Wikken en wegen in oktober

Gepubliceerd op 1 oktober 2018 door Willem

We zijn beland bij de achtste maand in ons verhaal over de betekenis van de namen van de maanden.

Op de gewone kalender is het natuurlijk de tiende maand, maar die kalender is nadat hij vele verschillende uitvoeringen heeft gekend (ook een verhaal dat we eens moeten vertellen, want heel boeiend) uiteindelijk gestandaardiseerd en heeft daardoor nog minder verbinding met de oorspronkelijke symboliek, die we in deze verhalen weer wat onder het stof willen uithalen.

De Romeinen noemden deze maand de achtste, vandaar oktober, want zij begonnen te tellen vanaf maart.

En daar houdt het verhaal verder op.

We keren dus weer terug naar het natuurgebeuren; onze grootste leermeester.

Vorige week heb ik jullie verteld over de slangen van El Castillo en daaruit blijkt maar weer eens hoeveel belang de oude volken hechtten aan de vier kardinale punten van het jaar.

(zie daarvoor ook het verhaal van maart 2018 over de lente-equinox)

De vier kardinale punten van het jaar waren en zijn de twee zonnewenden en de twee eveningen.

 

Zonder veel kennis van astronomie waren geduldige observeerders vroeger al heel vroeg in staat om deze momenten in het jaar te markeren.
Op twee momenten in het jaar duurt de dag namelijk even lang als de nacht.
En er zijn  twee momenten dat de zon haar hoogste stand en haar laagste stand aan de hemel heeft bereikt en vanaf dat punt de tegengestelde richting inslaat. De wende van de zon; de zonnewende.

Niemand die het weet maar het zou me niet verbazen dat het kruis, dat als oudste symbool van de mensheid geldt, hierin zijn oorsprong vindt.

Ga even mee in gedachten of teken mee op een vel papier dat werkt nog veel beter (waarom zou ik daar tijd voor maken; wel doe maar eens en ervaar eens wat dat met je doet)

Lees verder »

De kruipende slangen van El Castillo en het begin van de herfst.

Gepubliceerd op 23 september 2018 door Willem

De kruipende slangen van El Castillo bij het begin van de herfst.

Afgelopen nacht, even over 01.00 uur, passeerde de Aarde in haar baan om de zon het punt dat we het moment van de herfst-evening noemen.

Stel je eens voor dat langs dat parcours dat de Aarde aflegt er om de zoveel tijd als een soort stationnetjes, telkens een groot bord hangt met als opschrift:

u gaat nu de sector binnen van de Weegschaal” of “hier eindigt de sector September en u gaat Oktober binnen”, of “dit is het punt van de lente-evening, voor het leven op het noordelijk halfrond begint daar nu de lente”.

 

 

Welnu dat soort borden hangen daar niet. Jammer eigenlijk.

Want stel je voor dat ze daar wel hingen dan zou dat onze relatie tot de kosmos op slag compleet veranderen.

We zouden ons direct realiseren dat er een instantie bestaat die dat heeft bepaalt en we zouden ons tevens realiseren dat we geheel niet bij machte zijn daaraan iets te veranderen.

Het enige dat we zouden kunnen doen is het gewoon negeren.

Wel dat is nu precies wat we al heel lang doen.

We zitten met zijn allen in een heel grote, lange trein die zo groot is dat we nog nauwelijks beseffen dat we in een trein zitten. Een trein die een vast parcours volgt

Langs diverse stationnetjes rijdt. 

Twaalf grote bestemmingen en enkele bijzondere bezienswaardigheden onderweg.

Wat we niet door hebben is dat we op de stationnetjes niet kunnen uitstappen. Ze zijn enkel bedoeld om ons attent te maken op het feit dat de omgeving vanaf die plek van aard begint te veranderen en dat de sfeer zich aanpast.

Ook komen we jaarlijks langs het punt waarop we zijn ingestapt en we weten, althans de geschiedenis vertelt ons dat, dat er een punt is waarop we de trein weer moeten verlaten.

Ook al hebben we geen idee wanneer en waar.

Maar dit beeld duikt maar op als we lang uitzoomen en een compleet ander standpunt innemen. Meer een standpunt alsof we ons ergens in het zonnestelsel bevinden en schouwen naar de Aarde en haar baan rond die ene ster die we de zon noemen.

Dat levert niet alleen een heel ander zicht maar ook een heel andere verbinding op.

We nemen dan even afstand, een beetje veel afstand en we merken heel andere dingen op.

Ik laat dit vreemde beeld even voor wat het is, speel er maar mee, als je wilt, heb ik ook gedaan.

Maar waar ik naar toe wil is het thema van het negeren.

Lees verder »

De knoppen aan de bomen en de Witte Wieven over de velden in september

Gepubliceerd op 5 september 2018 door Willem

We zijn aanbeland bij de zevende maand, geteld vanaf de maand maart natuurlijk.

In eerdere artikelen gingen we op zoek naar de betekenis van de naam van de maand.

Wel september betekent niet meer dan “zevende” maand. 

Zoals oktober verwijst naar de acht en november naar de negen en december naar de (deca) tien.

Wat moeten we daar verder nog aan toe voegen?

We zullen dus verder terug moeten in de tijd en we komen dan weer uit bij onze vrienden in Mesopotamie, zo’n vijfduizend jaar geleden.

Daar werd de grondslag gelegd voor een symbolisch gedachtengoed dat later verder ging onder de naam astrologie en dat zocht naar het verband tussen het natuurgebeuren en de grotere kosmische verbanden. 

Toentertijd liet men de tijdsberekening samenvallen met de reis die de zon maakte doorheen de hemel en de verschillende sterrenbeelden die zij op die manier passeerde.

En zo werd vastgelegd dat gedurende de periode lopend van 23 augustus tot ongeveer 22 september de zon door een segment van de hemel bewoog waar zich het sterrenbeeld van de Maagd bevond.

Vanaf dat moment wordt deze periode van het jaar verbonden met het beeld van de Maagd.

En let wel we spreken hier over een symbooltaal die probeert woorden en beelden te geven voor wat er op dat specifieke moment als het ware “in de lucht hangt”.

In eerdere artikelen heb ik laten zien dat we, als we een poging willen doen te begrijpen welke symboliek hiermee verbonden is, dat we dan een uitstapje doen naar het natuurgebeuren en goed beschouwen wat er zoal gebeurt in de ons omringende natuur.

We hoeven dan niet klakkeloos aan te nemen wat de Ouden hier over zeiden en schreven, maar we kunnen zelf op zoek gaan waarom ze dit schreven als we ons openstellen voor het natuurgebeuren.

Indachtig een belangrijke uitspraak van Albert Einstein: “Kijk goed naar de natuur en je zult alles beter begrijpen”

Wel, op naar buiten en laten we eens zien wat er zo typerend is aan deze tijd van het jaar.

Lees verder »

Keizer Augustus en de oogstmaand

Gepubliceerd op 1 augustus 2018 door Willem

In het verhaal over de maand juli vertelde ik dat de oorspronkelijke naam Quintilus voor de vijfde maand van het jaar (geteld vanaf maart) door de toenmalige Romeinse dictator Julius Caesar veranderd werd in julius.

Deze Julius Caesar die ook een nieuwe kalender invoerde, de naar hem genoemde Juliaanse kalender, werd na de moord op hem op 15 maart 44 voor Chr., uiteindelijk opgevolgd door zijn achterneef en adoptiezoon Octavianus.

Er ontstond een bloedige machtsstrijd om Caesars opvolging en in 31 v. Chr. bleek Octavianus de enige die levend uit de strijd kwam. 

Vanaf 27 v. Chr zou hij als “princeps”, eerste burger de teugels van het Imperium Romanum in handen houden.

In een speciale zitting van de senaat verkreeg hij de bijnaam Augustus, de verhevene.

Dit herinnerde aan het augurium, een cultushandeling voor de interpretatie van de wil van de goden, die volgens de legende Romulus en Remus reeds hadden gehouden.
De naam plaatste de drager aldus op dezelfde hoogte als de legendarische stichters van Rome en verleende het opperste politieke gezag in de staat een sacraal aura, wat de consuls ten tijde van de republiek niet hadden bezeten. Samen met de nieuwe titel schonk de senaat aan de princeps ook een gouden ereschild waarop de deugden van Augustus werden geprezen (virtus, clementia, iustitia, pietas).

Als verder eerbewijs besloot de senaat in 8 v. Chr. de maand Sextilus te hernoemen tot Augustus. Als reden voor de keuze voor deze maand in plaats van Augustus’ geboortemaand september werd aangevoerd, dat hij in de maand Sextilis voor het eerst consul was geworden en drie triomftochten had gevierd. Daarnaast markeerde deze maand, waarin Egypte was veroverd, het einde van de burgeroorlogen.

Tot zover de geschiedschrijving.

Maar wie de afgelopen artikelen over de betekenis van de namen van de maanden heeft gevolgd, weet ondertussen dat ik telkens verder zoek naar verborgen verbanden en waarom de geschiedenis liep zoals hij is gelopen.

Want er is meer aan de hand!

Lees verder »

Quintilus, de Kreeft en de maand juli

Gepubliceerd op 1 juli 2018 door Willem

Quintilus, de vijfde maand van het jaar volgens de Romeinen (zij begonnen te tellen vanaf maart) verdween als naam in de vergetelheid nadat de dictator Julius Ceasar deze maand zijn eigen naam meegaf. Julius.

En wij leven sedert die tijd met de naam van de maand die na juni komt in de maand juli.

De zon is al een week geleden begonnen met haar z.g. terugtocht. Vanaf 23 juni staat de zon elke dag een paar minuten korter aan de hemel, de dagen worden daardoor korter en de nachten weer wat langer en dat duurt dan tot aan 22 december en dan keert dat weer om.

De Mesopotamiërs zagen in het sterrenbeeld dat zij de naam van de Kreeft gaven vooral de typische scharen terug van het dier. Ook zijn er bronnen die verwijzen naar een eerdere naam die betrekking heeft op de ezel ivm de sterrenhoop  de Praesepe, de voederbak, in  het midden van het beeld, waarover ik al eerder schreef in het artikel van 28-12-2017 over de achtergrond van de feestdagen (zie de voetnoot aldaar)

Er is ook een mooie relatie met de feestdag van Johannes de Doper die geplaatst werd op 26 juni.

Een bekende uitspraak van hem: “Ik moet kleiner worden en Hij groter.” 

Hierbij doelend op degene die hij even daarvoor doopte, Jezus van Nazareth. Hij zag in hem zijn opvolger.

Maar de analogie ligt hem in het feit dat het tevens verwijst naar het moment in het jaar dat de kracht van de zon, symbolisch belichaamd door Johannes, begint af te nemen, zoals de zon ook effectief doet in haar steeds korter wordende dagboog aan de hemel, en dat Hij, verwijzend naar de Christus die een half jaar later geboren wordt als de zon weer terugkeert uit de duisternis rond 24 december.

Terugtreden voor wordt daarmee een centraal thema voor deze periode van het jaar.

Lees verder »

Gemini en de maand juni

Gepubliceerd op 1 juni 2018 door Willem

Zoals je in de eerdere artikelen hebt kunnen lezen, peilen we naar de betekenis van de naam van de maand en kiezen we er voor om ons ook te laten leiden door te voelen wat er in die periode van het jaar “in de lucht hangt”.

De Romeinse dichter Ovidius, die meestal als uitgangspunt genomen wordt als het gaat over de betekenis van de namen van de maanden, gaat niet erg diep in op de betekenis van de maand juni. Althans hij verwijst naar de echtgenoot van Jupiter, de godin Juno, godin van het huwelijk.

Maar heel veel meer komen we bij hem niet te weten.

Dan maar terug naar het Avondland.

De derde zg. astrologische maand loopt van 21 mei tot ongeveer 21 juni.

Het begin van de maand juni valt daar dus in.

De oude Soemeriers verbonden deze periode van het jaar met het beeld van de Tweelingen.

De  vraag “wat hangt er in de lucht” is tevens de vraag: wat bezielden de Soemêriers om het beeld van de Tweelingen te verbinden met deze periode van het jaar.

Ik hoef maar naar buiten te kijken in onze tuin, onze grote leermeester, om te zien wat er gaande is.

De lindebomen in onze tuin, die we daar zo’n dertig jaar geleden hebben geplant, staan boordevol met bloesems waar rond honderden bijen zoemen. Verder in de tuin doen allerlei planten, bloemen en kruiden hun best om bloemen voort te brengen en te openen, hun kleur te tonen, hun geuren te verspreiden met maar één enkel doel.

 

Lees verder »

Apis en de maand mei

Gepubliceerd op 1 mei 2018 door Willem

We zijn aanbeland bij de eerste mei, het begin van een nieuwe maand.

Deze datum valt in de z.g tweede archetypische maand die loopt van 20 april t/m 22 mei en die door de Soemëriers (zie het eerdere verhaal over de twaalf maanden van het jaar) werd verbonden met het beeld van de Stier.

Ik vind het nog altijd een toepasselijke term om te spreken van “wat hangt er in de lucht in deze tijd van het jaar”.

Allerlei culturen voor ons hebben getracht op deze vraag een antwoord te geven.

Laten we voor deze gelegenheid eens naar onze culturele voorouders gaan van nog niet zo lang geleden.

De Kelten.

In de Ardennen en even over de grens hier in de Duitse Eifel, kom je nog volop restanten tegen van deze voor Europa zo bepalende cultuur. Zo vind je in de dorpen in het Duitstalige deel van België hier vlak bij, overal weer de meipalen verschijnen waar rond gedanst wordt. 

Voor de Kelten was de eerste mei één van de hoogtepunten van hun jaar dat bij hen een half jaar daarvoor zich vernieuwde; op 1 november.

Op de eerste mei werd het Beltane feest gevierd; het jaarlijkse vruchtbaarheidsfeest. Het feest van licht en leven, bloei en bevruchting.

Struin maar eens rond op Internet dan zal je veel verwijzingen vinden naar dit oeroude feest.

Na hen kwamen de Romeinen, ook zij waren niet de uitvinders van feesten, rituelen en cultussen die pasten bij de tijd van het jaar. Zij vonden enkel de eigen vorm uit van de feesten. Waar de feesten uitdrukking van waren dat is nu net waar we hier in dit verhaal contact mee trachten te krijgen.

We gaan dus op zoek achter de uiterlijke verschijningsvorm om te pijlen naar de essentie.

Lees verder »

Ishtar en de maand april

Gepubliceerd op 15 april 2018 door Willem

De eerste, archetypische maand van het jaar.

Deze loopt van 21 maart tot 20 april en werd door de Soemeriers verbonden met het beeld van de Ram.

Vertaald naar deze tijd zeggen we dan dat in deze maand de kracht van de emergentie sterk naar voren treedt. In de natuur en in de menselijke natuur.

In de winter wanneer het leven zich grotendeels ondergronds heeft teruggetrokken gaan in het verborgene de processen die maken dat het leven onophoudelijk door gaat gewoon verder.

Maar op een wijze die voor de meesten van ons niet zichtbaar is.

Het beeld van de boom die kaal de winter doorstaat of de braakliggende akker geeft een ons een treffend beeld voor wat ik hier wil duiden.

Een zich terugtrekkende zon die ruimte laat voor de saturnale kracht van de winter domineert nu dit tijdsgewricht en stuurt heel andere processen aan die maken dat er zich weinig toont aan de oppervlakte.

Het zichtbare leven heeft zich teruggetrokken en werkt nu binnenin; wachtend op een impuls die de deur opent.

Aperire is het Latijnse begrip dat “openen” betekent.

In het Engels kennen we het werkwoord “to appear”, vrij vertaald: verschijnen – zich vertonen.

Hier vinden we de verwijzing naar de naam April.

Lees verder »

De maanden van het jaar

Gepubliceerd op 1 april 2018 door Willem

In mijn serie de kosmische achtergronden van de feestdagen sta ik deze maal eens stil bij de namen van de maanden.

Vandaag 1 april is een mooie dag, tevens Pasen, om te beginnen met een serie waarin we stil staan bij de achtergrond van de namen van de maand.

Voordat we  beginnen met april sta ik eerst even stil bij het feit dat we het jaar indelen in een twaalftal perioden.

Misschien heb je ooit wel eens gehoord van het begrip gros. Dit is een oude handelsmaat die het getal 144 aangeeft. Twaalf maal twaalf.

Dit stamt uit een tijd dat we het getal twaalf gebruikten in de handel. Twaalf is namelijk een “handig” getal voor de handel want het laat zich door veel andere getallen delen. Twee maal zes, drie maal vier, vier maal drie, zes maal twee. De reden dat ik “handig” tussen aanhalingstekens zet daar kom ik straks op terug.

Bij tien is dat wat minder handig. Reden waarom er vroeger vaker met het zg. twaalftallig stelsel gewerkt en gerekend werd. In Engelstalige landen wordt dat af en toe nog gedaan.

Nog langer geleden was het de gewoonste zaak van de wereld om met twaalftallen en zelfs met zestigtallen te werken.

Alles in de hand hebben.

Lees verder »

De lente equinox

Gepubliceerd op 20 maart 2018 door Willem

DE LENTE-EQUINOX

In mijn vorige artikel heb ik proberen duidelijk te maken dat alle feestdagen van oorsprong een kosmische relatie hebben; sterker nog dat alle feestdagen onze diepe verbondenheid met de kosmos tot uitdrukking brengen, maar dat dit gegeven geheel naar de achtergrond is gedrongen vanaf het moment dat godsdiensten overal ter wereld zich feestdagen hebben toegeëigend en het karakter ervan helemaal hebben veranderd.

De Kerstviering en de oorspronkelijke betekenis ervan was daar een mooi voorbeeld van zoals je daar hebt kunnen lezen.

Deze keer wil ik graag eens stil staan bij een andere kosmische relatie waar bijna niemand nog zicht op heeft.

De vieringen en feesten verbonden aan de eveningen.

De lente-equinox en de herfst-equinox.

In een wereld waarin we er steeds vaker in slagen om zaken naar onze hand te zetten, blijven er een paar over waarop we, goddank, geen invloed hebben.

Sterker nog, deze door ons handelen niet te beïnvloeden gegevens, bepalen ons in hoogste mate.

Ik doel hier op het fenomeen dat wij met zijn allen niet in staat zijn, of ooit zullen zijn om de schuine stand van de aardas te veranderen.

Tijdens het ontstaansproces van ons zonnestelsel en de puberteit van onze planeet Aarde heeft de stand van de as van onze moeder-planeet haar definitieve evenwicht gevonden in een stand met een helling van ongeveer 23 graden ten opzichte van het vlak waarin alle planeten hun baan rondom de zon afleggen.

En het is deze stand die bepaalt dat rond 21 maart de zon recht boven de evenaar staat en dat op het noordelijke halfrond de lente begint, gevolgd door de zomer. Een half jaar later, als de aarde een halve ronde verder is in haar baan rond de zon en we op de kalender 21 september lezen en de zon wederom recht boven de evenaar staat is het zuidelijk halfrond aan de beurt en begint bij ons de herfst gevolgd door de winter.

Lees verder »

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: