Aout – Oogst – Augustus

Gepubliceerd op 1 augustus 2019 door Willem

 

Op 1 april van het vorige jaar 2018, ben ik begonnen met het blog over de kosmische achtergronden van onze feestdagen en al snel werden het verhalen die de oorsprong belichtten van de namen van de  verschillende maanden en hun oorsprong. Ook probeerde ik telkens stil te staan bij wat er zoal in de lucht hangt in die periode van het jaar om voeling te krijgen met waarom we in het verleden bepaalde verbanden hebben samengebracht. En ook maakte ik regelmatig een uitstapje naar de oude symboliek van de dierenriemtekens. Want al die zaken blijken samen te hangen.

Al die verhalen kun je nog altijd lezen in het archief hier op de site van poustinia.be onder het hoofdje “blog”.

Trouwens binnenkort, van 27 t/m 29 september geef ik een speciale workshop in Poustinia, waarin ik dieper inga op de vraag: 

Waar komen de oude beelden vandaan die behoren bij de symboliek van de dierenriem?

Door de vele positieve reacties op mijn blog leek het me een goed idee om hier rond een weekeind te houden.
Wie graag meedoet kan zich nog melden.

Maar terug naar mijn eigenlijke onderwerp.

De kosmische achtergronden van de feestdagen.

Deze keer sta ik niet stil bij de maand augustus, dat vind je terug in mijn blog van augustus 2018 (https://www.poustinia.be/2018/08/).

Nu wil ik eens kijken naar het feest dat hoort bij deze maand.
En dan zien we direct dat er iets vreemds aan de hand is.

Lees verder »

Vragen voor de maand juli

Gepubliceerd op 1 juli 2019 door Willem

Stil staand bij de eerste dag van een nieuwe maand wil ik nog even terug komen op een thema waarover ik heb geschreven in mijn blog van 1 juli 2018, waar ik sprak over Quintilus, de Kreeft en de maand juli.

Ik heb daar kort even stil gestaan bij het feest dat nauwelijks nog een feest is, meer een feestdag, de feestdag van Johannes de Doper.

Verzamelde kardinalen hebben lang geleden, in conclaaf bijeen, een hele reeks feestdagen vastgelegd op de kalender. Wat precies de beweegredenen waren voor hen om bepaalde dagen te koppelen aan bepaalde heiligen is voor de meeste van ons een raadsel.

Echter als we er goed bij stil staan en in de observatie-modus gaan van wat er zoal “in de lucht hangt” dan valt op dat deze feestdag 3 dagen na de zomerzonnewende valt. Daarmee is het een tegenbeeld-feest van Kerstmis dat 3 dagen na de winterzonnewende wordt gevierd. Hiermee worden Christus en Johannes als tegendelen tegen over elkaar op de kalender geplaatst.

Beiden staan aan het begin van een fase.

Christus staat aan het begin van de nieuwe groeifase die start op 21 december en haar hoogtepunt heeft rond de zomerwende van 21 juni, terwijl Johannes aan het begin staat van de nieuwe inkeer-fase die start op 21 juni en haar hoogte (of diepte) punt heeft op 21 december.

Deze twee figuren staan symbool voor de twee schijnbaar tegengestelde krachten die samen de cirkel ronden van alles wat een groeiproces doormaakt.

Elk groeiproces kunnen we grafisch weergeven als een cirkel. En rond deze cirkel kunnen we allerlei begrippen plaatsen. Afhankelijk van wat we willen tonen, zullen dat andere begrippen zijn.

Laat we eens enkele voorbeelden geven.

Lees verder »

Het kruispunt-feest – de zomerzonnewende

Gepubliceerd op 20 juni 2019 door Willem

Voor de meesten van ons gaan de komende dagen geruisloos voorbij en hebben we nauwelijks aandacht voor het feit dat we bij een oeroud kruispunt-feest zijn aanbeland rond 22 juni. Hoe anders is dat een half jaar eerder of later, als we rond de 22e december al volop bezig zijn met de voorbereidingen van het Kerstfeest of een kwart jaar eerder als de Paasdagen aanbreken.

Althans voor een telkens kleiner wordende groep mensen die op deze wijze uitdrukking geven aan een beweging die we met een goed Engels woord, disenchantment, de ontnuchtering of beter gezegd de ont-tovering van onze tijd zouden willen noemen.

Waar is nog de verrukking, de ontroering, het gevoel van opgenomen te zijn in een wonderlijk geheel, het sprakeloos staan van ontzag voor.

Gezamenlijk beleefde vieringen waar eeuwenoude rituelen mensen inwijden in eeuwenoude, diep van binnenuit beleefde ervaringen die mensen dragen en verheffen en een diepe verwantschap met elkaar en met de omringende mysterieuze natuur in de mens etsen die daardoor weet heeft van zich verbonden te voelen en weten met; zich juist daardoor een religieus wezen weet.

Dit was precies het doel van deze oude kruispunt-feesten die de mens tot vieringen verhief. Vieringen die verworden zijn tot enkele feesten en uiteindelijk geheel in de macht van de commercie zijn gevallen en daardoor al lang niet meer dat bij mensen losmaken waartoe ze oorspronkelijk in staat zijn.

Daarvoor moeten we ons bevrijden van dat commerciële juk en ons opnieuw herinneren wat de oorsprong is van deze oude rituelen die de mens niet zelf heeft bedacht maar die hij heeft afgelezen aan de relatie die er van oudsher is tussen de natuur en de kosmos en de daarin werkzame wetmatigheden.

Ik grijp nog even terug naar het verhaal van Tempi alwaar hij aan zijn dochter Luna hierover het één en ander vertelt:

Lees verder »

De inwijdingsmaand

Gepubliceerd op 1 juni 2019 door Willem

 

Ik wil graag één en ander vertellen over de diepere symboliek die is verbonden met de maand juni, maar telkens als ik wil beginnen met schrijven trekt iets mij naar een verhaal dat ik lang geleden heb geschreven in het kader van de 12 Heilige Nachten.
Het is een verhaal dat zich afspeelt in een denkbeeldige tijd lang geleden waar we Luna en haar vader Tempi tegenkomen.
Het heeft alles te maken met het archetypische beeld dat hoort bij de Tweelingen en de werking van de Geest in de mens.  

Maar eerst een fragment uit het verhaal:

Maar hoe dan ook, stiekem verlangde ik naar het moment dat mijn vader mij opnieuw zou wenken.
Het duurde niet lang. Ik zag hem in de verte aankomen. Hij liep me voorbij en keek me kort aan en ik volgde hem direct.
We gingen weer op weg naar de zandvlakte. Daar aangekomen gingen we zitten. Hij keek me lang aan en zei toen:
“Goed, laat maar zien.”
Ik begreep niet direct wat hij bedoelde.
“Nou, laat maar zien!”
Ik stond langzaam op, zocht een stok om mee te kunnen tekenen en trok twee lijnen, zo recht mogelijk zodat ze elkaar precies in het midden kruisten. Ik ging bij de onderste punt staan en toen gebeurde het.

Ik begon als in een trance langzaam van het ene uiteinde naar het andere te lopen in een mooie grote cirkel rond het kruis.
Toen ik rond was kwamen er ineens de woorden:

Lees verder »

Waarom krijgen we vrij op 1 mei

Gepubliceerd op 1 mei 2019 door Willem

De vier kardinale punten in het jaar vormen met elkaar een groot kruis. Dit zijn de dagen in het jaar die een zeer speciale betekenis hebben voor alle oude culturen aangezien de grote gebeurtenissen die aan de hemel zichtbaar zijn dan hun hoogte- en of dieptepunt bereiken.

Er is een dag in het jaar dat de zon haar hoogste stand aan de hemel heeft bereikt en een dag dat de zon haar laagste stand aan de hemel heeft bereikt. 

Van oudsher zijn dat de zomerzonnewende en de winterzonnewende. Nog oudere culturen die leefden met de twee oer-goden licht en duisternis spraken over midzomer en midwinter.

Haaks hierop staan de dagen dat de zon even lang aan de hemel staat als dat ze onder is gegaan en de nacht heeft toegelaten; dat de dag even lang is als de nacht.

Deze kennen we als de equinoxen, heilige momenten in het jaar.

Steevast bij alle culturen op één of andere wijze verbonden met de principes van geboorte en sterven.

Samen met volwassen worden in de midzomer en weer terug thuis komen in de midwinter weerspiegelden deze kosmisch belangrijke momenten de vier levensfasen die we allemaal kennen.

Leven voltrekt zich langs een viertal stations, kent een vier tal stadia: geboren worden, volwassen worden, sterven en weer terug thuis komen om vervolgens weer geboren te worden enz. 

In een eeuwige voortgang die zich spiralend naar een steeds hogere orde ontwikkelt.

De kosmos drukt op deze wijze haar stempel op het spel tussen zon en aarde en de mens is daar niet enkel getuige van maar geheel onderworpen aan deze wetmatigheid.

Maar de mens is een met geest begenadigd wezen die het hem mogelijk maakt om zich op een bepaalde geïnspireerde wijze te verhouden tot dit natuurgebeuren.

Dat maakt dat hij een levende plek kan innemen in de grote driehoek van kosmos, natuur en cultuur.

Onder kosmos verstaan we hier de grote ingebouwde wetmatigheden die maken dat ons zonnestelsel zoals ze is deel uitmaakt van een groter levend systeem en dat we erkennen dat de twee waar we vervolgens bij zullen stil staan volledig van haar, de kosmos, afhankelijk zijn. 

Die twee zijn de natuur en de cultuur.

Onder natuur verstaan we dan het zich ontvouwende leven en de vorm waarin het zich aan ons toont in het specifieke en unieke samenspel van zon, maan en aarde.

Lees verder »

Huguette’s Paasboodschap 2019

Gepubliceerd op 21 april 2019 door Huguette

We wensen ieder op deze zonnige Paaszondag de moed toe om het leven in zijn volheid te omarmen, met alles wat zich vanuit de donkerte in licht ontvouwt en zich in de dans van het Leven voegt.

Pasen 2019

 

De Levensdans

pastedGraphic.png

Een bron ontspringt 

in het hart van de dans

van donker met licht

van geboorte met dood

in het leven 

dat zich verdicht

in wervelende bewegingen 

van licht 

dat uit de dageraad geboren

dansend het leven baart.

In de beweging

word ik danser

in wie zich het spel

van wit en zwart

bron en grot voltrekt.

Dansend weet ik mij

noch begin noch einde

noch leegte noch volheid

noch hoogte noch laagte

noch orde noch chaos

maar een beweger 

ergens daar tussenin

scheppend deelhebbend aan

groei en afbraak.

Op het raakvlak 

van wat zich 

dansend in mij voltrekt

als een en twee

word ik door de adem van drie

verwekker en schenker

van licht en donker

van wit door zwart bewoond

en van zwart door wit gezuiverd.

Dansend beweeg ik

in vallen en opstaan

dood en opstanding

als kleine mens in een Grote Levensdans

Geen adem gaat voorbij

zonder de streling van de geest

die het leven doorademt,

dat scheppend en vernietigend

uit de nacht dag wordt

die aan het licht treedt.

Wanneer niet weten 

als adem in weten

uit niets de veelheid 

van het leven baart

mij als dansende getuige

in de volheid van het bestaan optilt

word ik dansend

dans en getuige

beweging en beweger

een minnaar 

van donker en licht

een veranderlijk wezen

als deel van een 

oneindige aanwezigheid

die beide verbindt en overstijgt

en als een dansende beweging 

zich uit de eenheid ontvouwt

en minnend

de mens in wording in mij baart.

 

© Huguette Beyens 

 

Pasen 2019 

ONTZAGWEKKENDE STEENCIRKELS LANGS DE KUSTEN VAN EUROPA

Gepubliceerd op 1 april 2019 door Willem

In landen waar men veel respect toont voor het verleden is de kans groot dat oeroude bouwwerken een beschermde status krijgen en de moderne tijd doorstaan. Ook in streken waar de beschaving haar voetafdruk nog nauwelijks heeft achtergelaten maken deze oeroude restanten van oude beschavingen nog een kans overeind te blijven, als het hen al gelukt is weer en wind te trotseren.

Wat bij al deze culturele resten uit een ver verleden opvalt is dat ze op één of andere manier een relatie hebben met de jaarcyclus, de seizoenen, de equinoxen, de gang van de zon aan de hemel, standen van de maan.

Het kan haast niet anders of mensen uit een ver verleden hadden een nauwe relatie opgebouwd tussen hun eigen wijze van leven en de omringende krachten buiten hen die hun invloed op allerlei wijzen lieten gelden.

Talloze oude ruïnes, steenformaties, steencirkels, die we overal langs de kust van de Atlantische oceaan aantreffen getuigen hiervan.

Ik ben veel in Dartmoor geweest, een oeroud, weinig gecultiveerd gebied in het westen van Zuid-Engeland en ik heb daar vaak op een ronde steen gezeten terwijl ik over een langwerpige kolos van een steen zo’n tien meter voor mij over de top heen keek naar een punt aan de hemel. 

Daar aan de hemel verscheen één keer per jaar een ster, die dagen later al weer een stukje opgeschoven bleek te zijn.

Maar als die ster daar verscheen dan wist de sjamaan van de stam dat het moment aangebroken was om de zaden aan de grond toe te vertrouwen zodat er later in het jaar geoogst kon worden.

Eerder zaaien dan dat moment deed de zaden bevriezen in de grond. Later zaaien maakte dat de oogst niet kon afrijpen op het veld wegens te koud.

We hebben nu een agenda, zij stelden de juiste datum op die manier vast.

Op de oude manier of op de nieuwe manier, wat altijd blijft gelden is het feit dat de boer afhankelijk blijft van het juiste moment. 

Moderne wijzen van tijdsbepaling, begrip van de werking van ons zonnestelsel, mogen ons niet blind maken voor het simpele feit dat wij geheel afhankelijk blijven van het fenomeen dat onze aarde en om haar eigen as draait en om de zon en dat haar stand ietwat schuin staat en het zijn deze zaken die maken, die verklaren waarom de dingen lopen zoals ze lopen. Maar al deze verklaringen die we door de eeuwen en generaties heen hebben gevonden, doen niets af aan het feit dat we volslagen afhankelijk zijn en blijven van krachten, situaties, standen die ons gehele leven bepalen.

De sjamaan en de mensen van de stam uit Dartmoor achten dit gegeven, bogen daarvoor.

Lees verder »

Oude en nieuwe bronnen in maart

Gepubliceerd op 1 maart 2019 door Willem

We zijn aangekomen bij de bespreking van de laatste periode van het jaar; de maand maart en het beeld dat daarbij hoort, dat van de Vissen.

Getalsmatig begint maart op 1 maart; zinnebeeldig begint zij met het begin van het beeld van de Vissen dat de periode bestrijkt van 19 februari tot 20 maart. Vanaf 21 maart, de lente-evening, regeert Mars, daar heeft maart zijn naam aan te danken en start het nieuwe symbolische jaar met de Ram.

Maar laten we niet ram-achtig doen en vooruit gaan lopen.
Terwijl ik dit schrijf word ik me bewust van een bijzonder fenomeen.

Alle namen van de maanden, zoals blijkt in de serie beschrijvingen waaruit mijn blog van het afgelopen jaar bestaat, blijken in meer of mindere mate te verwijzen naar de oude symboliek die verbonden is aan de beelden van de dierenriem.

Maar de naam maart verwijst rechtsreeks naar de god Mars. En de symboliek van deze godheid komt zeer sterk terug in het beeld van de Ram, die pas begint op 21 maart.
In de naam maart komt vrijwel niets terug van de symboliek van de Vissen; alsof de Ram gehaast was om dit Vissenbeeld te verdringen; iets wat typisch is aan het Ram-gebeuren.

Maar ik wil trouw blijven aan mijn uitgangspunt en toch de relatie zoeken tussen de naam van de maand en het beeld dat de Ouden hebben verbonden aan deze periode van het jaar.

Het waren tenslotte de Romeinen die deze naam gegeven hebben aan deze periode van het jaar.
En waarschijnlijk, door het “Ram-karakter” van hun eigen cultuur, geen oog hadden voor de Vissen symboliek die daar oorspronkelijk mee verbonden was.

Zij zijn tenslotte als een niets ontziende ram door Europa en het Midden-Oosten getrokken om hun enorme rijk daar te vestigen.
Pas op het eind van hun “tijd” omarmden zij de Vissen-cultuur beter bekend als het Christendom.

Willen we dus begrijpen waar de laatste maand van het jaar mee verbonden is dan moeten we weer kijken naar het natuurbeeld om te begrijpen waarom de Ouden het beeld van de Vissen verbonden met deze tijd.
Ik was van plan daar van alles over te vertellen (maar dat bewaar ik voor de volgende serie verhalen) ware het niet dat er onlangs is heel bijzonders is gebeurd vlak bij ons huis.

 

Ons huis Poustinia ligt op de top van een kleine heuvel, in het oosten uitkijkend over het dorpje Beho en als we verder rondom kijken zien we velden en akkers omzoomd door bossen.

In de verte, bij de rand van het bos, vlak bij de restanten van de ruïne van het geboortehuis van de eerste eigenaar van ons huis, bevindt zich de bron van Beho. Een bron die volgens de dorpsgeschiedenis al eeuwen oud is, als pelgrimsplaats vaak werd bezocht en nog nooit is stil gevallen en het begin vormt van een beekje, de Glain, die uitkomt in de Salm en zijn weg via de Amblève en de Maas zoekt naar de Noordzee.

Vorig jaar hebben we een tweetal bronweekeinden gehouden en gingen we met een groep deelnemers naar de bron, verstoorden daar twee slapende vossen, die slecht gehumeurd met de staart tussen de poten afscheid namen van ons. Aangekomen bij de bron, overvalt een vreemd soort stilte je als je oog in oog staat met een eenvoudige waterpoel die lichtjes beweegt en ondergronds verdwijnt om enkele honderden meters verder op weer bovengronds te komen en daar beek wordt.

Enkele maanden later gingen we met een tweede groep, je weet wel in die grote droogte van afgelopen zomer, nog eens naar de bron en wat we zagen was verbijsterend, want er was geen waterpoel meer. Hij stond compleet droog.

Nooit eerder gezien in al die 35 jaar dat we hier wonen.

Iets verder bleek de beek er nog wel te zijn ook al was het slechts een heel klein straaltje.

We zijn ondertussen een half jaar verder en het grondwaterpeil heeft zich een beetje hersteld.
De waterpoel van de bron is teruggekeerd, maar met een heel laag peil.

Vorige week liep ik naar Tara, onze ezel, om die zijn hooi te geven en keek in de verte naar de velden toen mijn blik werd getrokken door een bijzondere verkleuring in de wei. 

Mijn interesse was gewekt dus besloot ik op onderzoek uit te gaan en wandelde naar die wei in de verte. In de buurt van de plaats waar het water van de bron voor het eerst boven de grond komt en beek wordt.

Terwijl ik de plek naderde werd duidelijk dat de verkleuring in de wei een plasje water bleek te zijn en toen ik ter plekke was stond ik oog in oog met een zevental compleet nieuwe bronnen.
Op zeven plaatsen, waarvan drie heel sterk, stuwde het water als kleine fonteintjes, zo’n kleine 10 centimeter hoog, uit de grond omhoog. Daar midden in het gras van een wei wist de natuur niet beter om voor haar grondwater een nieuwe uitweg te vinden.

Zeven nieuwe kinderen, die samen een nieuwe tak vormden die leidde naar de Glain.

 

Deze foto getuigt van mijn ontroering daar ter plaatse.

 

Zo rond de 19e februari 2019 gebeurde dit, het begin van de periode verbonden met de Vissen en ik moest dit gebeuren vertellen want het houdt verband; het houdt steek zoals dat heet.

Waterstromen, vooral de ondergrondse en de hele grote zijn verbonden met het oerbeeld van de Vissen. De grote voedende kracht aan de basis van de natuur verbonden met de aarde.

In de maand maart beginnen de waterstromen wederom in beweging te komen. Ondergronds gebeurt er van alles. Alles schiet wakker. Water komt in beweging. En water is het grote oplosmiddel voor alle voedingsstoffen in de grond en tevens transportmiddel. essentieel voor alles wat tot groei wil komen. Tot aanschijn wil komen. Voorwaarde voor het spektakel van de lente. Groei is dus enkel mogelijk als de relatie met de oergrond, het grote water in tact is.

Daar waar de natuur haar eigen gang kan gaan, zoals hier in de weiden rondom ons gebeurt, is dit principe verzekerd.

Maar het is tevens spiegel voor ons eigen functioneren, voor onze eigen groei en ontwikkeling.

En dan komen we tot de volgende overpeinzingen. We kijken dan naar het beeld van de Vissen en kijken naar de vis en zien wat de beelden ons tonen.

 

De vis is niet in het water; het water is in de vis.

De vis is een dier dat zo ontworpen is dat hij compleet op kan gaan in zijn element het water.

Hij kan zelfs de levenskracht die nodig is voor zijn  bestaan, de zuurstof, uit het water halen. Daardoor kan de vis van zich zelf zeggen dat het water in hem is. Symboliek voor hoe het individu opgaat in het collectief.

De Vissen symboliek toont ons dat de mens zijn basis heeft in het collectief.
Dat heel ons zijn en handelen ingebed is en bepaald wordt door veel grotere stromen. Veel grotere verbanden. Door familiale invloeden, culturele invloeden. Nationale invloeden. Kosmische invloeden.

Mooi om te zien dat we hier spreken over in-vloeden.
Stromende bewegingen die ons meevoeren naar.
Allemaal bron-werk.

En in dat Vissen gebeuren staat dan een figuur op die volgens de verhalen, maar we bekijken het hier verder symbolisch, langs maagdelijke weg naar deze wereld komt.
(De Maagd staat recht tegenover de Vissen. De tegenpool geïntegreerd garandeert heelwording. Maagd verwijst naar zuiver afgestemd blijven te midden van.) 

Met één opdracht. Zich zelf te worden, zich zelf te realiseren.

Diep geworteld in het collectief, nooit het collectief verlatend, het immer achtend, staat hier een wezen op dat werkelijk individueert.

Je leest het goed, het is geen typefout. Die individu-eert. Tot individu wordt.

Een wezen dat alle delen aaneengesmeed heeft. 

Licht en donker leeft en eert. Het motto van het nieuwe tijdperk.

De mens staat symbool voor de opgestane vis. Het wezen dat in zijn evolutie de oceaan heeft verlaten. Allerlei ontwikkelingsstadia heeft doorgemaakt en op het punt is aanbeland dat hij uitdrukking kan geven aan zijn bestemming.

Hij heeft dan wel de oceaan verlaten, maar is hem niet vergeten.

Het is zijn bron, zoals elke bron ons eraan herinnerd dat we niets zijn zonder.

De opdracht is dus dat we de kracht uit de oceaan putten, de kracht uit onze bron putten. Mooi woord he, put-ten.

Wie heeft er nog een put. Nee, we hebben tegenwoordig allemaal punten.

We hebben de neiging ons te identificeren met stand-punten.

Kijk eens naar het woord.

Stand staat stil. Punt is gedaan.

Een put is een voorziening die maakt dat datgene dat stroomt, bereikt kan worden. Opgehaald kan worden. 

We kunnen ons verbinden met datgene dat ons beïnvloedt en er de kracht voor onszelf uit halen; we kunnen er uit putten. 

Als we de kosmos achten, onze nationaliteit achten, onze cultuur achten, onze familie achten, dan kunnen we daaruit de kracht halen ons zelf te worden.

Dan bepalen deze invloeden ons niet langer.

Als we ons niet langer automatisch en onbewust identificeren met wat er aan gevoelens, stemmingen, stromingen, emoties door ons heen trekt, (hetgeen leidt tot het innemen van standpunten die verdedigd en bevochten moeten worden – vandaar dat ik het eerder over stand-punten had toen ik sprak over putten)
maar als we moeite doen ons bewust te worden wat de bron is van deze in-vloeden, dan worden het krachten waaraan we een nieuwe individuele uitdrukking kunnen geven en aldus worden we tot medeschepper van een nieuwe zich midden in transitie bevindende wereld die er in slaagt een nieuw klimaat te creëren voor een ieder.

 

 

Rest mij, aan het einde van dit inspirerende jaar waarin we op zoek gingen naar de betekenis van de namen van de maanden van het jaar, al diegenen die de afgelopen tijd hebben gereageerd op de verhalen te bedanken.

Op 21 maart nemen we de draad weer op voor een nieuw jaar met verhalen.
Dit keer staan we stil bij de feesten die horen bij de maanden van het jaar en de verbinding met de dierenriemsymboliek. 

Tenminste dat nemen we als uitgangspunt. Want mezelf kennend zal ik ook wel weer ergens anders uit komen.

Tot binnenkort  

© Willem Versteeg

1 maart 2019.

Mijmerend over witte velden waait de geest je tegemoet in februari.

Gepubliceerd op 1 februari 2019 door Willem

Zo ver het oog rijkt is alles wit, dooraderd met bruin-zwarte skeletten, in de verte verdwijnend onder een dicht, grijs neveldek dat de bomen daar achter laat raden.

Alles met alles verbindend is een dwarrelende werkelijkheid tot rust gekomen en dwingt alles tot stilte. Miljarden diamanten begroeten de zonnestralen wanneer zij er in slaagt de slierten op te lossen, dampend het vocht de lucht in dwingend.

Naar buiten kijkend, mijmerend over wat mijn zintuigen binnen laten komen, zoeken de beelden en ideeën die hierbij vrijkomen het neuronennetwerk in mijn hoofd op omdat daar de vertaalslag zich bevindt die maakt dat deze woorden op mijn computerscherm verschijnen. Tegelijkertijd leest er iemand mee die kijkt, voelt en luistert en soms ingrijpt en ruimte maakt voor een betere vertaallaag.

Uitdrukking geeft aan, communiceert met, poogt te verbinden, hoopt te enthousiasmeren. Motieven die motiveren. In beweging zetten, doen stromen. 

Zicht geven op nieuwe vergezichten, horizonten verleggen. 

Anders gezegd de Waterman-energie haar werk laten doen in je zelf.

Lees verder »

Een majestueuze Steenbok keek naar beneden en zag dat het goed was.

Gepubliceerd op 1 januari 2019 door Willem

Een majestueuze Steenbok zag ik hoog op de bergtop uitkijken over de terrassen beneden hem en hij zag dat het goed was.

Ik heb een sterke Steenbok-energie in mijn karakter en dat maakt dat ik dit blog schrijf waarin ik op zoek ga naar wat de natuur ons weet te vertellen over de diepere symboliek die verbonden is met de betekenis van de namen van de maanden.

Nu is het zo dat iedereen deze energie in zich draagt aangezien we allemaal een portie van de twaalf oer-energieën in onze knapzak hebben zitten die ons werd uitgedeeld vlak voor onze geboorte met de opdracht om gaande weg de zak te openen en deze energieën als  karaktereigenschappen tot ontwikkeling te brengen om zo te kunnen bijdragen aan een zich vernieuwende wereld waarin een ieder een specifieke rol heeft te spelen.

Een ieder heeft zo een specifieke hoeveelheid energie tot zijn beschikking en we hebben van alles wat.

Juist omdat we van alles wat hebben kunnen we met elkaar overeenkomen als we eenmaal op het punt zijn aanbeland dat we eindelijk begrijpen dat we als kind ons vaak verdedigden met de, onbewust van rijk inzicht getuigende opmerking, “Wat je zegt ben jezelf”.

Ik zelf ben een Waterman, wat zo veel wil zeggen dat ik voornamelijk de opdracht heb om de typische Waterman-eigenschappen tot ontwikkeling en tot uitdrukking te brengen.

Je bent tenslotte niet iets of iemand; je bent gekomen om te worden wat je bent.

Elk zaadje dat in goede grond valt en de omstandigheden mee heeft, draagt tenslotte een belofte in zich; maar heeft nog een lange weg te gaan ( of kort ) als je tuinkers moet worden natuurlijk.

Maar even tot de orde. Gedaan met de typische, soms onnavolgbare zijsprongen van de capricieus genoemde Steenbok-kracht.

Ik wilde beginnen te zeggen dat ik geacht wordt een ieder een gelukkig nieuw jaar toe te wensen.

Lees verder »

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: