Aangestoken door het innerlijke vuur in maart of geïnfecteerd

Gepubliceerd op 1 maart 2020 door Willem

AANGESTOKEN DOOR HET INNERLIJKE VUUR OF GEINFECTEERD?

Waar in hemelsnaam te beginnen?

De maand maart staat op het punt te beginnen; het oude beeld van de Vissen heerst over deze periode van het jaar. Over de laatste maand van de winter.

De periode van 21 december tot en met 21 maart beslaat de winter. De periode van het jaar dat onze aandacht zich naar binnen kan wenden.

Van ouds een tijd om ons te bezinnen op en te vieren rond.

Vandaar de vele feesten rondom licht in december en zelfs een oud licht-feest rond 2 februari.

Vroeger was er meer dan nu, behoefte om lichten aan te doen in deze tijd van het jaar. Lichten die verwijzen naar inzicht, naar doorzicht, naar wijsheid. Naar diepgang. Naar begrip  van grotere en diepere verbanden die ons in de lange nachten van toen geopenbaard zouden kunnen worden indien wij ons op een contemplatieve wijze wilden openen voor.

Zoals de oude visser die zijn gehavende netten na de vangst weer herstelt met een boetmes, ja een boet-mes. Boeten is niets anders herstellen nadat het net nauwkeurig werd gecontroleerd.

In onze cultuur worden we middels ons handelen en onze beroepen alsmaar minder geconfronteerd met de samenhang der dingen. 

Wanneer de visser in kleermakerszit, naast zijn boot, op de kade, zijn netten herstelt met zijn boetmes, gaan zijn gedachten terug naar de belevenissen en ervaringen op zee.

Al werkend, niet bewust mediterend, brengt zijn werk hem in een bepaalde gemoedstoestand die maakt dat hij schouwend beelden ontvangt die hem inzicht geven in. Eén zijn met de elementen brengt hem in immense gevaren en schenkt hem tevens een boterham; hij weet zich deel van een groter geheel dat hem opneemt.

Het is precies die toestand die velen van ons ontberen.

We hebben met zijn allen een samenleving vorm gegeven waarin de levende verbinding met het geheel ons steeds verder ontglipt. Terwijl we langs de andere kant steeds vaker spreken over een globalisatie als nooit te voren.

Maar het is een globalisatie die enkel de aarde aangaat en haar slijk.

Wat ons verbindt is niet onze gemeenschappelijke visie, ons gemeenschappelijk streven naar, datgene waar het archetypische beeld van de Vissen symbool voor staat; het inzicht dat we in de verschillende godsdiensten elk op onze eigen wijze zoeken naar een universeel beginsel dat in elke cultuur een eigen naam heeft gekregen en omdat we samen eigenlijk naar datzelfde zoeken we daarin dus samen één kunnen zijn.

Nee, we plooien terug op onze eigen terp, eigen heuvel, eigen land, eigen ras, eigen kleur, eigen standpunt. Er is slechts één zaak die ons allen verbindt. 

Het betaalmiddel dat we kennen als geld en dat enkel maar kan bestaan bij de gratie van het begrip vertrouwen. Hoe is het in godsnaam mogelijk.

We hebben de grootste moeite elkaar te vertrouwen, vooral als we er iets anders uit zien; maar we vertrouwen blindelings op geld.

Waar is het in ons cultuurtijdperk van de Vissen mis gegaan dat we in een dergelijke wereld samenleven.

Geld als symbool voor de verbinding tussen alle mensen, het heeft tenslotte handel mogelijk gemaakt, wereldwijd, heeft tot gevolg gehad tot er een tweedeling begon te ontstaan tussen zij die het hebben en zij die het nodig hebben.

We hebben als mensheid veel te laat begrepen en nauwelijks tot niet ingegrepen om dit te voorkomen. Zo is de kloof tussen wat we arm en rijk noemen ontstaan.

En plots werd duidelijk dat geld nog een andere eigenschap heeft. Het dient enkel zich zelf. Omdat het aangroeit. Wie weinig heeft zal nooit veel krijgen. Wie aardig wat heeft wordt slapend rijk.

Maar wat ook waar is dat we het geld niet de schuld moeten geven. Wij hebben er zelf voor gezorgd dat dit systeem zo ver kon uitgroeien.

Laten we ons eens richten naar de kosmologische verbanden die we in het zicht krijgen als we ons afstemmen op grotere krachten.

Wat gebeurt er in de natuur als dergelijke fenomenen zich aandienen.

Ten eerste dienen deze fenomenen zich niet aan. Het terugkoppelingsprincipe van elk levend systeem, de feedback, zorgt ervoor dat er op tijd wordt bijgestuurd, omdat het geheel boven alles gaat.

Elke verstoring wordt direct op een geïntegreerde wijze aangepakt.

Dit gaat volgens deze wet.

Wat in onze ogen zich toont als ziekte wordt door de natuur beschouwd als een gezonde reactie op een ongezonde situatie.

In de natuur wordt er een half jaar gegroeid en omdat dit niet kan blijven duren, wordt er een half jaar lang gestorven.

Sterven is niet anders dan de bouwstenen weer terug brengen naar de doos waarin ze zaten voordat het speelkwartier begon.

Als de blokken nooit zouden terugkeren en als er enkel maar gespeeld zou worden, enkel maar gegroeid, dan gingen de blokken na verloop van tijd kapot en viel er snel niets meer te spelen.

Wanneer het speelkwartier voorbij is, gaat de bel en is het opruimen geblazen.

In de herfst en de winter breekt de natuur alles weer af en ruimt het de afvalstoffen die niet meer dienen op. De ruwe grondstoffen blijven over en de blokken zijn weer als nieuw en wachten.

Dit opruimen van de afvalstoffen, het poetsen van de blokken, is een fenomeen dat bij de mens zich ook voltrekt in de herfst en de winter.

Doorgaans merken we daar niet veel van, tenzij we een periode kennen waarin er veel afvalstoffen vrij komen omdat er nogal wild is gespeeld en niet goed werd opgelet tijdens het spelen. Iedereen zijn gang maar ging. Alsof het niet op kon.

Dan treedt er een symptoom op, de gezonde reactie op een ongezonde situatie zeg maar.

In de natuur hebben ze daar een heel leger hulptroepen voor die werken aan de afbraak en de opruiming. Schimmels, bacteriën en virussen. En die werken zich te pletter dat het een lieve lust is; ze zijn daar trouwens voor ontworpen. En klagen ook niet.

Of we het willen of niet ons lichaam is en blijft ook een natuurfenomeen en gehoorzaamt aan dezelfde wetmatigheden. Of we dat nu leuk vinden of niet.

Enkele dagen geleden zag ik op de televisie een wetenschapper die zich verbaasde over het feit dat hij had geconstateerd. In een gemiddelde bodemstaal van agrarisch bewerkte grond trof men vijf jaar na datum nog altijd enorme hoeveelheden pesticiden en andere door de mens ingebrachte stoffen waaronder kunstmest, metalen, koolstofverbindingen enz.

De verwachting was dat deze stoffen afgebroken en opgelost zouden worden.

Aangezien dat in een zeer laag tempo gebeurde was het gevolg daarvan dat veel van dergelijke stoffen in onze voedselketen terecht zouden kunnen komen en uiteindelijk terug uitkomen bij de mens in zijn lichaam via de voeding.

De conclusie uit deze bevinding was simpel en confronterend.

Wij grijpen als mensheid met onze landbouwmethoden die gebaseerd zijn op een snelle opbrengst tegen de laagste kost op een dusdanige wijze in een natuurlijke cyclus die tot gevolg heeft dat het bodemleven zichtbaar en snel verslechterd met als gevolg dat de producten die daar van voortkomen van steeds slechtere kwaliteit zijn, terwijl zij aan de basis liggen van onze voeding voor onze lichamen die daartoe steeds sterker onder druk komen te staan en langzaamaan steeds meer essentiële bouwstenen beginnen te missen en ons lichaam alsmaar harder moet werken om lichaamsvreemde en vijandelijke stoffen af te voeren.

Wel en daar heeft de natuur zo zijn middelen voor.

Hij reageert met een gezonde reactie op een ongezonde situatie.

De mensheid bevindt zich een steeds grotere ongezonde situatie, reden voor de natuur, niet omdat ik dat vind, maar omdat de natuur langs wetmatigheden is ontworpen, reden voor de natuur om een gezonde reactie op te roepen. En de natuur heeft middelen te over. Schept desnoods nieuwe om hoe dan ook het evenwicht te herstellen. En herstellen is synoniem aan boeten. En nogmaals niet omdat ik dat vind, maar omdat vissers dat al eeuwen weten.

Scheuren in het net, scheuren in het levensweefsel, dienen geboet te worden.

Wat dacht je van nieuwe (of oude) middelen zoals corona virus of klimaatsverandering?

 

En hier komt het grote nut om de hoek kijken van kijken vanuit kosmische verbanden.

Het eerste wat verandert als je deze wijze van kijken toepast is dat je ophoudt te vechten tegen. Er is geen voor en tegen. Er zijn er drie.

Elk fenomeen roept automatisch het tegendeel op. En het is de derde verbindende kracht die dat doet. Het erkennen van de twee, het afzien van het gevecht, maakt de weg vrij voor de verborgen inhoud van de derde kracht. De verzoenende factor. 

Terug naar de natuur. Schimmels worden ingezet waar afbraak nodig is. Schimmels zullen nooit overheersen, want na de afbraak, als de zon weer terug komt en het weer speeltijd wordt kan er weer met de blokken gebouwd worden.

De twee wisselen af en voeren geen oorlog.

Door de derde die zorgt voor afwisseling en evenwicht.

Maar als er geen afwisseling is. Wanneer er onbegrensde groei is, dan is de natuur genoodzaakt veel meer schimmels op te roepen. Zoveel meer dat ze in het oog lopen.

Dat ze herkenbaar worden. Zichtbaar. Aanwezig. In de weg lopen. Vervelend worden.

Lijkt wel oorlog.

En dan kun je dus kiezen.

Terug vechten of begrijpen hoe samenhangen werken.

Als je de samenhang begrijpt, beperk je de groei tot het speelkwartier. En laat je de herfst en de winter hun werk doen. Begrijp je nu waarom griepvirussen zo tegen eind januari actief worden, acht weken hun (nuttige) werk doen en dan weer plaats maken voor.

Als je wil vechten tegen, dan doe je een mondkapje op, als ze er nog zijn.

Het derde verbindende alternatief is bewust kiezen voor een voeding op basis van lokaal geteelde biologisch-dynamische voedingsmiddelen die zo veel als kan horen bij de seizoenen van het jaar.

Ja wel wat duurder hoor ik je denken. Zeker maar niemand rekent uit hoeveel kosten je er aan de andere kant mee uitspaart.

Het Vissen-bewustzijn is afgestemd op het grote levensweefsel en draagt de zorg voor het feit dat een ieder hierin een levende plek vindt terwijl de Maagd als tegenbeeld de zuivere afstemming van het detail tegenover het geheel bewaakt.

Veel sterkte de komende maand.

Tot de 21e maart als de lente echt weer begint.

© Willem Versteeg

1 maart 2020

Verbeelding in februari

Gepubliceerd op 4 februari 2020 door Willem

Verbeelding in februari.

 

Ik ben een paar dagen te laat. Het afgelopen weekeind en de dagen daarvoor waren vol van activiteiten. Een geweldig boeiend weekeind over de archetypische achtergrond van de oude beelden van de dierenriem. Ik was helemaal in mijn element.

En nu sneeuwt het. Precies zoals dat hoort. De eerste dagen van februari hoort het te sneeuwen; maar daar zag het even niet naar uit. De temperaturen zijn wederom veel te hoog voor de tijd van het jaar. En de verwachting voor de komende dagen is er ook weer naar.
In Biarritz was het gisteren 27 graden waar het daar eigenlijk 13 graden hoort te zijn.

Jammer dat het klimaat niet afkoelt;  dan zouden we er wat meer last van hebben met zijn allen. Wat warmer is wat de meeste mensen wel aangenaam vinden, toch?

Na mijn rondje nieuwssites bekruipt mij deze ochtend een gevoel alsof onze verbeelding wordt gehackt.

Of je nu wilt of niet, als je al het nieuws volgt, moeten we binnenkort met zijn allen toch het loodje leggen door een virus dat de be-kroning van alle bedreigingen lijkt te zijn voor de mens van vandaag de dag.

Ik moet denken aan de metafoor die Yuval Noah Harari gebruikt van het kleine diertje dat in de porseleinkast geen enkel voorwerp kan verplaatsen en daardoor in het oor van de olifant kruipt om daar beginnen te rommelen. De olifant raakt zo geïrriteerd dat hij als een bezetene om zich heen begint te slaan en heel de porseleinkast vernietigt.

Lees verder »

Hoe de steenbok ons leert te groeien naar mede-schepperschap.

Gepubliceerd op 1 januari 2020 door Willem

 

 

 

Vanmorgen, 31 december, kwam de zon op om 8.45 uur. Nu ik dit verhaal schrijf is ze zojuist achter de bomenrij in de verte aan haar voor mij zichtbare klimmende boog begonnen. Ze heeft nog zeven van haar acht uur durende werkdag voor de boeg alvorens ze zich weer te ruste legt achter het bos dat ik zie als ik door het raam rechts van mij naar buiten kijk.

Ze staat dus maar acht uur aan de hemel, terwijl dat in juni zeker twee keer zo lang is.

Over donkere dagen rond de Kerst gesproken.

Straks om 12.24 uur wanneer ze pal in het zuiden staat, schuin voor mij, komt ze nog nauwelijks boven de toppen van de bomen uit. Ze staat dan zo laag dat haar stralen diep doordringen in het huis.

Ze trekt in deze dagen haar laagste bogen aan de hemel en is de aarde als het ware zeer nabij. In werkelijkheid doorloopt de aarde in haar elliptische baan rond de zon het punt aan de hemel dat het dichts bij de zon staat, ze gaat dan door het zg. perihelium.

We staan in de winter dus dichter bij de zon dan in de zomer terwijl de temperatuur het tegenovergestelde laat zien.

Verschijnselen die voeding geven aan het oude beeld dat bij veel oervolkeren leeft dat in deze tijd van het jaar de geest (de zon) dichter bij de mens (op aarde) staat.

Lang geleden waren wij in onze streken en in onze toen heersende culturen natuurlijk niet op de hoogte van de wetmatigheden die het gedrag van hemel en aarde aanstuurden.

Alhoewel, je moet dan wel heel ver terug gaan, meer dan tienduizend jaar, om er zeker van te zijn dat de mensheid toentertijd niets wist van deze natuurfenomenen.

In alle tijden hebben mensen altijd de fenomenen waargenomen en sommige culturen zijn heel vroeg begonnen om hun observaties vast te leggen en daardoor op zoek te gaan naar wetmatigheden. 

Maar voordat er zoiets als wetenschap ontstond die zich beriep op feiten aan de hand van observaties, hebben mensen altijd aan fenomenen verhalen verbonden om op die manier zin en betekenis te geven of te ontlenen aan fenomenen.

In psychologische termen spreekt men dan van het feit dat de mens innerlijke beelden projecteert op een uiterlijk fenomeen. Zo ontstaat het beeld dat de zon die laag langs de hemel gaat laat zien dat de geestelijke wereld dichtbij is. En als de geestelijke wereld heel dichtbij is rond deze tijd van het jaar ligt het ook erg voor de hand om in een bepaalde cultuur een verhaal over de geboorte van een held als lichtbrenger te plaatsen in deze tijd van het jaar.

Het fenomeen in de natuur leent zich dus om hieraan als het ware een projectie op te hangen. Een laag hangende zon die wordt tot een geest die de mens nabij komt.

Oppervlakkig beschouwd hebben we hier een verklaring voor waarom oude volkeren een symbolische lading gaven aan natuurfenomenen die tot op de dag van vandaag nog doorklinken in religieuze feesten, kalenders, gebruiken en verhalen.

De wetenschap heeft in de zon geen geest gevonden, op de maan geen godinnen en ga zo maar door.

Dus…

Lees verder »

Een ernstig gesprek met Sinterklaas over de aard van december

Gepubliceerd op 1 december 2019 door Willem

Onaangekondigd, want Hij klopt nooit aan deuren, kreeg ik vannacht bezoek van Sinterklaas. De Oude zag er oud uit, moe en ietwat verdrietig.

Althans dat was toch mijn indruk. Nu moet je natuurlijk wel oppassen met zo’n oordeel want het was tenslotte een verschijning, dacht ik. 

Maar hij was gedecideerd: “Ik ben het echt! De maan schijnt, ik niet!”

Mijn droom-ik schrok wakker en deed mij denken: “Ik droom, nee hij droomt”, en probeerde mij te wekken. Zeer verwarrend allemaal. Ik kwam er niet uit.

“Wordt nou eens wakker”, riep de Oude.

En prompt zat ik naast mijn bed, keek om, zag mijn lichaam in bed liggen, keek naar de Oude die toekeek en wachtte en ik merkte dat het lijf in bed overeind kwam en langzaam in mezelf gleed zodat we weer één waren en de Oude glimlachte.

“Ja, je wordt ook wat ouder hè, normaal gaat dat wat sneller en word je geacht dat niet te merken.

“Mag ik vragen wat U komt doen?”, vroeg ik.

“Ik ben op zoek naar een spreekbuis. Iemand die aanvoelt waar ik mee zit en dat kan verwoorden voor een wat groter publiek, dat wil zeggen een publiek dat nog wil luisteren.

Een publiek dat nog bereid is te geloven in.”

“Te geloven in wat of wie?”

“In waar ik voor sta! 

Wat denk je, heb je even. Heb je iets om op te schrijven of denk je het te kunnen onthouden. We hebben geen tijd te verliezen!”

We zijn naar beneden gestrompeld, zijn bij de kachel gaan zitten en hij is beginnen te vertellen en dit is wat ik me ervan herinner:

Lees verder »

Storing – geduld – verbinding verbroken…

Gepubliceerd op 1 november 2019 door Willem

Het is vandaag 1 november. Velen in dit land weten dan dat deze dag één van de hoofddagen is binnen het katholiek geloof. Het geldt zelfs als een zondag in dit land. Een vrije dag extra dus.

Allerheiligen, een feestdag door paus Gregorius IV in 837 in het leven geroepen. Honderd jaar later in de tiende eeuw bracht de Benedictijner traditie van Cluny het idee in de wereld om op 2 november een gedenkdag in te lassen voor alle zielen die gestorven waren en zo werd Allerzielen geboren, een dag die nog altijd duizenden mensen naar de graven doet trekken met een bos chrysanten in de hand.

Lang voor hen in de Keltische traditie die aan onze cultuur vooraf ging werd er al een bijzonder feest gevierd rond deze datum, Samhain.

Voor hen was dit de afsluiting van het oude en de start van hun nieuwe jaar. Het nieuwe kon maar beginnen met de achting van de dood. 

Sterker nog zij zagen aan de hen omringende natuur dat het grote leven maar pas echt nieuwe vorm kan aannemen als het de vorige oude vormen die plaats hebben gemaakt voor, heeft afgebroken, geïntegreerd en daardoor getransformeerd.

In hun Samhain-vieringen achten zij de doodsprocessen evenzeer als de geboorteprocessen en zij wisten dat deze twee niet gezien moesten worden als tegenstellingen maar dat zij elkaar behoeven als een dansend koppel dat elkaar vindt in een nieuwe beweging die nooit tot stand zou komen wanneer elk op zijn eigen plek bleef zitten.

Als we in de “overview” positie gaan zitten, de positie die de adelaar, of de hier boven het huis rondvliegende rode wouw (hij dankt zijn naam wellicht aan het gevoel van verbazing en ontzag dat hij uitdrukt als hij daar boven rondcirkelt en naar de wereld kijkt-hoe komt hij anders aan zijn naam?)inneemt. 

Vanuit die alles overschouwende positie die ons de ware verbanden en verhoudingen laat zien, ook wel eens helikopterview genoemd, zie je veel beter dat alles met alles samenhangt.

Dan begrijp je ook dat de Kelten in hun Samhain -vieringen de nagel op de kop sloegen en toch niet zo’n primitieve of heidense cultuur waren als wij zelf graag geloven, daarbij ons zelf op de top van de beschaving plaatsend.

Bossen bv. beginnen hun ontstaan omdat enkele zaden en vruchten als pioniers de gunstige condities benutten die de z.g strooisellaag biedt; de humuslaag waar al het organische materiaal zich in een toestand van ontbinding bevindt en zo de bouwstenen aandraagt voor de nieuwe vormen.

Kruiden, struiken, allerhande dieren dragen hun steentje bij en zo kan zich een bos ontwikkelen.

Elke individuele boom dankt zijn leven aan dit prachtige samenspel en draagt tevens bij aan de verdere ontwikkeling van het grote bos waar hij deel van uit maakt.

Dit gebeuren spiegelt de mens een groot gegeven. 

Leven is het resultaat van de aanvaarding van de dood als een noodzakelijke fase binnen een groter scheppingsproces.

Wie verbonden leeft aanvaardt dit, acht dit en geeft het een rituele plek in zijn leven.

Vandaar het belang van rituele feesten en de daaruit ontstane feestdagen die deze oerverbinding achten, vieren en uitdrukken en ons blijven bewust zijn van deze verbinding die onze deelname aan dit grote leven garandeert.

Dit gezegd hebbende komt de vraag naar boven:

Hoe voelt het als we steeds duidelijker merken dat we deze verbinding aan het lossen zijn. Dat voor velen van ons deze verbinding eigenlijk verbroken is.

Dat het succes in ons leven in zeer grote mate afhangt van de manier waarop diegenen die ons voor gingen uitdrukking hebben gegeven aan hun leven.

Dat het succes in ons leven in zeer grote mate afhangt van de manier waarop we oordelen over diegenen die ons voor gingen.

Vragen die om verstilling vragen; die voorgelegd kunnen worden aan de eeuwenoude wijsheid die sluimert rond onze hartstreek. Waar we contact kunnen leggen met krachten in ons die ons waarlijk mens doen zijn en die ons vanuit een groter perspectief, dat we ook wel eens liefde noemen, inzicht geven in de juiste verhoudingen en verbanden. 

Verhoudingen en verbanden die we niet langer zouden moeten verbreken.

Kijk eens hoe we reageren als de internetverbinding ineens wegvalt. Of het televisiesignaal, net wanneer de spits op het punt staat die strafschop te nemen.

Als de stroom uitvalt en je merkt dat je al eeuwen geleden nog eens een kaars hebt aangestoken. Want waarom zou je ook kaarsen in huis hebben?

Juist als internet werkt en we een ver-ziende verbinding hebben zodat we contact kunnen maken in beeld en geluid met alle hoeken van de wereld, wanneer we de vruchten plukken van de ontdekking en de toepassing van een natuurkracht die in de elektriciteit tot uitdrukking komt, juist dan zouden we enkele kaarsen in huis moeten hebben en houden, niet om te gebruiken wanneer alles uitvalt en we contactloos in het donker zitten, maar als levend symbool dat op gezette tijden, de rituele feestdagen, we deze kaarsen kunnen gebruiken om een nieuwe creatieve uitdrukking te geven aan onze diepe verbondenheid en wegen te vinden om dank te zeggen voor alles wat ons om niet geschonken wordt levend op deze planeet die ons in de schoot is geworpen.

Laten we samen nieuwe feestmomenten ontwerpen voor een nieuwe cultuuruiting die in al haar vormen ontzag en eerbied uitdrukt voor alles en iedereen die ons zijn voor gegaan opdat een ieder die na ons komt daar weer de vruchten van kan plukken.

Happy Hallo-ween. 

Zie hoe zelfs in het woord Halloween vreugde en verdriet elkaar vinden en oplossen.

©Willem Versteeg

1 november 2019

Als we erom heen blijven draaien raken weegschalen in de war en verstopt de waarheid zich in oktober.

Gepubliceerd op 1 oktober 2019 door Willem

Als we erom heen blijven draaien raken weegschalen in de war en verstopt de waarheid zich in oktober.

Zoals ik in eerdere verhalen hier verschenen al liet doorschemeren valt er niet veel te vieren in de maand oktober.

Enkel in antroposofische en oud-katholieke middens klinkt er nog een echo door van het oude Michaëlsfeest, maar daarbuiten is het akelig stil.

Alsof we als cultuur niet goed weten hoe om te gaan met de fase in het jaar die volgt op de herfstevening van 22 september, wanneer de zon recht boven de evenaar staat en op weg gaat naar de steenbokskeerkring wat wil zeggen dat de dagen korten, de herfst intreedt en de lange nachten ons komen bezoeken. Allerlei associaties met datgene wat de mens doorgaans het meest ontloopt.

De “Ouden” hebben op deze periode van het jaar het beeld van de Weegschaal “geplakt”. Daar ga ik straks wat dieper op in, maar ik wil eerst even stil staan bij iets anders.

In een vorig blog gaf ik aan dat er op de hele wereld restanten te vinden zijn van culturen die heel goed wel wisten hoe hier mee om te gaan. Zij achtten en eerden dit kosmische gegeven omdat zij zich de drieslag Ootmoed, Deemoed en Moed herinnerden.

De aloude verwijzing naar de drie houdingen waarmee deze achting voor werd uitgedrukt.

De oude Kelten, om maar een enkele voorvader van ons te noemen, kenden nog de betekenis van het woord “Ootmoed”, al hadden zij in hun talen daar waarschijnlijk een ander woord voor.

pastedGraphic.png

Lees verder »

Een verborgen feest in september

Gepubliceerd op 1 september 2019 door Willem

Een nieuwe maand, september, duikt op, voor velen het begin van een nieuwe cyclus.

In deze serie waarin ik op zoek ga naar de kosmische verbanden tussen de namen van de maanden en de bijbehorende feesten die van oudsher zijn verbonden aan deze momenten van het jaar, grijp ik even terug naar mijn blog van vorig jaar waar ik in een artikel over oa. de knoppen aan de bomen en de Witte Wieven over de velden in september (https://www.poustinia.be/willem/de-knoppen-aan-de-bomen-en-de-witte-wieven-over-de-velden-in-september/#more-681)uiteindelijk uit kwam bij het beeld dat de Ouden het beeld van de Maagd koppelden aan deze tijd van het jaar en de in de natuur terug te vinden gebeurtenissen die grond geven aan hun beweegredenen om dit oerbeeld daarvoor te gebruiken.

Omdat er voor deze tijd van het jaar niet direct een bekend feest is aan te duiden moeten we wat dieper doordringen in de symboliek van het beeld van de Maagd en dan ontdekken we vanzelf frapperende verbanden. Ga maar eens mee.

Lees verder »

Aout – Oogst – Augustus

Gepubliceerd op 1 augustus 2019 door Willem

 

Op 1 april van het vorige jaar 2018, ben ik begonnen met het blog over de kosmische achtergronden van onze feestdagen en al snel werden het verhalen die de oorsprong belichtten van de namen van de  verschillende maanden en hun oorsprong. Ook probeerde ik telkens stil te staan bij wat er zoal in de lucht hangt in die periode van het jaar om voeling te krijgen met waarom we in het verleden bepaalde verbanden hebben samengebracht. En ook maakte ik regelmatig een uitstapje naar de oude symboliek van de dierenriemtekens. Want al die zaken blijken samen te hangen.

Al die verhalen kun je nog altijd lezen in het archief hier op de site van poustinia.be onder het hoofdje “blog”.

Trouwens binnenkort, van 27 t/m 29 september geef ik een speciale workshop in Poustinia, waarin ik dieper inga op de vraag: 

Waar komen de oude beelden vandaan die behoren bij de symboliek van de dierenriem?

Door de vele positieve reacties op mijn blog leek het me een goed idee om hier rond een weekeind te houden.
Wie graag meedoet kan zich nog melden.

Maar terug naar mijn eigenlijke onderwerp.

De kosmische achtergronden van de feestdagen.

Deze keer sta ik niet stil bij de maand augustus, dat vind je terug in mijn blog van augustus 2018 (https://www.poustinia.be/2018/08/).

Nu wil ik eens kijken naar het feest dat hoort bij deze maand.
En dan zien we direct dat er iets vreemds aan de hand is.

Lees verder »

Vragen voor de maand juli

Gepubliceerd op 1 juli 2019 door Willem

Stil staand bij de eerste dag van een nieuwe maand wil ik nog even terug komen op een thema waarover ik heb geschreven in mijn blog van 1 juli 2018, waar ik sprak over Quintilus, de Kreeft en de maand juli.

Ik heb daar kort even stil gestaan bij het feest dat nauwelijks nog een feest is, meer een feestdag, de feestdag van Johannes de Doper.

Verzamelde kardinalen hebben lang geleden, in conclaaf bijeen, een hele reeks feestdagen vastgelegd op de kalender. Wat precies de beweegredenen waren voor hen om bepaalde dagen te koppelen aan bepaalde heiligen is voor de meeste van ons een raadsel.

Echter als we er goed bij stil staan en in de observatie-modus gaan van wat er zoal “in de lucht hangt” dan valt op dat deze feestdag 3 dagen na de zomerzonnewende valt. Daarmee is het een tegenbeeld-feest van Kerstmis dat 3 dagen na de winterzonnewende wordt gevierd. Hiermee worden Christus en Johannes als tegendelen tegen over elkaar op de kalender geplaatst.

Beiden staan aan het begin van een fase.

Christus staat aan het begin van de nieuwe groeifase die start op 21 december en haar hoogtepunt heeft rond de zomerwende van 21 juni, terwijl Johannes aan het begin staat van de nieuwe inkeer-fase die start op 21 juni en haar hoogte (of diepte) punt heeft op 21 december.

Deze twee figuren staan symbool voor de twee schijnbaar tegengestelde krachten die samen de cirkel ronden van alles wat een groeiproces doormaakt.

Elk groeiproces kunnen we grafisch weergeven als een cirkel. En rond deze cirkel kunnen we allerlei begrippen plaatsen. Afhankelijk van wat we willen tonen, zullen dat andere begrippen zijn.

Laat we eens enkele voorbeelden geven.

Lees verder »

Het kruispunt-feest – de zomerzonnewende

Gepubliceerd op 20 juni 2019 door Willem

Voor de meesten van ons gaan de komende dagen geruisloos voorbij en hebben we nauwelijks aandacht voor het feit dat we bij een oeroud kruispunt-feest zijn aanbeland rond 22 juni. Hoe anders is dat een half jaar eerder of later, als we rond de 22e december al volop bezig zijn met de voorbereidingen van het Kerstfeest of een kwart jaar eerder als de Paasdagen aanbreken.

Althans voor een telkens kleiner wordende groep mensen die op deze wijze uitdrukking geven aan een beweging die we met een goed Engels woord, disenchantment, de ontnuchtering of beter gezegd de ont-tovering van onze tijd zouden willen noemen.

Waar is nog de verrukking, de ontroering, het gevoel van opgenomen te zijn in een wonderlijk geheel, het sprakeloos staan van ontzag voor.

Gezamenlijk beleefde vieringen waar eeuwenoude rituelen mensen inwijden in eeuwenoude, diep van binnenuit beleefde ervaringen die mensen dragen en verheffen en een diepe verwantschap met elkaar en met de omringende mysterieuze natuur in de mens etsen die daardoor weet heeft van zich verbonden te voelen en weten met; zich juist daardoor een religieus wezen weet.

Dit was precies het doel van deze oude kruispunt-feesten die de mens tot vieringen verhief. Vieringen die verworden zijn tot enkele feesten en uiteindelijk geheel in de macht van de commercie zijn gevallen en daardoor al lang niet meer dat bij mensen losmaken waartoe ze oorspronkelijk in staat zijn.

Daarvoor moeten we ons bevrijden van dat commerciële juk en ons opnieuw herinneren wat de oorsprong is van deze oude rituelen die de mens niet zelf heeft bedacht maar die hij heeft afgelezen aan de relatie die er van oudsher is tussen de natuur en de kosmos en de daarin werkzame wetmatigheden.

Ik grijp nog even terug naar het verhaal van Tempi alwaar hij aan zijn dochter Luna hierover het één en ander vertelt:

Lees verder »

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: