Vooraankondiging Conferentie Crossing the baby’s IV op 20 en 21 juni 2020

Gepubliceerd op 6 januari 2020 door Huguette

Beste mensen,

We kijken met dankbaarheid terug op de dagen in oktober van het afgelopen jaar toen Gogo Ekhaya Esima in Kortenberg haar inspirerende lezing tijdens de conferentie “Finding the Borderspace” verzorgde en tijdens het seminar in Kessel-lo met het publiek in dialoog ging. 

Menige deelnemer voelde dankbaarheid voor wat ze op authentieke en gedegen wijze heeft gedeeld.

Wat ze tijdens haar crisisjaren leefde, heeft ze volwaardig geïntegreerd en ze lukt erin afstand te nemen van de feiten door ze in leerervaringen om te zetten, die het proces spiegelen dat ze is gegaan om zich na een langdurig herstel van een spirituele crisis tot een professionele genezer te ontwikkelen.   

Daar gingen menige opleiding en training mee gepaard en door een langdurige leerervaring en inwijding in de eeuwenoude Zuid-Afrikaanse Sangoma Healing traditie kan ze de wijsheid en kennis van de oorspronkelijke geneeswijze in Zuid-Afrika aanboren en leren toepassen.

Een leerproces dat zich doorheen het hele leven verder voltrekt zoals de Sangoma Healing traditie en de ouderen haar voorleven.

Ze kreeg als Sangoma healer de naam: Gogo Ekhaya Esima.

Na een samen terugblikken op, spraken we met Ekhaya af om op 20 en 21 juni 2020 opnieuw een mogelijkheid te scheppen om ervaringen en kennis door te geven. 

Ze zal dus weer in ons midden zijn en een volwaardige bijdrage leveren. 

De titel van deze dagen wordt nog bekendgemaakt, alsook het programma. Daar wordt nu volop aan gewerkt.

Maar vermits agenda’s zich tegenwoordig sneller en sneller vullen wil ik nu reeds de data vrijgeven zodat wie er graag bij wil zijn, ruimte open kan laten om deel te nemen.

Op beide dagen, zaterdag 20 en zondag 21 juni 2020, gaat het programma in Het Don Boscocentrum in Kessel-lo door.

Ken je mensen en vrienden of familie die er baat bij kunnen hebben om deel te nemen, geef de data en de informatie die nog zal volgen door. 

Wie dat wenst kan alsnog op de maillijst worden gezet en wordt dan automatisch van meer informatie op de hoogte gebracht.

Het Levenssnoer heeft als logo een vlucht van kraanvogels. 

Kraanvogels overleven dank zij de wijsheid die ze van de ouderen krijgen, die zich lang over de jongere vogels ontfermen. 

Leven laat zich door een leerproces ontvouwen en kracht vloeit voort uit het aanspreken van de eigen vermogens. 

De samenkomsten die Het Levenssnoer organiseert beogen dit eveneens en bieden een bredere kijk op geestelijke gezondheid om een vruchtbare kruisbestuiving mogelijk te maken.

Bij dit bericht voeg ik graag een welgemeend voorspoedig nieuw jaar.

Van harte,

Huguette Beyens

 

De ballade van de Drie Koningen

Gepubliceerd op door Huguette

De ballade van de Drie Koningen.

 

Zag of hoorde je ze ooit? Of misschien kwam je ze wel eens tegen. Of ze klopten aan je deur en zongen hun blije lied met een draaiende ster in hun hand. Of zijn ze figuren in een verhaal en vervaagden ze met de tijd zodat hun lied niet langer in je oren klinkt als op Drie Koningen de dageraad een deur opent voor een zon die het leven dat in de donkere voegen van de aarde aan het openbreken is, ter wereld brengt. Zoals worden wie je in wezen bent. 

De Drie Koningen met ene ster. Ze kwamen van heinde en ze kwamen van ver.
Drie wijzen uit het Oosten volgens een oud verhaal, die een ster aan de hemel volgden, hadden oog voor tekens. Een ster, net iets anders fonkelend dan de andere.
In tijden waarin donkere machten het zicht op de kosmos dreigden te overschaduwen. 

Waar zijn ze nu gebleven in tijden waarin donker hevig woedt?
Welke deur gaat voor hen open, als de klanken van hun lied niet langer worden gehoord? Wie reikt hen de appel en de wafel die ze zingend hebben verdiend?

Jaren geleden maakte ik de drie koningen van wat resten stof en ijzerdraad.
Ze waren meer suggestie dan werkelijkheid. Expressieve gestalten in stof en draad.
Maar ze kwamen spontaan in mijn handen tot leven en ik voelde van heel nabij hoe ze onafscheidelijk bij elkaar hoorden. De drie die de essentie van het leven in de vorm van een ster konden herkennen.
Mijn handen werden er scheppend warm van en ik blij van gemoed.
Zo onschuldig eenvoudig gaat het ook wel eens.

Samen spiegelen ze de mens die door herkenning in het goddelijke toestemt.
Eruit ontstaat en erin opgaat. Als een continuüm, een basso continuo in de cyclus van het leven. Zo voelde het, als uit deze eenvoud betekenis zich veelvoudig openbaart.
Driekoningen feest: feest van de openbaring. Wat diep verborgen is opent zich.
Wat niet te grijpen is laat zich aanraken. 

Lees verder »

Hoe de steenbok ons leert te groeien naar mede-schepperschap.

Gepubliceerd op 1 januari 2020 door Willem

 

 

 

Vanmorgen, 31 december, kwam de zon op om 8.45 uur. Nu ik dit verhaal schrijf is ze zojuist achter de bomenrij in de verte aan haar voor mij zichtbare klimmende boog begonnen. Ze heeft nog zeven van haar acht uur durende werkdag voor de boeg alvorens ze zich weer te ruste legt achter het bos dat ik zie als ik door het raam rechts van mij naar buiten kijk.

Ze staat dus maar acht uur aan de hemel, terwijl dat in juni zeker twee keer zo lang is.

Over donkere dagen rond de Kerst gesproken.

Straks om 12.24 uur wanneer ze pal in het zuiden staat, schuin voor mij, komt ze nog nauwelijks boven de toppen van de bomen uit. Ze staat dan zo laag dat haar stralen diep doordringen in het huis.

Ze trekt in deze dagen haar laagste bogen aan de hemel en is de aarde als het ware zeer nabij. In werkelijkheid doorloopt de aarde in haar elliptische baan rond de zon het punt aan de hemel dat het dichts bij de zon staat, ze gaat dan door het zg. perihelium.

We staan in de winter dus dichter bij de zon dan in de zomer terwijl de temperatuur het tegenovergestelde laat zien.

Verschijnselen die voeding geven aan het oude beeld dat bij veel oervolkeren leeft dat in deze tijd van het jaar de geest (de zon) dichter bij de mens (op aarde) staat.

Lang geleden waren wij in onze streken en in onze toen heersende culturen natuurlijk niet op de hoogte van de wetmatigheden die het gedrag van hemel en aarde aanstuurden.

Alhoewel, je moet dan wel heel ver terug gaan, meer dan tienduizend jaar, om er zeker van te zijn dat de mensheid toentertijd niets wist van deze natuurfenomenen.

In alle tijden hebben mensen altijd de fenomenen waargenomen en sommige culturen zijn heel vroeg begonnen om hun observaties vast te leggen en daardoor op zoek te gaan naar wetmatigheden. 

Maar voordat er zoiets als wetenschap ontstond die zich beriep op feiten aan de hand van observaties, hebben mensen altijd aan fenomenen verhalen verbonden om op die manier zin en betekenis te geven of te ontlenen aan fenomenen.

In psychologische termen spreekt men dan van het feit dat de mens innerlijke beelden projecteert op een uiterlijk fenomeen. Zo ontstaat het beeld dat de zon die laag langs de hemel gaat laat zien dat de geestelijke wereld dichtbij is. En als de geestelijke wereld heel dichtbij is rond deze tijd van het jaar ligt het ook erg voor de hand om in een bepaalde cultuur een verhaal over de geboorte van een held als lichtbrenger te plaatsen in deze tijd van het jaar.

Het fenomeen in de natuur leent zich dus om hieraan als het ware een projectie op te hangen. Een laag hangende zon die wordt tot een geest die de mens nabij komt.

Oppervlakkig beschouwd hebben we hier een verklaring voor waarom oude volkeren een symbolische lading gaven aan natuurfenomenen die tot op de dag van vandaag nog doorklinken in religieuze feesten, kalenders, gebruiken en verhalen.

De wetenschap heeft in de zon geen geest gevonden, op de maan geen godinnen en ga zo maar door.

Dus…

Lees verder »

Kerstboodschap van Huguette 2019

Gepubliceerd op 25 december 2019 door Huguette

De sterrentijd.

Tijdloos

staar ik naar zilveren sterren 

die in de diepe blauwe nacht

fonkelend aanwezig 

door de grenzen

van de tijd breken.

Ze beroeren in mij

een kiem van eeuwigheid

terwijl ik in de schreden

van stille donkere uren treed,

die me schroomvol

meenemen in een 

wenteling van de tijd.

de stille dagen van

Midwinter,

Wat in mij loslaat

is een tijdelijk omhulsel

van ingevulde en niet ingevulde dromen.

Er is meer dan wat de tijd

in ons optelt en in waarde meet.

Er is een nooit 

ophoudend verlangen 

naar een openbreken in de tijd,

een tijdloos ontstaan

en vooral ook bestaan 

als leven dat kiemend

de tijd in mij vereeuwigt.

Levend als een wezen

door tijd en ruimte begrensd

ben ik tegelijk

een tijdloos zelf

gedragen door duizenden

wentelingen in de tijd

die zich eerder 

in de verleden tijd voltrokken

en door toekomst worden omarmd.

 

Een toekomst 

die ver boven de maat

van tijd en ruimte reikt

van menselijke gedachten,

die neigen te bevriezen

wat buiten ruimte en tijd beweegt. 

Toekomst die tijdloos

de onophoudelijke 

drang tot scheppen baart

die mijn schreden leidt

in een tijd die mij 

vleugels geeft.

De sluiers oplicht

van een oneindig bestaan

dat barend ontstaat

en mij in de tijd

door ontroering doet stilstaan,

terwijl hij me dag na dag

meedogend tegemoet treedt.

Beroerd kijk ik

naar sterren die weven

sterren die waken

sterren die vallend 

mij een hand reiken

en me een herinnering 

schenken aan tijdloos bestaan,

in een kind

dat uit de eeuwigheid zelve

lijkt te ontstaan.

Dat de belofte in zich draagt

van wat door tijdelijk zien en grijpen

enkel inschattend kan worden aanschouwd.

Er is zoveel meer dan de mens

kan weten en meten.

Er is een eeuwig kind,

een oeverloos ontwaken 

dat ons tijdloos

aan onszelf teruggeeft

en ons herinnert

aan het kiemend leven

dat we in ons dragen.

Dat we levend

aan de tijd voorbij

in een scheppend ontstaan,

eeuwig ervaren.

Het eeuwige nu van de sterrentijd,

bezield en beademd,

tot het zich tot amen verdicht.

Groei die door instemming

kan worden beleefd

en vooral geleefd.

 

Huguette Beyens

Kerstnacht 2019

 

Huize Poustinia

Een ernstig gesprek met Sinterklaas over de aard van december

Gepubliceerd op 1 december 2019 door Willem

Onaangekondigd, want Hij klopt nooit aan deuren, kreeg ik vannacht bezoek van Sinterklaas. De Oude zag er oud uit, moe en ietwat verdrietig.

Althans dat was toch mijn indruk. Nu moet je natuurlijk wel oppassen met zo’n oordeel want het was tenslotte een verschijning, dacht ik. 

Maar hij was gedecideerd: “Ik ben het echt! De maan schijnt, ik niet!”

Mijn droom-ik schrok wakker en deed mij denken: “Ik droom, nee hij droomt”, en probeerde mij te wekken. Zeer verwarrend allemaal. Ik kwam er niet uit.

“Wordt nou eens wakker”, riep de Oude.

En prompt zat ik naast mijn bed, keek om, zag mijn lichaam in bed liggen, keek naar de Oude die toekeek en wachtte en ik merkte dat het lijf in bed overeind kwam en langzaam in mezelf gleed zodat we weer één waren en de Oude glimlachte.

“Ja, je wordt ook wat ouder hè, normaal gaat dat wat sneller en word je geacht dat niet te merken.

“Mag ik vragen wat U komt doen?”, vroeg ik.

“Ik ben op zoek naar een spreekbuis. Iemand die aanvoelt waar ik mee zit en dat kan verwoorden voor een wat groter publiek, dat wil zeggen een publiek dat nog wil luisteren.

Een publiek dat nog bereid is te geloven in.”

“Te geloven in wat of wie?”

“In waar ik voor sta! 

Wat denk je, heb je even. Heb je iets om op te schrijven of denk je het te kunnen onthouden. We hebben geen tijd te verliezen!”

We zijn naar beneden gestrompeld, zijn bij de kachel gaan zitten en hij is beginnen te vertellen en dit is wat ik me ervan herinner:

Lees verder »

Storing – geduld – verbinding verbroken…

Gepubliceerd op 1 november 2019 door Willem

Het is vandaag 1 november. Velen in dit land weten dan dat deze dag één van de hoofddagen is binnen het katholiek geloof. Het geldt zelfs als een zondag in dit land. Een vrije dag extra dus.

Allerheiligen, een feestdag door paus Gregorius IV in 837 in het leven geroepen. Honderd jaar later in de tiende eeuw bracht de Benedictijner traditie van Cluny het idee in de wereld om op 2 november een gedenkdag in te lassen voor alle zielen die gestorven waren en zo werd Allerzielen geboren, een dag die nog altijd duizenden mensen naar de graven doet trekken met een bos chrysanten in de hand.

Lang voor hen in de Keltische traditie die aan onze cultuur vooraf ging werd er al een bijzonder feest gevierd rond deze datum, Samhain.

Voor hen was dit de afsluiting van het oude en de start van hun nieuwe jaar. Het nieuwe kon maar beginnen met de achting van de dood. 

Sterker nog zij zagen aan de hen omringende natuur dat het grote leven maar pas echt nieuwe vorm kan aannemen als het de vorige oude vormen die plaats hebben gemaakt voor, heeft afgebroken, geïntegreerd en daardoor getransformeerd.

In hun Samhain-vieringen achten zij de doodsprocessen evenzeer als de geboorteprocessen en zij wisten dat deze twee niet gezien moesten worden als tegenstellingen maar dat zij elkaar behoeven als een dansend koppel dat elkaar vindt in een nieuwe beweging die nooit tot stand zou komen wanneer elk op zijn eigen plek bleef zitten.

Als we in de “overview” positie gaan zitten, de positie die de adelaar, of de hier boven het huis rondvliegende rode wouw (hij dankt zijn naam wellicht aan het gevoel van verbazing en ontzag dat hij uitdrukt als hij daar boven rondcirkelt en naar de wereld kijkt-hoe komt hij anders aan zijn naam?)inneemt. 

Vanuit die alles overschouwende positie die ons de ware verbanden en verhoudingen laat zien, ook wel eens helikopterview genoemd, zie je veel beter dat alles met alles samenhangt.

Dan begrijp je ook dat de Kelten in hun Samhain -vieringen de nagel op de kop sloegen en toch niet zo’n primitieve of heidense cultuur waren als wij zelf graag geloven, daarbij ons zelf op de top van de beschaving plaatsend.

Bossen bv. beginnen hun ontstaan omdat enkele zaden en vruchten als pioniers de gunstige condities benutten die de z.g strooisellaag biedt; de humuslaag waar al het organische materiaal zich in een toestand van ontbinding bevindt en zo de bouwstenen aandraagt voor de nieuwe vormen.

Kruiden, struiken, allerhande dieren dragen hun steentje bij en zo kan zich een bos ontwikkelen.

Elke individuele boom dankt zijn leven aan dit prachtige samenspel en draagt tevens bij aan de verdere ontwikkeling van het grote bos waar hij deel van uit maakt.

Dit gebeuren spiegelt de mens een groot gegeven. 

Leven is het resultaat van de aanvaarding van de dood als een noodzakelijke fase binnen een groter scheppingsproces.

Wie verbonden leeft aanvaardt dit, acht dit en geeft het een rituele plek in zijn leven.

Vandaar het belang van rituele feesten en de daaruit ontstane feestdagen die deze oerverbinding achten, vieren en uitdrukken en ons blijven bewust zijn van deze verbinding die onze deelname aan dit grote leven garandeert.

Dit gezegd hebbende komt de vraag naar boven:

Hoe voelt het als we steeds duidelijker merken dat we deze verbinding aan het lossen zijn. Dat voor velen van ons deze verbinding eigenlijk verbroken is.

Dat het succes in ons leven in zeer grote mate afhangt van de manier waarop diegenen die ons voor gingen uitdrukking hebben gegeven aan hun leven.

Dat het succes in ons leven in zeer grote mate afhangt van de manier waarop we oordelen over diegenen die ons voor gingen.

Vragen die om verstilling vragen; die voorgelegd kunnen worden aan de eeuwenoude wijsheid die sluimert rond onze hartstreek. Waar we contact kunnen leggen met krachten in ons die ons waarlijk mens doen zijn en die ons vanuit een groter perspectief, dat we ook wel eens liefde noemen, inzicht geven in de juiste verhoudingen en verbanden. 

Verhoudingen en verbanden die we niet langer zouden moeten verbreken.

Kijk eens hoe we reageren als de internetverbinding ineens wegvalt. Of het televisiesignaal, net wanneer de spits op het punt staat die strafschop te nemen.

Als de stroom uitvalt en je merkt dat je al eeuwen geleden nog eens een kaars hebt aangestoken. Want waarom zou je ook kaarsen in huis hebben?

Juist als internet werkt en we een ver-ziende verbinding hebben zodat we contact kunnen maken in beeld en geluid met alle hoeken van de wereld, wanneer we de vruchten plukken van de ontdekking en de toepassing van een natuurkracht die in de elektriciteit tot uitdrukking komt, juist dan zouden we enkele kaarsen in huis moeten hebben en houden, niet om te gebruiken wanneer alles uitvalt en we contactloos in het donker zitten, maar als levend symbool dat op gezette tijden, de rituele feestdagen, we deze kaarsen kunnen gebruiken om een nieuwe creatieve uitdrukking te geven aan onze diepe verbondenheid en wegen te vinden om dank te zeggen voor alles wat ons om niet geschonken wordt levend op deze planeet die ons in de schoot is geworpen.

Laten we samen nieuwe feestmomenten ontwerpen voor een nieuwe cultuuruiting die in al haar vormen ontzag en eerbied uitdrukt voor alles en iedereen die ons zijn voor gegaan opdat een ieder die na ons komt daar weer de vruchten van kan plukken.

Happy Hallo-ween. 

Zie hoe zelfs in het woord Halloween vreugde en verdriet elkaar vinden en oplossen.

©Willem Versteeg

1 november 2019

Als we erom heen blijven draaien raken weegschalen in de war en verstopt de waarheid zich in oktober.

Gepubliceerd op 1 oktober 2019 door Willem

Als we erom heen blijven draaien raken weegschalen in de war en verstopt de waarheid zich in oktober.

Zoals ik in eerdere verhalen hier verschenen al liet doorschemeren valt er niet veel te vieren in de maand oktober.

Enkel in antroposofische en oud-katholieke middens klinkt er nog een echo door van het oude Michaëlsfeest, maar daarbuiten is het akelig stil.

Alsof we als cultuur niet goed weten hoe om te gaan met de fase in het jaar die volgt op de herfstevening van 22 september, wanneer de zon recht boven de evenaar staat en op weg gaat naar de steenbokskeerkring wat wil zeggen dat de dagen korten, de herfst intreedt en de lange nachten ons komen bezoeken. Allerlei associaties met datgene wat de mens doorgaans het meest ontloopt.

De “Ouden” hebben op deze periode van het jaar het beeld van de Weegschaal “geplakt”. Daar ga ik straks wat dieper op in, maar ik wil eerst even stil staan bij iets anders.

In een vorig blog gaf ik aan dat er op de hele wereld restanten te vinden zijn van culturen die heel goed wel wisten hoe hier mee om te gaan. Zij achtten en eerden dit kosmische gegeven omdat zij zich de drieslag Ootmoed, Deemoed en Moed herinnerden.

De aloude verwijzing naar de drie houdingen waarmee deze achting voor werd uitgedrukt.

De oude Kelten, om maar een enkele voorvader van ons te noemen, kenden nog de betekenis van het woord “Ootmoed”, al hadden zij in hun talen daar waarschijnlijk een ander woord voor.

pastedGraphic.png

Lees verder »

Een verborgen feest in september

Gepubliceerd op 1 september 2019 door Willem

Een nieuwe maand, september, duikt op, voor velen het begin van een nieuwe cyclus.

In deze serie waarin ik op zoek ga naar de kosmische verbanden tussen de namen van de maanden en de bijbehorende feesten die van oudsher zijn verbonden aan deze momenten van het jaar, grijp ik even terug naar mijn blog van vorig jaar waar ik in een artikel over oa. de knoppen aan de bomen en de Witte Wieven over de velden in september (https://www.poustinia.be/willem/de-knoppen-aan-de-bomen-en-de-witte-wieven-over-de-velden-in-september/#more-681)uiteindelijk uit kwam bij het beeld dat de Ouden het beeld van de Maagd koppelden aan deze tijd van het jaar en de in de natuur terug te vinden gebeurtenissen die grond geven aan hun beweegredenen om dit oerbeeld daarvoor te gebruiken.

Omdat er voor deze tijd van het jaar niet direct een bekend feest is aan te duiden moeten we wat dieper doordringen in de symboliek van het beeld van de Maagd en dan ontdekken we vanzelf frapperende verbanden. Ga maar eens mee.

Lees verder »

Aout – Oogst – Augustus

Gepubliceerd op 1 augustus 2019 door Willem

 

Op 1 april van het vorige jaar 2018, ben ik begonnen met het blog over de kosmische achtergronden van onze feestdagen en al snel werden het verhalen die de oorsprong belichtten van de namen van de  verschillende maanden en hun oorsprong. Ook probeerde ik telkens stil te staan bij wat er zoal in de lucht hangt in die periode van het jaar om voeling te krijgen met waarom we in het verleden bepaalde verbanden hebben samengebracht. En ook maakte ik regelmatig een uitstapje naar de oude symboliek van de dierenriemtekens. Want al die zaken blijken samen te hangen.

Al die verhalen kun je nog altijd lezen in het archief hier op de site van poustinia.be onder het hoofdje “blog”.

Trouwens binnenkort, van 27 t/m 29 september geef ik een speciale workshop in Poustinia, waarin ik dieper inga op de vraag: 

Waar komen de oude beelden vandaan die behoren bij de symboliek van de dierenriem?

Door de vele positieve reacties op mijn blog leek het me een goed idee om hier rond een weekeind te houden.
Wie graag meedoet kan zich nog melden.

Maar terug naar mijn eigenlijke onderwerp.

De kosmische achtergronden van de feestdagen.

Deze keer sta ik niet stil bij de maand augustus, dat vind je terug in mijn blog van augustus 2018 (https://www.poustinia.be/2018/08/).

Nu wil ik eens kijken naar het feest dat hoort bij deze maand.
En dan zien we direct dat er iets vreemds aan de hand is.

Lees verder »

Vragen voor de maand juli

Gepubliceerd op 1 juli 2019 door Willem

Stil staand bij de eerste dag van een nieuwe maand wil ik nog even terug komen op een thema waarover ik heb geschreven in mijn blog van 1 juli 2018, waar ik sprak over Quintilus, de Kreeft en de maand juli.

Ik heb daar kort even stil gestaan bij het feest dat nauwelijks nog een feest is, meer een feestdag, de feestdag van Johannes de Doper.

Verzamelde kardinalen hebben lang geleden, in conclaaf bijeen, een hele reeks feestdagen vastgelegd op de kalender. Wat precies de beweegredenen waren voor hen om bepaalde dagen te koppelen aan bepaalde heiligen is voor de meeste van ons een raadsel.

Echter als we er goed bij stil staan en in de observatie-modus gaan van wat er zoal “in de lucht hangt” dan valt op dat deze feestdag 3 dagen na de zomerzonnewende valt. Daarmee is het een tegenbeeld-feest van Kerstmis dat 3 dagen na de winterzonnewende wordt gevierd. Hiermee worden Christus en Johannes als tegendelen tegen over elkaar op de kalender geplaatst.

Beiden staan aan het begin van een fase.

Christus staat aan het begin van de nieuwe groeifase die start op 21 december en haar hoogtepunt heeft rond de zomerwende van 21 juni, terwijl Johannes aan het begin staat van de nieuwe inkeer-fase die start op 21 juni en haar hoogte (of diepte) punt heeft op 21 december.

Deze twee figuren staan symbool voor de twee schijnbaar tegengestelde krachten die samen de cirkel ronden van alles wat een groeiproces doormaakt.

Elk groeiproces kunnen we grafisch weergeven als een cirkel. En rond deze cirkel kunnen we allerlei begrippen plaatsen. Afhankelijk van wat we willen tonen, zullen dat andere begrippen zijn.

Laat we eens enkele voorbeelden geven.

Lees verder »

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: