaakt die ten koste gingen van.

Het gaat om erkenning van. En voelen wat het hart er van vindt.

Ik moet onvermijdelijk denken aan de rol van Melkor (Morgoth) in “In de Ban van de Ring” en zijn dienaar Sauron. Hij was de “Lord of the Rings”, morgen zichtbaar aan de hemel.

De hoofdrolspelers uit dat verhaal konden enkel samen de oplossing voor het grote conflict vinden door zelf het kwaad in henzelf niet uit de weg te gaan.

Er is niet zoiets als een theodicee dat bepaalt dat wat nu gebeurt op de wereld een godsoordeel is. Ook de natuur slaat niet terug.

Al dit soort gedachten komen voort uit tweeheidsdenken. In denken in polariteiten. In oorzaak en gevolg. In goed en kwaad. 

Het gaat hier enkel maar om één gegeven.

“Waar twee in Mijn Naam bijeen zijn, zal Ik zijn”

Archetypisch kijken naar kosmische verschijnselen zoekt naar synchronistische gebeurtenissen die een betekenis in zich dragen.

Aan ons om te herkennen.

Het Jungiaanse gedachtengoed leent zich bijzonder goed om ons wat dit betreft op pad te zetten.

“Waar twee in Mijn Naam…”, verwijst, zoals de hemellichamen tonen, dat we een eerlijk zicht moeten hebben op de twee aspecten van de schepping. Zon en Maan.

En dat beiden een donkere zijde hebben.

De Zon toont zijn donkere zijde als we ons afkeren van haar. En als we dat doen, doe het maar eens dan zie je je eigen schaduw voor een stuk.

Het zijn de delen van ons menszijn die we niet willen of kunnen zien.

Niet omdat we het niet kunnen. Maar het zijn onze eigen oordelen erover die ons in de weg zitten. Onze voordelen zijn zo vergiftigend dat we nog liever de ander de schuld geven en hen vervolgen voor wat we denken te zien in hen.

De Maan heeft een donkere zijde. De Dark Side of the Moon.

Pink Floyd wist daar alles van in de jaren zeventig van de vorige eeuw toen ze fantastische liederen maakten over Money, over The Machine, over Brain Damage, over Time, over de Eclipse en over Us and Them.

Het werd tot op de dag van vandaag de meest verkochte plaat ooit! 

Samen met Thriller van Michael Jackson. Over donkere zijdes gesproken.

De oplossing ligt in de simpele, maar o zo moeilijke acceptatie van het feit dat ze beide ook in mij en jou bestaan.

En het is aan ons om er een relatie mee aan te gaan.

Om in het midden van die twee te leven en beide te verbinden.

En er is een derde kracht in de schepping voorhanden die te hulp komt als we NIET meer kiezen voor het één of het ander, maar beiden omarmen en die hulp aanroepen en er mee werken om te ontdekken dat uit de oplossing der tegendelen een nieuwe schepping zich kan ontvouwen.

Dat is “Waar twee in Mijn Naam bijeen zijn, zal Ik zijn.”

Toen heel lang geleden het z.g. Christendom in Glastonbury in Zuid-West Engeland voet aan wal zette, ontmoette het daar een eeuwenoude religie die sterk natuurverbonden was en als hoogtepunt haar viering hield in de Stone-henge in Wilthire.

Restanten van nog veel oudere culturen die de boodschap van de hemel kenden en eerden en vierden en trachtten toe te passen in hun dagelijkse leven.

Dus als je tijd hebt nodig ik je van harte uit om morgen de “Ring in the Sky” te zien en een besluit te nemen en een wens te doen.

PS

Voortaan zullen mijn blogs van de maand telkens verschijnen rond de 21e van de maand.

© Willem Versteeg

20 juni 2020

Met de Tweelingen in quarantaine in juni

Gepubliceerd op 1 juni 2020 door Willem

Met de Tweelingen in quarantaine in juni 

 

Dat woord zijn we de afgelopen tijd wel vaker tegengekomen.
We weten allemaal nu wat het betekent.

Maar weten we ook waar het vandaan komt?

Het verwijst naar het franse woord voor veertig, quarante.
De oorsprong ligt in het Italiaanse gebruik om aanmerende schepen ten tijde van de pestepidemie in de 14e eeuw verplicht stil te laten liggen in de haven. De bemanning mocht dan niet van het schip af komen. Dit alles ter voorkoming van verspreiding van infecties.

Maar waarom veertig dagen?
Is dat willekeur of verwijst dat ergens naar?
Waar zijn we dat nog tegengekomen?

In de Bijbel vinden we verschillende verwijzingen naar het getal 40. En telkens hebben die getallen betrekking op overgangsfasen, op generaties.
Op perioden van voorbereiding op. Van 40 jaar door de woestijn trekken (Joodse volk) tot 40 dagen voorbereiding (Jezus) in de woestijn.
Dichter bij huis bereidt een vrouw gedurende 40 weken het nieuwe leven in haar voor op een geboorte.
En na 40 dagen na de bevalling is zij medisch gezien weer helemaal hersteld.

In het Tibetaanse Boeddhisme gaat de ziel na de dood van het lichaam gedurende 49 dagen door de drie bardo’s heen en worden er gedurende 40 dagen teksten gereciteerd om de overledene langs deze overgangs-wegen te leiden op weg naar goed karma.
Na de dood van Christus duurt het 40 dagen alvorens de Hemelvaart plaats vindt en na zeven maal zeven dagen, 49 dagen is hij vergeestelijkt.

Wonderlijke paralellen.

Nog verder terug.

De sterrengroep die bekend is als het Zevengesternte, ook bekend als de Pleiaden in het sterrenbeeld van de Stier, verdwijnt in het Nabije Oosten als zichtbaar beeld aan de hemel gedurende 40 dagen om dan weer terug te keren. Reden voor culturen als Egyptenaren en later ook de Inca’s om hierop hun kalenders af te stemmen. Kalenders die voor hen aangaven wanneer te zaaien en te oogsten.

Het zijn dit soort verbanden die mij fascineren en me onverdroten doen verder zoeken. Zoeken naar nog meer en diepere verbanden omdat ze volgens mij een verborgen betekenis openbaren die we al lang zijn verloren.

Een voorbeeld.

Je kunt een quarantaine uitzitten en wachten tot die voorbij is waarna je daarna weer vrolijk verder kunt. Maar je kunt die tijd ook nuttig gebruiken omdat die periode een specifieke bedoeling heeft.
Je krijgt of neemt veertig dagen om je af te stemmen op bepaalde kosmische ritmen die iets met je kunnen doen.
Bij de Tibetanen is het doel het verkrijgen van goed karma. Bij de Christenen gaat het om  vergeestelijking.
Men gebruikt deze periode die gegeven wordt.
Aan ons de keuze; gebruiken wij de opgelegde quarantaine, die nu lock-down heet, op een zinnige wijze.

Zijn we er zo mee omgegaan? Of doen we het de volgende keer beter?

 

Pinksteren. 

Pentèkostè (vijftig) of in het Vlaams Sinksen (een verbastering van het Oudfranse sinquiesme (vijftigste).
Een feest dat voor velen van ons nog weinig betekenis heeft.
Het heeft iets met 50 dagen en vergeestelijking te maken. Althans de Heilige Geest meldt zich dan. Toch?
Veertig dagen na Pasen wordt Hemelvaart gevierd en 10 dagen later (50 dagen na Pasen) valt Pinksteren.

Laat ik eens een poging doen om al deze thema’s met elkaar in verband te brengen en dan zullen we eens zien waar we dan uitkomen.

Lees verder »

Over de Stier en de Schorpioen en hoe we uit de crisis kunnen komen.

Gepubliceerd op 1 mei 2020 door Willem

 

In mijn verhaal van vorig jaar rond 1 mei heb ik jullie verteld over de twee kruizen die uitdrukking geven aan de vier feesten die verbonden zijn met de natuur en de vier feesten die verbonden zijn met de cultuur. (https://www.poustinia.be/2019/05/)

De vier grote cultuurfeesten; bij de Kelten waren dat Beltane rond 1 mei in het hart van de lente, tegenover Samhain rond 1 november in het hart van de herfst, het begin van hun nieuwe jaar, Lughnasadh rond 1 augustus, hoogzomer, het oogstfeest en Imbolc rond 1 februari dat evolueerde tot Lichtmis midden in de winter.

Voor een dieper begrip van de samenhangen die spelen in deze periodes van het jaar staan we eens stil bij de z.g. polariteit van het kruis.

De periode van het midden van de lente waar 1 mei in valt, valt samen met de periode van de Stier en zo valt 1 november het midden van de herfst samen met de periode van de Schorpioen.

En zo is de periode van het midden van de winter, de Waterman, de tegenpool van de periode van de hoogzomer, de Leeuw.

Het kruis van de vier cultuurfeesten van de Kelten toont dus de kruisrelatie van de vier tekens die later in de Christelijke traditie terugkeren in de idee van de vier evangelisten die op hun beurt weer een relatie vertonen met de vier beelden rond de troon van God, beschreven in de Openbaring van Johannes. Dat zijn daar de mens, de leeuw, het rund en de adelaar. (de adelaar staat hier voor getransformeerde schorpioen)

De Stier staat tegenover de Schorpioen en de Leeuw tegenover de Waterman.

In dit verhaal gaan we eens kijken naar de polariteit Stier-Schorpioen.

Eén van mijn belangrijkste ontdekkingen in het jaren lang bezig zijn met onderzoek naar kosmische samenhangen en verbanden is het gegeven dat je een bepaald gegeven maar pas echt kunt doorgronden als je er in slaagt het te verbinden met zijn tegendeel.

Mijn begrip van de Stier werd maar pas vollediger toen ik de Stier in relatie bracht met de Schorpioen en ontdekte hoe ze elkaar aanvullen en verheffen.

Je mag ook gerust deze zin vervangen door de volgende zin:

Mijn begrip van de lente werd maar pas vollediger toen ik de lente in relatie bracht met de herfst en ontdekte hoe ze elkaar aanvullen en verheffen.

Of deze:

Mijn begrip van de geboorte werd maar pas vollediger toen ik de geboorte in relatie bracht met de dood en ontdekte hoe ze elkaar aanvullen en verheffen.

 

We leven hier in Poustinia nu al meer dan dertig jaar in een intieme relatie met de ons omringende natuur die we in die voorbije tijd voor een groot stuk hebben gecultiveerd.

Maar zo gecultiveerd dat we telkens in samenspraak met de ons omringende natuur voortdurend aan de biotoop zelf hebben gevraagd wat we hier het beste zouden kunnen doen; er voor wakend dat we onze wil zouden opleggen, wetend dat we daarvoor de gevolgen ook zelf zouden moeten dragen.
Deze samenwerking heeft geleid tot de cultuur zoals hij of zij zich rondom ons huis toont.
Door deze innige samenwerking hebben we een fantastische tuin gekregen die ons jarenlang van enorm veel voedsel heeft voorzien. Een tuin die langzaam zich heeft ontwikkeld tot een soort park waar vele levensvormen gedijen.
Maar wat ze ons vooral heeft gegeven is het inzicht in allerlei natuurlijke en kosmische processen en verbanden die de onderliggende wetmatigheden openbaarden.

Eén van de grootste fundamentele problemen waar we nu op onze wereld mee worden geconfronteerd is dat we de polariteit van Stier en Schorpioen niet hebben geëerd en geacht.

En juist in deze tijd van corona-crisis wil ik daar wat dieper op in gaan.

Lees verder »

De samenhangen voor de paastijd

Gepubliceerd op 1 april 2020 door Willem

Te midden van al het nieuws dat op ons af komt valt vooral op waar niet of nauwelijks over gesproken wordt.
Natuurlijk hangt dat in grote mate af van waar je naar kijkt en waar je naar luistert.
En dat op zijn beurt wordt weer bepaald door hoe je zelf in het leven staat.
Welke uitgangspunten je hanteert. Welke opvattingen je hebt.
Waar je wel en niet in gelooft.

Waar wordt dan niet of nauwelijks over gesproken?

Over de zin en betekenis van hetgeen ons overkomt.

Dit vraagt om een beschouwelijk standpunt.
Een standpunt dat terughoudend is in zijn reageren op.

Reageren op wordt veroorzaakt doordat je het leven ziet als bestaande uit twee tegengestelde krachten; goed en kwaad en alle mogelijke manifestaties van die twee.

De moment dat je iets in het leven benoemt als zijnde kwaad, heb je het tegenover het goede geplaatst en komt de automatische reactie naar boven het kwade te vernietigen teneinde het goede te laten zegevieren.
Er van uitgaande dat je kiest voor het goede.

Vernietigen kan op veel manieren.
Je er van af wenden. Het ontkennen. Het wegredeneren. Het bestrijden. Het uitroeien. 

Ga zo maar door.

De geschiedenis heeft aangetoond dat kwaad dat bestreden werd vroeg of laat telkens weer terugkeert in een gewijzigde vorm.
Het voordeel hiervan is dat we leren steeds effectiever te vechten tegen, aangezien dat vermogen keer op keer weer wordt geactiveerd.
Maar het beoogde doel wordt nooit bereikt.

Want luister maar; hier wordt over gesproken.

Pokken is uit de wereld geholpen; dat hebben we overwonnen, hoor je virologen zeggen. Voor bepaalde griepvirussen hebben we vaccins.
Als we er veel geld inpompen kunnen we binnen afzienbare tijd een nieuw vaccin hebben.
En ondertussen doen we alles om het virus te bestrijden of het verder geen kansen te geven. Dus isolatie, lock downs en hopen dat er niet te veel slachtoffers zullen vallen.
Dit is een voorbeeld van reageren op, vechten tegen. 

Is dit nu goed of slecht. Ik heb daar echt geen oordeel over. 

Soms moet er gevochten worden.

Maar er is meer….

Lees verder »

Aangestoken door het innerlijke vuur in maart of geïnfecteerd

Gepubliceerd op 1 maart 2020 door Willem

AANGESTOKEN DOOR HET INNERLIJKE VUUR OF GEINFECTEERD?

Waar in hemelsnaam te beginnen?

De maand maart staat op het punt te beginnen; het oude beeld van de Vissen heerst over deze periode van het jaar. Over de laatste maand van de winter.

De periode van 21 december tot en met 21 maart beslaat de winter. De periode van het jaar dat onze aandacht zich naar binnen kan wenden.

Van ouds een tijd om ons te bezinnen op en te vieren rond.

Vandaar de vele feesten rondom licht in december en zelfs een oud licht-feest rond 2 februari.

Vroeger was er meer dan nu, behoefte om lichten aan te doen in deze tijd van het jaar. Lichten die verwijzen naar inzicht, naar doorzicht, naar wijsheid. Naar diepgang. Naar begrip  van grotere en diepere verbanden die ons in de lange nachten van toen geopenbaard zouden kunnen worden indien wij ons op een contemplatieve wijze wilden openen voor.

Zoals de oude visser die zijn gehavende netten na de vangst weer herstelt met een boetmes, ja een boet-mes. Boeten is niets anders herstellen nadat het net nauwkeurig werd gecontroleerd.

In onze cultuur worden we middels ons handelen en onze beroepen alsmaar minder geconfronteerd met de samenhang der dingen. 

Wanneer de visser in kleermakerszit, naast zijn boot, op de kade, zijn netten herstelt met zijn boetmes, gaan zijn gedachten terug naar de belevenissen en ervaringen op zee.

Al werkend, niet bewust mediterend, brengt zijn werk hem in een bepaalde gemoedstoestand die maakt dat hij schouwend beelden ontvangt die hem inzicht geven in. Eén zijn met de elementen brengt hem in immense gevaren en schenkt hem tevens een boterham; hij weet zich deel van een groter geheel dat hem opneemt.

Het is precies die toestand die velen van ons ontberen.

We hebben met zijn allen een samenleving vorm gegeven waarin de levende verbinding met het geheel ons steeds verder ontglipt. Terwijl we langs de andere kant steeds vaker spreken over een globalisatie als nooit te voren.

Maar het is een globalisatie die enkel de aarde aangaat en haar slijk.

Wat ons verbindt is niet onze gemeenschappelijke visie, ons gemeenschappelijk streven naar, datgene waar het archetypische beeld van de Vissen symbool voor staat; het inzicht dat we in de verschillende godsdiensten elk op onze eigen wijze zoeken naar een universeel beginsel dat in elke cultuur een eigen naam heeft gekregen en omdat we samen eigenlijk naar datzelfde zoeken we daarin dus samen één kunnen zijn.

Nee, we plooien terug op onze eigen terp, eigen heuvel, eigen land, eigen ras, eigen kleur, eigen standpunt. Er is slechts één zaak die ons allen verbindt. 

Het betaalmiddel dat we kennen als geld en dat enkel maar kan bestaan bij de gratie van het begrip vertrouwen. Hoe is het in godsnaam mogelijk.

We hebben de grootste moeite elkaar te vertrouwen, vooral als we er iets anders uit zien; maar we vertrouwen blindelings op geld.

Waar is het in ons cultuurtijdperk van de Vissen mis gegaan dat we in een dergelijke wereld samenleven.

Geld als symbool voor de verbinding tussen alle mensen, het heeft tenslotte handel mogelijk gemaakt, wereldwijd, heeft tot gevolg gehad tot er een tweedeling begon te ontstaan tussen zij die het hebben en zij die het nodig hebben.

We hebben als mensheid veel te laat begrepen en nauwelijks tot niet ingegrepen om dit te voorkomen. Zo is de kloof tussen wat we arm en rijk noemen ontstaan.

En plots werd duidelijk dat geld nog een andere eigenschap heeft. Het dient enkel zich zelf. Omdat het aangroeit. Wie weinig heeft zal nooit veel krijgen. Wie aardig wat heeft wordt slapend rijk.

Maar wat ook waar is dat we het geld niet de schuld moeten geven. Wij hebben er zelf voor gezorgd dat dit systeem zo ver kon uitgroeien.

Laten we ons eens richten naar de kosmologische verbanden die we in het zicht krijgen als we ons afstemmen op grotere krachten.

Wat gebeurt er in de natuur als dergelijke fenomenen zich aandienen.

Ten eerste dienen deze fenomenen zich niet aan. Het terugkoppelingsprincipe van elk levend systeem, de feedback, zorgt ervoor dat er op tijd wordt bijgestuurd, omdat het geheel boven alles gaat.

Elke verstoring wordt direct op een geïntegreerde wijze aangepakt.

Dit gaat volgens deze wet.

Wat in onze ogen zich toont als ziekte wordt door de natuur beschouwd als een gezonde reactie op een ongezonde situatie.

In de natuur wordt er een half jaar gegroeid en omdat dit niet kan blijven duren, wordt er een half jaar lang gestorven.

Sterven is niet anders dan de bouwstenen weer terug brengen naar de doos waarin ze zaten voordat het speelkwartier begon.

Als de blokken nooit zouden terugkeren en als er enkel maar gespeeld zou worden, enkel maar gegroeid, dan gingen de blokken na verloop van tijd kapot en viel er snel niets meer te spelen.

Wanneer het speelkwartier voorbij is, gaat de bel en is het opruimen geblazen.

In de herfst en de winter breekt de natuur alles weer af en ruimt het de afvalstoffen die niet meer dienen op. De ruwe grondstoffen blijven over en de blokken zijn weer als nieuw en wachten.

Dit opruimen van de afvalstoffen, het poetsen van de blokken, is een fenomeen dat bij de mens zich ook voltrekt in de herfst en de winter.

Doorgaans merken we daar niet veel van, tenzij we een periode kennen waarin er veel afvalstoffen vrij komen omdat er nogal wild is gespeeld en niet goed werd opgelet tijdens het spelen. Iedereen zijn gang maar ging. Alsof het niet op kon.

Dan treedt er een symptoom op, de gezonde reactie op een ongezonde situatie zeg maar.

In de natuur hebben ze daar een heel leger hulptroepen voor die werken aan de afbraak en de opruiming. Schimmels, bacteriën en virussen. En die werken zich te pletter dat het een lieve lust is; ze zijn daar trouwens voor ontworpen. En klagen ook niet.

Of we het willen of niet ons lichaam is en blijft ook een natuurfenomeen en gehoorzaamt aan dezelfde wetmatigheden. Of we dat nu leuk vinden of niet.

Enkele dagen geleden zag ik op de televisie een wetenschapper die zich verbaasde over het feit dat hij had geconstateerd. In een gemiddelde bodemstaal van agrarisch bewerkte grond trof men vijf jaar na datum nog altijd enorme hoeveelheden pesticiden en andere door de mens ingebrachte stoffen waaronder kunstmest, metalen, koolstofverbindingen enz.

De verwachting was dat deze stoffen afgebroken en opgelost zouden worden.

Aangezien dat in een zeer laag tempo gebeurde was het gevolg daarvan dat veel van dergelijke stoffen in onze voedselketen terecht zouden kunnen komen en uiteindelijk terug uitkomen bij de mens in zijn lichaam via de voeding.

De conclusie uit deze bevinding was simpel en confronterend.

Wij grijpen als mensheid met onze landbouwmethoden die gebaseerd zijn op een snelle opbrengst tegen de laagste kost op een dusdanige wijze in een natuurlijke cyclus die tot gevolg heeft dat het bodemleven zichtbaar en snel verslechterd met als gevolg dat de producten die daar van voortkomen van steeds slechtere kwaliteit zijn, terwijl zij aan de basis liggen van onze voeding voor onze lichamen die daartoe steeds sterker onder druk komen te staan en langzaamaan steeds meer essentiële bouwstenen beginnen te missen en ons lichaam alsmaar harder moet werken om lichaamsvreemde en vijandelijke stoffen af te voeren.

Wel en daar heeft de natuur zo zijn middelen voor.

Hij reageert met een gezonde reactie op een ongezonde situatie.

De mensheid bevindt zich een steeds grotere ongezonde situatie, reden voor de natuur, niet omdat ik dat vind, maar omdat de natuur langs wetmatigheden is ontworpen, reden voor de natuur om een gezonde reactie op te roepen. En de natuur heeft middelen te over. Schept desnoods nieuwe om hoe dan ook het evenwicht te herstellen. En herstellen is synoniem aan boeten. En nogmaals niet omdat ik dat vind, maar omdat vissers dat al eeuwen weten.

Scheuren in het net, scheuren in het levensweefsel, dienen geboet te worden.

Wat dacht je van nieuwe (of oude) middelen zoals corona virus of klimaatsverandering?

 

En hier komt het grote nut om de hoek kijken van kijken vanuit kosmische verbanden.

Het eerste wat verandert als je deze wijze van kijken toepast is dat je ophoudt te vechten tegen. Er is geen voor en tegen. Er zijn er drie.

Elk fenomeen roept automatisch het tegendeel op. En het is de derde verbindende kracht die dat doet. Het erkennen van de twee, het afzien van het gevecht, maakt de weg vrij voor de verborgen inhoud van de derde kracht. De verzoenende factor. 

Terug naar de natuur. Schimmels worden ingezet waar afbraak nodig is. Schimmels zullen nooit overheersen, want na de afbraak, als de zon weer terug komt en het weer speeltijd wordt kan er weer met de blokken gebouwd worden.

De twee wisselen af en voeren geen oorlog.

Door de derde die zorgt voor afwisseling en evenwicht.

Maar als er geen afwisseling is. Wanneer er onbegrensde groei is, dan is de natuur genoodzaakt veel meer schimmels op te roepen. Zoveel meer dat ze in het oog lopen.

Dat ze herkenbaar worden. Zichtbaar. Aanwezig. In de weg lopen. Vervelend worden.

Lijkt wel oorlog.

En dan kun je dus kiezen.

Terug vechten of begrijpen hoe samenhangen werken.

Als je de samenhang begrijpt, beperk je de groei tot het speelkwartier. En laat je de herfst en de winter hun werk doen. Begrijp je nu waarom griepvirussen zo tegen eind januari actief worden, acht weken hun (nuttige) werk doen en dan weer plaats maken voor.

Als je wil vechten tegen, dan doe je een mondkapje op, als ze er nog zijn.

Het derde verbindende alternatief is bewust kiezen voor een voeding op basis van lokaal geteelde biologisch-dynamische voedingsmiddelen die zo veel als kan horen bij de seizoenen van het jaar.

Ja wel wat duurder hoor ik je denken. Zeker maar niemand rekent uit hoeveel kosten je er aan de andere kant mee uitspaart.

Het Vissen-bewustzijn is afgestemd op het grote levensweefsel en draagt de zorg voor het feit dat een ieder hierin een levende plek vindt terwijl de Maagd als tegenbeeld de zuivere afstemming van het detail tegenover het geheel bewaakt.

Veel sterkte de komende maand.

Tot de 21e maart als de lente echt weer begint.

© Willem Versteeg

1 maart 2020

Verbeelding in februari

Gepubliceerd op 4 februari 2020 door Willem

Verbeelding in februari.

 

Ik ben een paar dagen te laat. Het afgelopen weekeind en de dagen daarvoor waren vol van activiteiten. Een geweldig boeiend weekeind over de archetypische achtergrond van de oude beelden van de dierenriem. Ik was helemaal in mijn element.

En nu sneeuwt het. Precies zoals dat hoort. De eerste dagen van februari hoort het te sneeuwen; maar daar zag het even niet naar uit. De temperaturen zijn wederom veel te hoog voor de tijd van het jaar. En de verwachting voor de komende dagen is er ook weer naar.
In Biarritz was het gisteren 27 graden waar het daar eigenlijk 13 graden hoort te zijn.

Jammer dat het klimaat niet afkoelt;  dan zouden we er wat meer last van hebben met zijn allen. Wat warmer is wat de meeste mensen wel aangenaam vinden, toch?

Na mijn rondje nieuwssites bekruipt mij deze ochtend een gevoel alsof onze verbeelding wordt gehackt.

Of je nu wilt of niet, als je al het nieuws volgt, moeten we binnenkort met zijn allen toch het loodje leggen door een virus dat de be-kroning van alle bedreigingen lijkt te zijn voor de mens van vandaag de dag.

Ik moet denken aan de metafoor die Yuval Noah Harari gebruikt van het kleine diertje dat in de porseleinkast geen enkel voorwerp kan verplaatsen en daardoor in het oor van de olifant kruipt om daar beginnen te rommelen. De olifant raakt zo geïrriteerd dat hij als een bezetene om zich heen begint te slaan en heel de porseleinkast vernietigt.

Lees verder »

Hoe de steenbok ons leert te groeien naar mede-schepperschap.

Gepubliceerd op 1 januari 2020 door Willem

 

 

 

Vanmorgen, 31 december, kwam de zon op om 8.45 uur. Nu ik dit verhaal schrijf is ze zojuist achter de bomenrij in de verte aan haar voor mij zichtbare klimmende boog begonnen. Ze heeft nog zeven van haar acht uur durende werkdag voor de boeg alvorens ze zich weer te ruste legt achter het bos dat ik zie als ik door het raam rechts van mij naar buiten kijk.

Ze staat dus maar acht uur aan de hemel, terwijl dat in juni zeker twee keer zo lang is.

Over donkere dagen rond de Kerst gesproken.

Straks om 12.24 uur wanneer ze pal in het zuiden staat, schuin voor mij, komt ze nog nauwelijks boven de toppen van de bomen uit. Ze staat dan zo laag dat haar stralen diep doordringen in het huis.

Ze trekt in deze dagen haar laagste bogen aan de hemel en is de aarde als het ware zeer nabij. In werkelijkheid doorloopt de aarde in haar elliptische baan rond de zon het punt aan de hemel dat het dichts bij de zon staat, ze gaat dan door het zg. perihelium.

We staan in de winter dus dichter bij de zon dan in de zomer terwijl de temperatuur het tegenovergestelde laat zien.

Verschijnselen die voeding geven aan het oude beeld dat bij veel oervolkeren leeft dat in deze tijd van het jaar de geest (de zon) dichter bij de mens (op aarde) staat.

Lang geleden waren wij in onze streken en in onze toen heersende culturen natuurlijk niet op de hoogte van de wetmatigheden die het gedrag van hemel en aarde aanstuurden.

Alhoewel, je moet dan wel heel ver terug gaan, meer dan tienduizend jaar, om er zeker van te zijn dat de mensheid toentertijd niets wist van deze natuurfenomenen.

In alle tijden hebben mensen altijd de fenomenen waargenomen en sommige culturen zijn heel vroeg begonnen om hun observaties vast te leggen en daardoor op zoek te gaan naar wetmatigheden. 

Maar voordat er zoiets als wetenschap ontstond die zich beriep op feiten aan de hand van observaties, hebben mensen altijd aan fenomenen verhalen verbonden om op die manier zin en betekenis te geven of te ontlenen aan fenomenen.

In psychologische termen spreekt men dan van het feit dat de mens innerlijke beelden projecteert op een uiterlijk fenomeen. Zo ontstaat het beeld dat de zon die laag langs de hemel gaat laat zien dat de geestelijke wereld dichtbij is. En als de geestelijke wereld heel dichtbij is rond deze tijd van het jaar ligt het ook erg voor de hand om in een bepaalde cultuur een verhaal over de geboorte van een held als lichtbrenger te plaatsen in deze tijd van het jaar.

Het fenomeen in de natuur leent zich dus om hieraan als het ware een projectie op te hangen. Een laag hangende zon die wordt tot een geest die de mens nabij komt.

Oppervlakkig beschouwd hebben we hier een verklaring voor waarom oude volkeren een symbolische lading gaven aan natuurfenomenen die tot op de dag van vandaag nog doorklinken in religieuze feesten, kalenders, gebruiken en verhalen.

De wetenschap heeft in de zon geen geest gevonden, op de maan geen godinnen en ga zo maar door.

Dus…

Lees verder »

Een ernstig gesprek met Sinterklaas over de aard van december

Gepubliceerd op 1 december 2019 door Willem

Onaangekondigd, want Hij klopt nooit aan deuren, kreeg ik vannacht bezoek van Sinterklaas. De Oude zag er oud uit, moe en ietwat verdrietig.

Althans dat was toch mijn indruk. Nu moet je natuurlijk wel oppassen met zo’n oordeel want het was tenslotte een verschijning, dacht ik. 

Maar hij was gedecideerd: “Ik ben het echt! De maan schijnt, ik niet!”

Mijn droom-ik schrok wakker en deed mij denken: “Ik droom, nee hij droomt”, en probeerde mij te wekken. Zeer verwarrend allemaal. Ik kwam er niet uit.

“Wordt nou eens wakker”, riep de Oude.

En prompt zat ik naast mijn bed, keek om, zag mijn lichaam in bed liggen, keek naar de Oude die toekeek en wachtte en ik merkte dat het lijf in bed overeind kwam en langzaam in mezelf gleed zodat we weer één waren en de Oude glimlachte.

“Ja, je wordt ook wat ouder hè, normaal gaat dat wat sneller en word je geacht dat niet te merken.

“Mag ik vragen wat U komt doen?”, vroeg ik.

“Ik ben op zoek naar een spreekbuis. Iemand die aanvoelt waar ik mee zit en dat kan verwoorden voor een wat groter publiek, dat wil zeggen een publiek dat nog wil luisteren.

Een publiek dat nog bereid is te geloven in.”

“Te geloven in wat of wie?”

“In waar ik voor sta! 

Wat denk je, heb je even. Heb je iets om op te schrijven of denk je het te kunnen onthouden. We hebben geen tijd te verliezen!”

We zijn naar beneden gestrompeld, zijn bij de kachel gaan zitten en hij is beginnen te vertellen en dit is wat ik me ervan herinner:

Lees verder »

Storing – geduld – verbinding verbroken…

Gepubliceerd op 1 november 2019 door Willem

Het is vandaag 1 november. Velen in dit land weten dan dat deze dag één van de hoofddagen is binnen het katholiek geloof. Het geldt zelfs als een zondag in dit land. Een vrije dag extra dus.

Allerheiligen, een feestdag door paus Gregorius IV in 837 in het leven geroepen. Honderd jaar later in de tiende eeuw bracht de Benedictijner traditie van Cluny het idee in de wereld om op 2 november een gedenkdag in te lassen voor alle zielen die gestorven waren en zo werd Allerzielen geboren, een dag die nog altijd duizenden mensen naar de graven doet trekken met een bos chrysanten in de hand.

Lang voor hen in de Keltische traditie die aan onze cultuur vooraf ging werd er al een bijzonder feest gevierd rond deze datum, Samhain.

Voor hen was dit de afsluiting van het oude en de start van hun nieuwe jaar. Het nieuwe kon maar beginnen met de achting van de dood. 

Sterker nog zij zagen aan de hen omringende natuur dat het grote leven maar pas echt nieuwe vorm kan aannemen als het de vorige oude vormen die plaats hebben gemaakt voor, heeft afgebroken, geïntegreerd en daardoor getransformeerd.

In hun Samhain-vieringen achten zij de doodsprocessen evenzeer als de geboorteprocessen en zij wisten dat deze twee niet gezien moesten worden als tegenstellingen maar dat zij elkaar behoeven als een dansend koppel dat elkaar vindt in een nieuwe beweging die nooit tot stand zou komen wanneer elk op zijn eigen plek bleef zitten.

Als we in de “overview” positie gaan zitten, de positie die de adelaar, of de hier boven het huis rondvliegende rode wouw (hij dankt zijn naam wellicht aan het gevoel van verbazing en ontzag dat hij uitdrukt als hij daar boven rondcirkelt en naar de wereld kijkt-hoe komt hij anders aan zijn naam?)inneemt. 

Vanuit die alles overschouwende positie die ons de ware verbanden en verhoudingen laat zien, ook wel eens helikopterview genoemd, zie je veel beter dat alles met alles samenhangt.

Dan begrijp je ook dat de Kelten in hun Samhain -vieringen de nagel op de kop sloegen en toch niet zo’n primitieve of heidense cultuur waren als wij zelf graag geloven, daarbij ons zelf op de top van de beschaving plaatsend.

Bossen bv. beginnen hun ontstaan omdat enkele zaden en vruchten als pioniers de gunstige condities benutten die de z.g strooisellaag biedt; de humuslaag waar al het organische materiaal zich in een toestand van ontbinding bevindt en zo de bouwstenen aandraagt voor de nieuwe vormen.

Kruiden, struiken, allerhande dieren dragen hun steentje bij en zo kan zich een bos ontwikkelen.

Elke individuele boom dankt zijn leven aan dit prachtige samenspel en draagt tevens bij aan de verdere ontwikkeling van het grote bos waar hij deel van uit maakt.

Dit gebeuren spiegelt de mens een groot gegeven. 

Leven is het resultaat van de aanvaarding van de dood als een noodzakelijke fase binnen een groter scheppingsproces.

Wie verbonden leeft aanvaardt dit, acht dit en geeft het een rituele plek in zijn leven.

Vandaar het belang van rituele feesten en de daaruit ontstane feestdagen die deze oerverbinding achten, vieren en uitdrukken en ons blijven bewust zijn van deze verbinding die onze deelname aan dit grote leven garandeert.

Dit gezegd hebbende komt de vraag naar boven:

Hoe voelt het als we steeds duidelijker merken dat we deze verbinding aan het lossen zijn. Dat voor velen van ons deze verbinding eigenlijk verbroken is.

Dat het succes in ons leven in zeer grote mate afhangt van de manier waarop diegenen die ons voor gingen uitdrukking hebben gegeven aan hun leven.

Dat het succes in ons leven in zeer grote mate afhangt van de manier waarop we oordelen over diegenen die ons voor gingen.

Vragen die om verstilling vragen; die voorgelegd kunnen worden aan de eeuwenoude wijsheid die sluimert rond onze hartstreek. Waar we contact kunnen leggen met krachten in ons die ons waarlijk mens doen zijn en die ons vanuit een groter perspectief, dat we ook wel eens liefde noemen, inzicht geven in de juiste verhoudingen en verbanden. 

Verhoudingen en verbanden die we niet langer zouden moeten verbreken.

Kijk eens hoe we reageren als de internetverbinding ineens wegvalt. Of het televisiesignaal, net wanneer de spits op het punt staat die strafschop te nemen.

Als de stroom uitvalt en je merkt dat je al eeuwen geleden nog eens een kaars hebt aangestoken. Want waarom zou je ook kaarsen in huis hebben?

Juist als internet werkt en we een ver-ziende verbinding hebben zodat we contact kunnen maken in beeld en geluid met alle hoeken van de wereld, wanneer we de vruchten plukken van de ontdekking en de toepassing van een natuurkracht die in de elektriciteit tot uitdrukking komt, juist dan zouden we enkele kaarsen in huis moeten hebben en houden, niet om te gebruiken wanneer alles uitvalt en we contactloos in het donker zitten, maar als levend symbool dat op gezette tijden, de rituele feestdagen, we deze kaarsen kunnen gebruiken om een nieuwe creatieve uitdrukking te geven aan onze diepe verbondenheid en wegen te vinden om dank te zeggen voor alles wat ons om niet geschonken wordt levend op deze planeet die ons in de schoot is geworpen.

Laten we samen nieuwe feestmomenten ontwerpen voor een nieuwe cultuuruiting die in al haar vormen ontzag en eerbied uitdrukt voor alles en iedereen die ons zijn voor gegaan opdat een ieder die na ons komt daar weer de vruchten van kan plukken.

Happy Hallo-ween. 

Zie hoe zelfs in het woord Halloween vreugde en verdriet elkaar vinden en oplossen.

©Willem Versteeg

1 november 2019

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: