Over leven, lijden en dood en opstanding

Gepubliceerd op 15 januari 2019 door

In Poustinia samen op zoek
naar de zin en betekenis van de drieslag
leven, lijden-dood en opstanding.

 

 

Als we denken aan het feest van Pasen dan duiken allerlei beelden op die gerelateerd zijn aan het lijdensverhaal van Christus.

Op velerlei plaatsen wordt dan de Matthāus Passion weer opgevoerd. 

Op de Nederlandse televisie kijken miljoenen mensen naar het live-spektakel van The Passion.

Wat ook telkens opvalt is dat mensen zeer veel inspiratie, steun en kracht ontlenen aan deze manifestaties die het in zich hebben iets diep menselijks krachtig in beweging te zetten, vaak onnoembaar maar niettemin zeer beroerend.

Het is niet overdreven te stellen dat velen een dermate diep drijvende kracht ervaren die hen sterkt tot opstaan voor.

Lijden leidt niet enkel tot de dood, maar voert tot opstanding.

Uit vele opvoeringen van beide “Passions” springt een dergelijke vervoering naar voren die mensen soms lijflijk kan laten voelen wat opstaan uit kan doen met een mens.

Als de graankorrel niet sterft, roept het beeld op van een breken dat noodzakelijk is om ruimte te maken voor een nieuwe kiem.

Dit lijdende sterven van de korrel die ruimte maakt voor de ingesloten kiem toont een lijden dat ingeschreven is in een zinvol geheel. Onderdeel is van een keten der gebeurtenissen die enkel wanneer ze los van elkaar beschouwd worden daardoor hun zin en betekenis verliezen.

Daarom is de drieslag graankorrel – breken – ruimte voor de kiem, betekenisvol als ze als een drieslag bekeken wordt en niet uiteen gehaald wordt.

Zo vormen leven, lijden en dood en opstanding een evenzo zinvolle drieslag.

Het feit dat ze samen een drieslag vormen geeft aan dat er sprake is van een continuüm.

Het eerste kan slechts leiden tot het derde door de tweede.

De kiem kan pas vrij het nieuwe leven vormgeven als de graankorrel het proces van breken niet weerhoudt.

Opstanding wordt realiteit als lijden en dood gezien kunnen worden als een noodzakelijke fase in het zich ontvouwende leven.

De vergelijking met de graankorrel helpt ons in deze te zien dat breken hier symbool staat voor sterven en dat sterven bij ons bedoeld is als het breken met de vorm die niet langer dient. Zoals breken geen doel op zich is, is dood geen doel op zich. Maar een deel van een proces.

Dood wordt zo geen einde. Maar een noodzakelijke stap in het proces van telkens de meest geschikte vorm vinden voor leven dat zich wil ontvouwen.

Dat is de diepere reden waarom in sprookjes, mythen en dromen, wanneer de dood zich meldt, het vrijwel nooit betekent dat er iets of iemand dood gaat.

De dood kondigt een transformatie aan. Een omvorming, denk aan de transformator, een impuls die maakt dat er een nieuwe vorm opduikt die geschikter is dan de vorige.

Lijden verwijst op die manier naar de moeite en de pijn die we ervaren wanneer we neigen aan die oude, niet meer geschikte vorm vast te houden.

Zoals Kahli Gibran schilderde is pijn het breken van de schaal rond het inzcht.

We gaan tijdens de Paasdagen van vrijdagavond 19 t/m zondag 21 april in Poustinia samen op zoek naar hoe dit thema op allerlei manieren vorm kan krijgen, zowel in de buitenwereld als diep in ons.

Aan de hand van flarden muziek, inspirerende teksten, en een meesterlijk mooi film, zoeken we contact te krijgen met deze drieslag leven, lijden en dood en opstanding.

Eenmaal in de juiste verhouding geplaatst als levende driehoek opent zij mogelijk nieuwe vergezichten voor ons.

Althans daar gaan we samen naar op zoek..

Wie graag meezoekt dezer dagen is van harte welkom.

Tot ziens in Poustinia

Willem en Huguette.

De Via Feminina

Gepubliceerd op door

 

Perspectief om de vrouwelijke dimensie van het leven te belichamen;

zowel voor vrouwen als mannen. 

Eerste weekend van een reeks die later in het najaar wordt vervolgd.

    

Via Feminina is het hoofdthema van een nieuwe reeks waarin we het spoor volgen van vrouwen die een levenstraject leven of hebben geleefd dat niet vanzelfsprekend is. 

We volgen dit spoor omdat het evenmin vanzelfsprekend is om modellen te vinden van vrouwen die zich niet verder ontplooid hebben volgens het hen door de cultuur opgedrongen model maar die op een oorspronkelijke wijze uitdrukking geven en gaven aan wat hen diep van binnen beroert. 

In een eerdere reeks reflecteerden we bij vrouwelijke archetypen die ons hierbij tot leidraad en inspiratie dienen en die de vrouwelijke dimensie in beeld brengen. Ook stond ik stil bij mystiek geïnspireerde vrouwen zoals Hildegard van Bingen die door haar lange leven en origineel levenstraject een rijk spectrum aan mogelijkheden laat zien om de vrouwelijke dimensie in de vorm uit te drukken.

Ze leefde weliswaar in een tijdsgeest, die hoewel ons enigszins vreemd, merkwaardig  genoeg veel overeenkomsten vertoont met wat zich in onze tijd afspeelt. Wat het mogelijk maakt om haar levenstraject als model te hanteren.

Deze nieuwe reeks wil de aandacht trekken op vrouwen die misschien wat minder in de kijker staan maar wel zeer inspirerend kunnen zijn omdat hun noden, behoeften en uitdagingen heel dichtbij liggen en dus heel actueel zijn. Vrouwen die door hun inzet en trouw aan zichzelf zowel voor vrouwen als mannen, waarden spiegelen die raken aan het leven en integreren van de vrouwelijke dimensie.

Telkens wordt een ander thema als uitgangspunt genomen om stil te staan bij hoe de vrouwelijke dimensie zich in een vrouwelijk bewustzijn in de vorm uitdrukt. Deze vorm benaderen we als een inspiratiebron, waardoor vele aanknopingspunten ontstaan om concreet aan de slag te gaan met raakpunten met het eigen leven, die dan in dit perspectief herkenbaar worden.

 

Het thema van dit eerste weekend is: 

Eenvoud in de veelvoud vervult.

 Maak wijs mij, God, opdat ik eenvoud lere. 

Anna Dix

 

Eenvoud is een waarde die heel erg wordt onderschat in een wereld die  zich steeds ingewikkelder profileert en waarin de verwachtingen steeds hoger liggen. Mensen breken af op het afgesneden worden van de dingen die het leven zinvol stofferen en die raken aan het natuurlijk ritme en de maat van het leven. Het waarderen van wat het leven uit zichzelf doorheen de seizoenen van het leven biedt, wordt onderschat en steeds minder als krachtbron aangesproken. 

Hoe moet het dan met het leven van een voedende relatie met wat zich als heel oorspronkelijk in ons laat voelen en ervaren?

Veel mensen worden via burn-out geconfronteerd met de roofbouw die gepleegd wordt op het meest vruchtbare gebied in henzelf: 

de eenvoud waarin veelvoud zich openbaart. 

Welk vermogen kunnen we aanspreken om op een directe en creatieve wijze contact te maken met wat zich door de kracht van eenvoud ontvouwt? 

En is het niet in de eenvoud dat de veelheid van menselijke mogelijkheden zich openbaart?

Een thema dat Etty Hillesum hieronder zo krachtig weet te verwoorden:

“En zeer, zeer bescheiden zijn…En steeds eenvoudiger worden…..Niet alleen voor jezelf, in je stille en beste momenten die eenvoud en wijdte in je voelen, maar ook in je dagelijkse leven, geen sensaties om je heen uitstrooien, niet interessant willen zijn.”

“Wanneer men de kracht voor de kleine dingen heeft , heeft men ze ook voor de grote.”

We gaan samen doorheen boeiende getuigenissen op zoek naar illustraties van hoe eenvoudig en indringend het volgen van het eigen gevoel en intuïtie kan zijn. We kijken naar filmfragmenten die inspireren en spiegelen om via de weg van eenvoud tot het herkennen van jezelf en de ander  te komen. 

De naaktheid van een menselijk gelaat ontdekken als spiegel voor de naaktheid van de ziel waarin de dingen zich onbevangen maagdelijk kunnen tonen of openbaren maken er ook deel van uit.

We maken contact met kunstwerken die deze kracht belichamen en spiegelen en ontdekken zeker ook de eenvoud van de natuur als inspiratiebron voor zijn zonder meer. 

Het samen bekijken van een film die het thema belichaamt maakt evenzeer deel uit van de vele boeiende invalshoeken die we tijdens het weekend hanteren.

Er wordt gewerkt met een beperkte groep van 7 deelnemers. 

Er wordt tijd en ruimte genomen om het aangeboden materiaal te toetsen aan de eigen ervaring en de individuele reflectie te verbinden met wat door de deelnemers in de groep vanuit de eigen ervaring wordt gedeeld.  

Beide bewegingen ontmoeten elkaar in een bevruchtende ontmoeting die voedend en inspirerend kan zijn voor je eigen levenstraject en die van de ander.

Elk weekend kan los worden gevolgd. 

Er is geen voorkennis vereist, aan ieder deelnemer vragen we de bereidheid om met een open geest te ontvangen en te delen.

© Huguette Beyens

“Eenvoud is het ervaren van de werkelijkheid. Niet in haar relatie tot onszelf maar in haar heilige onafhankelijkheid. Eenvoud is zien, oordelen en handelen vanuit het punt waar we in onszelf rusten. Hoeveel valt er dan niet weg! En hoe valt al het andere niet op zijn plaats!”

Dag Hammersjöld

 

Als je in je broer de vreemdeling herkent met Roger Burggraeve als gastdocent

Gepubliceerd op 25 juli 2018 door

over gelaat, verantwoordelijkheid en dialoog 

vanuit het gedachtegoed van Levinas 

met als gastdocent Roger Burggraeve

van vrijdagavond 1 maart om 18.00 uur 

tot en met zondagmiddag 3 maart om 14.00 uur

in Huize Poustinia

‘ Als ik de ander ontmoet, 

en ik nadien niet kan navertellen wat de kleur van zijn ogen is, 

dan heb ik hem niet echt ontmoet.’

Emmanuel Levinas

 

Steeds meer dringt de nood zich op om stil te staan bij diep menselijke waarden die mensen met elkaar verbindt zonder dat de eigenheid van de ander geweld wordt aangedaan.

Een van deze waarden is verantwoordelijkheid. 

Als mens word je niet alleen geconfronteerd met je eigen zijn maar ook met het anders zijn van de ander. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen bestaan raakt ook aan verantwoordelijkheid ten aanzien van de ander, die onlosmakelijk deel uitmaakt van je bestaan. Zo raakt het leven van je eigen kwetsbaarheid  ook aan het respons geven aan het appèl dat uitgaat van de kwetsbaarheid van de ander. Zelfs als ik niet weet wat ik voor de ander kan doen dan nog kan ik op een verantwoordelijke manier respons geven.

In een tijdsgeest waarin zelfzorg en zelfrealisatie steeds meer aandacht krijgt, ligt het gevaar op de loer dat de relatie tot de ander herleid wordt tot een verlengde van mezelf. De ander verliest dan zijn eigen gelaat en het gelaat dat ik zie is het gelaat dat ik verwacht of zelf invul. Zin geven aan het bestaan herleidt zich dan tot aan mezelf toekomen. De valkuil is dan dat de “vreemde” ander als bedreigend wordt gezien.  

In dit perspectief is een dialoog met de ander, die anders is dan ik, een illusie. Ik zie dit anders zijn niet, als ik de ander als verlengde van mezelf zie. Ik zie het anders zijn van de ander, als ik mij openstel voor wat dit met mij doet en waar dit anders zijn in mij appèl op doet. Dit kan ik maar als ik de diversiteit van het bestaan erken en ervaar.

Vanuit dit gezichtspunt kan ik mij verliezen in het beeld dat ik van de ander heb, ik kan mezelf suggereren dat ik iets voor hem moet invullen dat hij enkel voor zichzelf kan. Als ik mij als de redder van de ander beschouw dan bestaat de ander niet meer. Ik sta dan boven hem. Dat waar hij echt appèl op doet valt buiten mijn blik.

In het gelaat van de ander wordt ik mij echt bewust van mijn anders zijn en wat dit met een ander doet. Dan overstijg ik mijn zijn en reik uit naar de ander in mij en buiten mij. Dit is het wezen van ontmoeting. Een samen bewegen voorbij de grenzen van het eigen zijn naar een gedeeld samen zijn wat zich als Zijn laat ervaren. Een ervaring die het eigen zijn verruimt en verdiept.

Mens worden doorheen de ontmoeting met de ander.

In november stonden we hierbij stil vanuit de levenshouding Ubuntu en ontdekten we hoe deze levenshouding leidt tot een ethisch zich verhouden naar de ander. De vraag rijst dan: op welke manier draag ik door mijn levenshouding bij tot het welzijn van mezelf en de ander. 

In dezelfde geest nemen we in dit weekend het gedachtegoed van Emmanuel Levinas onder de loep onder de begeesterde leiding van Roger Burggraeve, die aangeraakt door de authenticiteit waarmee Levinas zijn visie op menswaardig samenleven verwoordde en uitdroeg, hieruit inspiratie put om de ontmoeting met de ander te leven als een opdracht tot meer mens worden samen en door de anderen.

Zo draagt samenleven bij tot een dieper kennis nemen van wat het betekent mens worden en welke waarden daartoe bijdragen.

Vanuit dit perspectief schrijft Roger Burggraeve:

‘Barmhartigheid gaat niet over ikzelf die vanuit mijn goed hart naar de ander toega. Iemand die gekwetst is, doet appèl op mij. Barmhartigheid is dan het antwoord dat ik verplicht ben om te geven.’

Roger Burggraeve werkte als priester-Salesiaan via Eigentijdse Jeugd  en later Don Bosco Experience met jongeren in alle mogelijke kwetsbare situaties.  

‘Ze maakten mij deelgenoot van hun mislukkingen, moeilijkheden en trauma’s, maar ook van hun mooie momenten zoals hun huwelijk of de doop van hun kinderen.’

Wat hem zoals hij het zelf beschrijft deed inzien dat er veel van een mens wordt verwacht.

Mensen moeten al van in het begin perfect en af zijn. Ze krijgen te weinig tijd en ruimte om in zwangerschap en in ontwikkeling te zijn. En over zichzelf voegt hij toe: ‘Ik ben lang zwanger geweest.’

Ethiek en het gedachtegoed van Emmanuel Levinas vormen een rode draad in zijn leven en steeds wordt hij via de ontmoeting met de ander uitgedaagd om dit een vertaalslag te geven in de realiteit van het leven van elk dag. 

Emmanuel Levinas  ( 1906- 1995 ) was een Frans-Joodse filosoof uit Litouwen. Hij overleefde zijn Duitse krijgsgevangenschap en door deze ingrijpende ervaring zijn mensenrechten, menselijkheid en vervolging een centraal thema in zijn reflecties over een menswaardige samenleving.

Volgens getuigen leefde Emmanuel Levinas zoals hij schreef. Hij wilde anderen geen richtlijnen geven voor hoe te leven maar het leven dat hij zelf leefde gaf stof genoeg tot reflectie over de gangbare moraal, die hij in vraag durfde te stellen om tot nieuwe inzichten te komen die hij op een heel eigen wijze verwoordde.

In dit perspectief ontwikkelde hij geen filosofie van voorschriften maar een levensvisie die de ‘ zin ‘ van ethiek benoemt. De dagelijkse omgang met anderen werd tot een grote inspiratie want volgens hem werkt niets rechtstreekser dan de kwetsbare naaktheid van het gelaat van de Ander.

 

Een van zijn fundamentele inzichten formuleert hij aldus: voor dat de mens een subject is en een vrij wezen, is hij reeds met de ander verbonden. Met gelaat bedoelt hij niet het gezicht van de ander maar wat doorheen de ogen van de vreemde ander op mij appèl doet. Ik beschouw de ander niet als mijn spiegelbeeld, wat hij is kan ik niet uitvinden of maken maar wel ontdekken. Dialoog is geen instrument of techniek maar een met elkaar in verbinding staan en van daaruit een gezamenlijk gesprek realiseren zonder dat er sprake is van opgeslorpt worden. Deze dialoog wordt vaak geweld aangedaan door diagnose, oordeel, vooringenomenheid en het beeld dat ik vanuit mijn perspectief van de ander vorm. 

‘ We beschouwen onze gesprekspartner dan niet als onze meester maar als een onmondig kind’, stelt Levinas.

Respect voor de diversiteit van het menselijk bestaan is voor hem een groot goed. 

Hoe neemt het aangaan van een dialoog in het perspectief van diversiteit concreet vorm aan in dit weekend?

We kijken ondermeer naar een film over Levinas en reflecteren in groep en individueel bij fragmenten die een impuls geven tot het bevragen van hoe zich ethisch verhouden tot de ander. 

Wat tegenwicht geeft aan een egocentrische houding waarin ik de ander benader vanuit het standpunt van mezelf en hem benader vanuit het beeld dat ik van hem vorm.

Roger Burggraeve helpt ons op een gezellige menselijke wijze van buiten en van binnen uit contact te maken met de verbondenheid die tot de menselijke natuur behoort en de diversiteit van zijn, geen geweld aandoet door vooringenomenheid, oordeel, diagnose en definiëring.

Humor, levende verhalen en voorbeelden bevloeien de wijze waarop hij woorden geeft aan wat hem aanraakt en inspireert. 

Hij neemt ons mee in een reflectie die ruimte schept voor menselijkheid, voor het beleven en ervaren van hoe verbondenheid deel uitmaakt van onze menselijke natuur die bedding wordt voor een oorspronkelijke godservaring. 

Hij houdt van het woord ‘ diepgronden ‘ het op zoek gaan naar betekenissen die onder een eerste oppervlakkige lectuur verscholen liggen. En hij gelooft dat iedere mens zijn verhaal maakt, volgens zijn eigen capaciteiten, grenzen, mogelijkheden en contexten. 

Luisteren is leren van de diversiteit van het uitdrukking geven aan.

Het wordt een levendige uitwisseling van ervaringen en reflecties die de moed creëert om oorspronkelijker naar het vermogen tot het leven van verbondenheid te kijken. Een moed die soms wordt belaagd door de vele verwachtingen die we anderen opleggen om ze in onze kraam te passen.

Zo zijn verbondenheid en moed elkaars bondgenoot en worden wij moedig door onze natuur als mens aan te spreken en in een levenshouding vorm te geven.

Een uitwisseling waarin ook tijd en ruimte wordt verweven om het gedeelde tot zich te nemen als een impuls tot een anders zich verhouden naar.

Ieder die zich wil laten inspireren door een geestrijk perspectief op menselijk samenleven is welkom. Er is geen voorkennis vereist.

‘De kleine Goedheid is de goedheid van de nederige mens, die in het besef van zijn eindigheid zijn hoogmoed achter zich heeft gelaten en spaarzaam hulp biedt.

Ze is een goedheid zonder getuigen, in stilte voltrokken bescheiden zonder triomf. Ze ontsnapt aan elke ideologie. Je kan ze zelfs karakteriseren als een  ‘gedachteloze goedheid’ , precies omdat ze buiten elk systeem, elke religie, elke sociale organisatie valt. Ze is gratuit en juist daardoor eeuwig. Het zijn gewone mensen, ‘ zwakke geesten ‘, die haar verdienen en ervoor zorgen dat ze zich telkens weer herpakt, ook al is ze volstrekt weerloos tegenover de machten van het kwaad. Ondanks alle verschrikkingen die mensen hebben teweeggebracht, houdt deze arme goedheid stand. Ze is misschien wel ‘ gek ‘ – een dwaze goedheid, maar ze is tegelijk het meest menselijke in de mens. Ondanks haar onmacht bepaalt ze het wezen van de mens. Ze is mooi en onmachtig, als de morgendauw. Wat een frisheid in al die wanhoop!’

Emmanuel Levinas

© Huguette Beyens

 

Als droom en werkelijkheid elkaar omhelzen

Gepubliceerd op door

Een bijzonder Kerst-weekeind in Poustinia 

voor een ieder die herbronning en een open dialoog
met Het Kind in zichzelf als initiatie in het Grote Mysterie dat leven heet
in deze wintertijd wil exploreren.
En vooral voor ieder die even wil onthaasten en tot zichzelf komen alvorens een nieuw jaar tegemoet te treden.

Als droom en werkelijkheid elkaar omhelzen.
Pelgrimeren naar de bronnen van het Eeuwige Kind in ons.

 

Ik voel mij als iemand,
die u aan uw kindertijd moet herinneren.
Nee, niet alleen aan de uwe:
aan alles wat ooit kindertijd was.
Want het gaat erom,
herinneringen in u te wekken,
die niet de uwe zijn. die ouder zijn dan u.
Verhoudingen moeten worden hersteld
en samenhangen vernieuwd,
die van ver voor uw tijd zijn.

R.M.Rilke

De kracht van verwondering voor het mysterie van het leven:
Wat ongrijpbaar is en tegelijk ons raakt en ontroert. 

 

 

Kerstmis doet appèl op het vermogen in ons om ons te verwonderen over hetmysterie van het leven. Over wat ongrijpbaar op ons leven inwerkt en ons raakt en ontroert op momenten waarop we niet willen grijpen of vatten of controleren wat ons ontroert en beroert. Om het in ons zijn werk te laten doen en ons te openen voor ongekende diepten, die het leven in ons doen opwellen.

Diep in ons leeft een kind bij de bron van ons diepste zijn. Bloeiend en groeiend in een eindeloze  tijd waarin elke minuscule verandering een beweging inzet van worden, van aan jezelf-Zelf toekomen, waarin het verbonden zijn met wortelt.

Als het Feest van Hergeboorte en Nieuw Begin op fluwelen voeten nadert en een onzichtbare hand met tederheid de stille akkers en velden zacht beroert wordt zonder dat wij het in de gaten hebben het leven onder de grond volop wakker. Daar zetten zich processen in gang die het zich ontvouwen van het leven in de lente mogelijk maken.  

Maar Kerstmis vieren we ook in de tijd van het jaar dat licht als verwekker van nieuw leven zich in de lange sterrenachten spiegelt en de zon haar klim in de hemel inzet. We kunnen ondanks de donkerte van de winter niet voorbij gaan aan kosmische en aardse processen die het leven wekken. Iets groter dat ons leven stuurt en waarover wij ons blijven verwonderen.

Overeenkomstig met wat in de kosmos en de natuur gebeurt roert zich in ons een kracht die regenererend werkt en ons een impuls geeft om onze sluimerende vermogens nieuwe kansen te geven. Een kracht of vermogen dat we bewuster kunnen leren gewaarworden.

Het oerbeeld van Het Kind belichaamt in ons het vermogen tot hergeboorte, tot het herscheppen van het beeld dat we tot dusverre over onszelf hebben. Het leren kijken en waarnemen alsof we onszelf, de ander, het Andere weer voor het eerst aanschouwen. Het doet een sterk appèl op oorspronkelijkheid, onbevangen zien en kennis nemen van.

 

 

Als we het Eeuwige Kind als een oerbeeld benoemen dan is dit omdat deze kracht ons persoonlijk leven overstijgt, het gaat om een universele kracht, in vele culturen erkend, herkend en vooral ervaren.

Stilstaan bij deze ervaring is ook een verbinding aangaan met wat velen die ons zijn voorgegaan hebben geleefd, en gevoed worden door de wijsheid van deze ervaringen.

Kosmisch gezien gaat het essentieel over het licht dat telkens weer uit de duisternis geboren wordt en wat zich vanuit de schoot van het onzichtbare leven zichtbaar ontvouwt. Essentie die zich in vorm uitdrukt.

In deze donkere van licht bezwangerde dagen gaan we pelgrimeren naar de oerbronnen van het Eeuwige kind. Maar wat houdt dit in? Waar staan we dan bij stil?

We nemen hiervoor het ervaren van muziek als uitgangspunt en welbepaald de Kinderscenen van Schumann. Een stuk dat we hanteren als een metafoor om contact te maken met wat in ons aan levenskracht sluimert en wacht om omhelst te worden.

Een muzikale draad die zich doorheen de meditatieve intermezzo’s verweeft met wat in ons zich het kind herinnert. 

 De woorden van Godfried Bomans sluiten hier naadloos bij aan: 

“Meestentijds leven onze heel vroege kinder-herinneringen stil in ons voort op die verborgen plek, half uitgebaat en nooit open gebloeid. En wie zal zeggen hoeveel van die beelden wij ongeweten in ons dragen. En wat weten wij van hun betekenis in ons denken en doen?”

Het is het kind in ons dat ons doet bewegen op het raakpunt tussen droom en werkelijkheid, tussen mythe en realiteit, tussen vorm en essentie, tussen goddelijk en menselijk, profaan en religieus, geest en materie. Het raakpunt waarin de kracht van verbinding werkzaam kan zijn.

Zoals hieronder Godfried Bomans zo prachtig verwoordt:

“Ik herinner mij een avond, dat ik na het eten nog eens de tuin in mocht en onder de meidoorn zat met mijn rug tegen de stam en mijn knietjes opgetrokken; het was tussen licht en donker, alle geluiden stierven, en tussen de kale takken rees kalm de zilveren maan. En opeens was het aslof de tijd, het ogenblik, van mij afviel ( ik kan niet goed uitdrukken wat er precies gebeurde ) en ik opgeheven werd tot een geheel andere wijze van bestaan, het was of ik ijler werd, maar ook oneindig veel groter en wijder, zo wijd dat ik de ganse avond om mij heen vulde, en dat ook de avond zelf en de dingen die erin stonden één met mij werden, en dat ik ‘ alles ‘ begreep.”  

We gaan via muziek sporen volgen die ons brengen bij de bronnen van het oerkind in ons dat in ons blijft groeien en evolueren. Muziek is in staat door de grenzen van het beeld dat we ons ooit  van onszelf vormden te breken en de grenzen van ons ervaren te verleggen. 

Een toon is een kleur, is een gevoel, is een gedachte, is een ster. Een ster die ons in de niet eerder verkende paden van ons zijn lichtend voorgaat en ons doet ervaren voorbij het denken, dat het vrije oningevuld ontdekken van, soms ongevraagd inkleurt of vervormt waardoor we ervan afgesneden raken of vervreemd.

Maar we werken niet alleen met muziek, ook beelden, getuigenissen en een film stofferen dit weekend als aanloop tot een Kerstmis, waarin verwondering sterker is dan de frustratie dat de vorm de lading niet dekt.

Voor ieder die herbronning en een open dialoog met Het Kind in zichzelf als initiatie in het Grote Mysterie dat leven heet in deze wintertijd wil exploreren. En vooral voor ieder die even wil onthaasten en tot zichzelf komen alvorens een nieuw jaar tegemoet te treden.

Er is geen voorkennis vereist wel een intentie om te participeren en openhartig te delen en te luisteren.

Huguette Beyens

‘Meer en meer werd ik ervan overtuigd dat niet de vormen
van het leven zijn inhoud bepalen, 
al kan dit ook wel eens voorvallen,
maar dat het in alle belangrijke momenten de inhoud is
die de vormen naar zijn hand zet en verwekt.’

Erik van Ruysbeek

 

Huize Poustinia

vrijdagavond 21 december vanaf 18.00 uur t/m zondagmiddag 23 december om 14.00 uur

Bijdrage € 250,00 all-inn

www.poustinia.be        info@poustinia.be

080-517087

Het numineuze met Tjeu van den Berk als gastdocent

Gepubliceerd op door

Het Numineuze

Een zoektocht met Tjeu van den Berk naar wat ons geestelijk gezond houdt

 

 

 

Ik voel mij als iemand, 

die u aan uw kindertijd moet herinneren.

Nee, niet alleen aan de uwe:

aan alles wat ooit de kindertijd was.

want het gaat erom herinneringen op te wekken,

die niet de uwe zijn,

die ouder zijn dan u.

Verhoudingen moeten worden hersteld

en samenhangen vernieuwd

die van ver voor uw tijd zijn.

R.M.Rilke

 

Als de tijd lijkt stil te staan en je gaat helemaal op in de ervaring die je leeft dan beleef je een totaliteitservaring die met een ietwat moeilijker woord ook numineuze ervaring wordt genoemd.

Ze overkomt je buiten je wil om, op een moment dat je het niet verwacht en neemt je hele aandacht in beslag zodat je ermee lijkt te versmelten.

Het woord numineus is afgeleid van het Latijnse woord numen, dat godheid betekent. In deze zin kan je ook spreken van een bovennatuurlijke of een goddelijke ervaring. Ze valt buiten het redelijk denken en ze geeft op het moment dat je ze ervaart zin aan je bestaan. Een zin die zich ontvouwt uit de ervaring zelf. Ze geeft je het gevoel onlosmakelijk deel uit te maken van wie je bent.

Ze gebeurt aan je, in je ziel en valt buiten tijd en ruimte. Ze overstijgt de grenzen van wat je kent en weet en heeft een transcendent karakter. Ze is zo sterk beklijvend dat je ze kan blijven herinneren. Je draagt ze als iets kostbaars verder met je mee. Misschien overkwam ze jou in de kindertijd en is ze als een kostbaar sieraad dat je in de schatkamer van je hart met je meedraagt.

Er zijn veel voorbeelden bekend van mensen die via een numineuze ervaring contact met het goddelijke leggen. Ze is een vorm van directe ervaring met wat ons overstijgt en ze beweegt ons tot afstemming op het grotere waarnaar we ons als kleine mens verhouden. In die zin heeft ze iets mythisch en wordt ze ook als een goddelijke openbaring aanzien.

Toch wordt ze in deze tijd waarin het bovennatuurlijke niet veel waardering krijgt niet altijd geacht of gevaloriseerd. Soms durven mensen ze niet met anderen delen uit angst vreemd bevonden te worden. Soms weten ze zelf niet hoe zich ernaar verhouden. Soms wordt ze als vreemd irrationeel gedrag beschouwd en ten onrechte gewantrouwd.

 

In dit verband schrijft Godfried Bomans: ‘ En angst en verrukking grepen me aan en ik dacht:

Waartoe dient dit alles? 

Merkwaardig genoeg boezemt een dergelijke ervaring je enerzijds angst in en anderzijds fascineert ze jou. Je neemt er wat afstand van en tegelijk wil je haar ook van nabij kennen. De vraag hoe verhoud ik mij ernaar dringt zich soms op. Je voelt je een beetje een vreemde in een nieuw land dat je met open armen onthaalt en waarin je je geborgen voelt. Er is iets anders dat zich toont in het andere dan je gewoonlijk ervaart en zelf verander je er ook door. Naarmate ze jou andere paden doet betreden dan de reeds begane.

Wat Rudolf Otto deed schrijven dat het numineuze  ‘ dat wat onuitsprekelijk totaal anders ‘ is.

Het gaat wezenlijk om een ervaring die zich in een laag van ons bewustzijn voltrekt die met het verstand niet nader kan worden verklaard. Ze kan echter het leven van een mens behoorlijk beïnvloeden en het een andere richting geven. Zo anders zelfs dat anderen in vraag stellen wat je overkomt.

Juist omdat ze ingebed is in een andere vorm van bewustzijn dan het normale bewustzijn van elke dag. 

‘ Ons normale bewustzijn, het redelijke bewustzijn zoals wij het noemen, is slechts een bepaald type van bewustzijn, ‘ schrijft Wiliam James, ‘ terwijl het aan alle kanten omringd is, ervan gescheiden door een uiterst dun scherm, door potentiële, geheel verschillende bewustzijnsvormen. We kunnen ons leven leiden zonder een vermoeden van hun bestaan. Maar pas de vereiste prikkel toe, en in een oogwenk duiken ze op. (..) De vraag is, hoe ze moeten worden opgevat-want ze hangen weinig samen met het gewone bewustzijn. Toch kunnen zij houdingen bewerkstelligen, hoewel ze geen formules kunnen verschaffen, en zij openen een gebied ofschoon ze er geen kaart bijleveren.’ 

Juist omdat het een ervaring van heel je wezen  is en zeer diep in het leven ingrijpt en je hele zijn doordringt.  Sommige van deze ervaringen zijn in de loop der tijden in symbolische verhalen verwoord. Een symbool belichaamt een diepe werkelijkheid en laat zich niet éénduidig verklaren.

Als een eenheidservaring je deel wordt dan ervaar je hoe alles één is en met elkaar verbonden is. Je maakt zelf deel uit van een veel groter geheel en dit geeft het gevoel gedragen te zijn, omringd, geborgen, tegemoetgekomen. En dit kan soms enkel symbolisch worden benaderd.

Een mooi voorbeeld hiervan is de ervaring die Franciscus had. De dieren zijn na een dergelijke ervaring voor hem zijn broers en zussen geworden en hieruit volgt een nieuwe ethiek, waarin ieder levend wezen geacht wordt. Hij kon zichzelf niet meer los zien van de kosmos en de natuur en voelde zich er totaal in opgenomen. Het inspireerde hem tot het schrijven van zijn bekende Zonnelied.

Vele mystici getuigen van dergelijke ervaringen en beschrijven ze als een ware ingrijpende godservaring, die hen inspireert tot het leiden van een goddelijk bezield leven. Ook vele schrijvers bezingen en verwoorden ze in hun verhalen of biografie.

De mystieke schrijver Rabindranath Tagore verwoordt ze aldus:

‘ Heel lang geleden, toen ik nog één was met de aarde en het groen gras me overdekte en ik overgoten werd door het herfstlicht, toen mijn weidse, groen-schemerige lichaam in de zonneschijn de jeugdige geuren en warmte uit elke porie wasemde, toen ik het land en het water van verre landen en streken besloeg, lag ik stilzwijgend onder de heldere hemel.

Ik voelde hoe in het herfstige zonlicht het wezen van de verrukking, een vitale levenskracht, zich in een intense, onuitgesproken, halfbewuste vorm in mijn uitgestrekte lichaam roerde met een acute, huiverende, uitgelezen golving-ik scheen me daar op dat moment iets van te herinneren!

Het gevoel van de oeraarde, uitbottend, bloeiend en blij met haar beschermer, de zon. Het is alsof de bewustzijnsstroom in mij onmerkbaar en langzaam elke grasspriet, elke boomwortel, elke ader doordrenkt, in de golvende beweging die door de korenvelden trekt, pulserend in elk blad van de kokospalm, dat trilt van levenslust. ‘

 

Het is in dit fragment duidelijk dat Tagore een poging onderneemt om iets groots wat hem overkomt in woorden te vatten. Woorden worden beelden, ze spreken hier de taal van de ziel, die beroerd en aangeraakt wordt.

Waar ga je heen, vroegen ze aan Franciscus. En hij antwoordde hen: Ik ga daarheen waar ik aangeraakt ben.

Aangeraakt worden door een ervaring die moeilijk te benoemen valt klinkt steeds vreemder in een tijd die alles wil vatten, aantonen, bewijzen en verklaren. Wat moet de mens dan met alles wat hem onverklaarbaar maar wel degelijk overkomt en ook nog in het diepste raakt?

Als deze ervaringen niet au sérieux genomen worden ontnemen we dan de geest niet zijn grootste goed: bevloeid te worden door de diepten van de levenswateren, die ons als mens buiten de grenzen van tijd en ruimte doen bewegen zodat we gevleugeld raken door wat Tagore levenslust noemt. Dat wat ons doet groeien en bloeien, keer op keer, ondanks onszelf vanuit onszelf. Dat wat ons tot een religieus wezen maakt.

Tjeu van den Berk kende een dergelijke ervaring en ze gooide zijn leven op zijn kop. Ze gaf richting aan zijn leven en hij volgde haar spoor tot op de dag van vandaag als hij nog steeds beroerd door haar aanraking verwoordt wat hem overkwam en overkomt.

Hij laat zich met vertrouwen meenemen door het onuitsprekelijke, onbenoembare en ongrijpbare en komt tot bevlogen spreken, poëtisch verwoorden en ongrijpbaar peilen naar wat ons mensen ten diepste aanraakt.

Zijn eerste boek draagt ook de titel Het Numineuze, waarin hij in literatuur, kunst, theologie en psychologie en zoveel meer op zoek gaat naar de beleving van mensen die uitdrukking gaven aan wat ze buiten de grenzen van tijd en ruimte, in de laag van het irrationele, als oerervaring beleefden en hoe dit hun leven verder vorm gaf. Hij inspireerde zich wat de term betreft op Rudolf Otto, een Duits theoloog die dergelijke ervaring ‘ de ervaring-van- het heilige ‘ noemt.   

We nemen in het weekend, met Tjeu van den Berk als inspirerende gids, dergelijke ervaringen onder de loep en speuren naar de rijkdom ervan en wat ondanks de verschillende ervaringen de gemeenschappelijke kenmerken ervan zijn, zodat we ze beter in onszelf en anderen kunnen herkennen en kaderen. Een speurtocht die ook raakt aan het gezond houden van de geest, aan het waarde toekennen aan wat ons bezielt en vleugels geeft in een bestaan waarin vervlakking en vervreemding verraderlijk op de loer ligt en waar onze rede ons benauwt en gevangen houdt in concepten, die we voor de hele werkelijkheid houden.

In dit verband schrijft Tjeu van den Berk: ‘ Dat iets onuitsprekelijk is, rationeel niet gekend kan worden, wil dus niet zeggen, dat het niet bestáát. Het manifesteert zich gewoon! … Niet wij (be)grijpen het numineuze, het numineuze grijpt ons aan, zonder dat onze wil of verstand of onze ethische instelling ermee gemoeid zijn. We zijn sprakeloos.’

We bevragen hoe we haar kunnen herkennen, vertrouwen, en wat haar voedt en begrenst? Maar vooral ook hoe we ze dienen te onderscheiden van andere ervaringen die ons van onszelf afsnijden en ontwrichten. Wat heeft ze met religie te maken en wat maakt dat ze door sommigen als het hart van de religie wordt beschouwd? Wat hebben we eraan als het gaat om het begeleiden van mensen die een geestelijke crisis doormaken. Hoe dergelijke ervaringen omkaderen en helpen integreren in het omgaan met psychische kwetsbaarheid?

Vele vragen die tijdens het weekend aan bod kunnen komen en die ons helpen te begrijpen hoe rijk de menselijke geest is en hoe begeesterd we kunnen worden en leven.

Het samen bekijken van een film, die bij het thema aansluit, alsook het beluisteren en bekijken van getuigenissen maken het weekend samen met een geïnspireerde mystagoog als Tjeu van den Berk een boeiende voedende belevenis, die zich onuitsprekelijk, ongrijpbaar maar heel tastbaar lavend en voedend in ons leven inschrijft.

Een sterke uitnodiging aan een ieder die zich bekommert om de gezondheid van de geest en de noodzaak om gezond in te spelen en om te gaan met ervaringen die ons normale bestaan onverwachts doorkruisen, in vraag stellen en richting geven in termen van mens worden in de volle betekenis van het woord. Een mens die wat zich aan hem openbaart, omarmt en deel van zijn bestaan maakt. Zoals hieronder zo treffend wordt verwoord. 

‘ Men zegt dat we allemaal op zoek zijn naar de bedoeling van het leven. Ik denk niet dat we daar serieus naar op zoek zijn. Ik denk dat wat wij zoeken, een ervaring is van levend zijn, zodat onze levenservaringen op het zuivere fysieke vlak weerklank vinden binnen ons innerlijke wezen, zodat we werkelijk de verrukking ervaren van levend zijn.’ 

 

Joseph Campbell  

Huguette Beyens

    

 

 

Gurdjieffs visie voor onze tijd

Gepubliceerd op 19 maart 2018 door

Dit is een besloten groep die reeds voor de vijfde maal bijeenkomt
en thema’s van de mysticus G. I. Gurdjieff samen bespreekt.

Deze maal werken we rond de Wet van Drie en haar werking in de praktijk van alledag.

 

 

Helpen in perspectief

Gepubliceerd op door

Dit is een besloten groep die reeds voor de achtste keer samenkomt en bestaat uit hulpverleners uit allerlei sectoren.

Heb je interesse om in een dergelijke groep samen te werken aan “hulpthema’s” dan kan er een nieuwe groep geformeerd worden op verzoek.

Neem gerust contact op met ons.

 

Heel-worden, weerbaar bewegen in kwetsbaarheid

Gepubliceerd op door

 

Ik ben niet alleen in mijn vermoeidheid, mijn ziekte of angsten.
Maar samen met miljoenen anderen uit vele eeuwen en ik weet
dat het een deel van het leven uitmaakt en ondanks dat is het leven prachtig en betekenisvol.
Het is betekenisvol zelfs wanneer het zonder betekenis schijnt, op voorwaarde
dat men in zijn leven plaats maakt voor alles
en het leven als een ondeelbaar geheel ziet, want daardoor wordt men heel in zichzelf.

Etty Hillesum

 

Kwetsbaarheid is een onmiskenbaar deel van het leven.
Groei, verandering, overgang, een proces van zich ontvouwen confronteert met kwetsbaarheid. Iets breekt open om iets anders te laten ontstaan.
Om deze kwetsbaarheid ten volle te leven dient zich een nood aan weerbaarheid aan.
Weerbaarheid beantwoordt aan een behoefte om in te spelen op kwetsbaarheid die de mens omgeeft en op kwetsbaarheid die fysiek en psychisch wordt ervaren.
Inspelen op in de zin van respons geven aan wat je overkomt en vanuit deze respons leren hoe te anticiperen op wat je pad kruist.
Respons geven reikt verder dan gewoon ondergaan, wat je weerloos aan jezelf overlevert.

Als kwetsbaarheid als een symptoom wordt gezien of benaderd dan dreigt het los van het leven te komen en wordt de suggestie gewekt dat leven maakbaar is of dat perfectie het doel van het leven is.
Het streven naar perfectie gaat voorbij aan alles wat dit in de weg zit, maar vooral de realiteit dat leven aan controle ontsnapt en niet definieerbaar is.
Het streven naar slagen in het leven laat weinig ruimte voor een onderbroken beweging, die zich vaak laat voelen als een tekort aan energie om waar te maken wat wordt verwacht of wat de cultuur als waarde vooropstelt.
In de mens beweegt meer dan van hem wordt verwacht, de mens verandert voortdurend.
Zelfs de cellen volgen deze wet van verandering.

Bij ervaringen die heel overweldigend kunnen zijn zoals trauma, word je onverwachts geconfronteerd met een uiterst grote kwetsbaarheid, die de grond onder je voeten wegmaait.
Het verlies aan stabiliteit beangstigt en doet je weerloos terugdeinzen voor de beweging die zich voltrekt.
Je wordt onvoorbereid geconfronteerd met ervaringen en delen van je bewustzijn die je niet eerder in volle bewustzijn hebt kunnen verkennen om in het zicht te krijgen wat nodig is om er weerbaar mee om te gaan. Weerbaar in de zin ook van veiligheid ervaren om het onbekende te verkennen zonder schade op te lopen.

De mens is een wezen dat uitgerust is om met trauma om te gaan, om respons te geven aan de kwetsbaarheid die hem ten deel valt.
Leren weerbaar omgaan met kan dit vermogen wekken.
Maar in een samenleving waarin kwetsbaarheid ontkend of onvoldoende geacht wordt krijgt dit leerproces ook minder aandacht.
En als kwetsbaarheid zich laat zien dan wordt het soms als zwakte benoemd.
In plaats van weerbaar word je weerloos, wat neerkomt op het onderdrukken van kwetsbaarheid, wat uiteindelijk tot vervreemding en verwarring kan leiden.

Vervreemding en verwarring dienen de mens niet in een proces van zich ontvouwen.
Ze leiden tot een verlies van zelfvertrouwen bij gebrek aan zelfherkenning.

Weerbaarheid raakt ook aan samen verbindend in het leven staan.
Een samen opnemen van de verantwoordelijkheid weerbaar respons te geven aan kwetsbaarheid.
Dit vraagt een nieuwe invulling van kwetsbaarheid.
Een gemeenzaam bewegen in de flow van het leven, dat zich in processen voltrekt, waarvan afbraak en opbouw deel uitmaken.
Het betekent ook kwetsbaarheid als deel van het leven erkennen en in deze erkenning de kracht  ervan ontdekken.
Op welke manier  kan kwetsbaarheid de mens dienen om zich weerbaar te begeven in het potentieel dat leven, ondanks alle dingen die tegengaan, in zich draagt.

Het raakt eveneens aan een andere kijk op heel-worden en heelmaking. Aan iedere fase van opbouw gaat afbraak vooraf.
Groei gaat gepaard met loslaten, confrontatie, begrenzen van wat niet langer dienen kan maar in de weg zit om nieuwe dingen aan te spreken. Het beroert een herzien van waarden, het benoemen van waarden die je helpen mens worden.
Niets gaat vanzelf.

Kwetsbaarheid in het leven integreren heeft consequenties voor hoe je in het leven staat en vooral op hoe je je verhoudt naar wat het leven met zich meebrengt.
Het vraagt een herzien van de beelden die je over jezelf vormt, wat je gelooft en waarmee je je identificeert.

In dit weekend worden rond deze thema’s veilig gewerkt.
Ze worden niet theoretisch maar reflecterend benaderd, luisterend en delend vanuit voorbeelden die vanuit het leven opwellen.
Door ze in een perspectief van heelmaking te benaderen licht een nieuwe kijk op op ervaringen die enkel als belastend en belemmerend worden geleefd.
Als zich iets kan verschuiven in de kijk op of in het zich verhouden komt er ruimte vrij om wat deel uitmaakt van menswording in een breder perspectief te leven.
In het perspectief van het potentieel van het leven dat zich onophoudelijk in ons ontvouwt.
Er wordt in een kleine groep gewerkt om ruimte te laten voor verwerking van wat zich toont.
Er is geen voorkennis vereist en er wordt niet aan therapie gedaan.
Wel wordt een breder kader gegeven waarin kansen worden geboden om zelf aan de slag te gaan met wat een plek zoekt in het proces dat je leeft. Om anders respons te geven aan wat zich als onveranderlijk aandient.

Huguette Beyens

Wat omgaat in een mensenhart is als diep verborgen water,
iemand met inzicht brengt het naar boven.

Spreuken 

 

Over het leven, een meesterwerk van de geest

Gepubliceerd op 27 januari 2018 door

Over het leven, een meesterwerk van de geest
met als gastdocent Klaas Laan die ons laat kennismaken met de ideeën van Omraam Mikhaël Aïvanhov

 

Heden ten dage zijn vele mensen op zoek naar geestelijke voeding, die zich doorgaans vertaalt in een visie op het leven waarin men betekenis verleent aan wat men ervaart. Daartoe horen ook inzichten, ervaringen, en leringen van mensen die op hun levensweg vele hindernissen namen en van het leven zelf leerden op welke manier ze hun leven meer richting konden geven en vooral ook betekenis.

Niet zelden leidde hun zoektocht naar de samenhang der dingen. De wetten van de aarde die de wetten van de hemel spiegelen en omgekeerd. De oergrond van waaruit elke mens beweegt, die ook sturende energie of liefdeskracht kan worden genoemd. Aan de basis van een diep verlangen naar de zijnsgrond van het bestaan beweegt een weten dat alles met elkaar verbindt. Niets staat op zich.

 

 

Deze essentie van het leven werd door velen benoemd, geleefd en vertaald in een levenshouding, die uiteindelijk door ervaring en inzicht in deze ervaring deel kan gaan uitmaken van het dagelijkse leven. Een in overeenstemming met een grotere samenhang op kleinere schaal bezig zijn, maar zich juist hierdoor geïnspireerd en gedragen voelen.

Steeds meer zoeken mensen ook naar de vertaalslag van wat ze als geestelijke voeding ervaren in dat waar ze mee bezig zijn, de uitdagingen waarvoor het leven hen stelt. Het kunnen benoemen en herkennen van wat men leeft.

De reeks ‘ Levende Mystiek ‘ beoogt tijd en ruimte te creëren om mensen aan het woord te laten die zich door het geestelijke erfgoed van mystici en andere geestelijk geïnspireerde mensen in hun dagelijks leven laten leiden en van hun ervaring en toepassing ervan getuigen.

Zo waren bij ons eerder onder meer Paul Revis over Teilhard de Chardin, Tjeu van den Berk over Jung en zijn benadering van het godsconcept te gast. Willem opende de dialoog over het geestelijke erfgoed van Gurdjieff en Huguette over Hildegard von Bingen. Geen enkele invalshoek is doel op zich maar draagt bij tot een bredere reflectie over en het anders kaderen van wat men ervaart.

Deze keer laten we Klaas Laan vertellen over zijn ervaringen met Omraam Mikhaël Aïvanhov, die in zijn filosofie focust op het verbeteren van de kwaliteit van het leven op aarde door een steeds sterker ervaren van hoe universele wetten alle levensvormen besturen.

Klaas Laan, die we al vrij lang kennen, is zelf een begeesterd man, geboeid door de zin van het leven en vooral ook door de vraag hoe wij mensen zinvol kunnen leren inspelen op wat het leven ons aan levenslessen aandraagt.

In het weekend deelt hij met ons hoe de inspiratie van Aïvanhov hem dieper bij zichzelf heeft gebracht en hoe hij haar in zijn leven integreert. Voor wie niet eerder van Aïvanhov hoorde is het een introductie, voor anderen een verdieping.

Over de inhoud van het weekend schrijft  Klaas Laan het volgende:

HET LEVEN, MEESTERWERK VAN DE GEEST

Welke spirituele invalshoek ook wordt gekozen, steeds wordt uitgegaan van de essentie van het leven. Voor de Bulgaarse filosoof en pedagoog Omraam Mikhaël Aïvanhov (1900 – 1986)  is  spiritualiteit gebaseerd op het besef dat wie doordringt in het mysterie van het leven, ook het mysterie van de godheid nadert. We denken het leven te kennen, maar stellen we niet alleen de uitingsvormen ervan vast? Om echt het intense leven te kennen is er werk aan de winkel.

Voor Aïvanhov drukt de meest wezenlijke spiritualiteit zich uit door een wijze van leven. Methoden, die eenvoudig en doeltreffend zijn, stellen de mens in staat zonder gevaar voort te gaan op het pad naar de volheid van het spirituele leven. Zijn filosofie van universele broederschap is gebaseerd op de principes die het uitgangspunt zijn van alle religies.

Gedurende het weekend worden enige grondthema’s belicht over de wijze waarop de mens zich bewust in dit proces kan begeven.

Meester Aïvanhov spreekt in dit verband over ‘inwijding in het dagelijks leven’.
Wat kan daar de praktische implicatie van zijn?

Een ieder kan met deze levensfilosofie aan de slag op grond van de mogelijkheden die haar of hem nu gegeven zijn. Niemand is uitgesloten van dit werk. Alles draait erom doordrongen te zijn van hoe we door de Schepper zijn opgebouwd qua lichaam, ziel en geest…

DE VIER ELEMENTEN

Het studieprogramma van de inwijdingsschool van Omraam Mikhaël Aïvanhov is erop gericht de vier elementen te begrijpen op fysiek, psychisch en spiritueel niveau. Dit betekent dat we het element aarde vertalen in het optimaal maken van het fysieke lichaam, dat het element water wordt vertaald in het zuiveren en subtieler maken van onze gevoelens, verlangens en dat we het element lucht vertalen naar het zuiveren en bewuster gebruiken van onze gedachten. En het element vuur? Het spirituele leven staat of valt met het begrijpen en beheersen van het seksuele vuur, dat ons kan verteren of de verlichting kan brengen.

Indien de tijd het toelaat wordt ook dieper ingegaan op de wezenlijke bewustzijnsstap die Aïvanhov bepleit, het ontwikkelen van

DE INTUÏTIE

Hij  zegt: ‘Het wordt tijd de eigenschap van het causale gebied, de intuïtie, te ontwikkelen. Even verderop zegt hij: ‘Er moet een derde principe komen dat bemiddelt en uitlegt dat zowel de subjectieve als de objectieve manier van kijken slechts de helft van de realiteit kunnen kennen. Deze eigenschap is aan de intuïtie gegeven.’

 

 

Dit is hard nodig, want de huidige wetenschappen zijn aan de grenzen gekomen wat betreft hun vermogen om de werkelijkheid te begrijpen.

Een ruimere en diepgaandere opvatting van wat wetenschap is, zou haar ook met religie kunnen verbinden. Aïvanhov: ‘Wetenschap en religie zijn niet gemaakt om elkaar te bestrijden, maar om elkaar aan te vullen. God kan onmogelijk in het universum, dat Hij heeft geschapen, en in de mens, die Hij naar Zijn evenbeeld heeft gemaakt, twee onverenigbare realiteiten hebben geïntroduceerd.’

Er wordt een DVD vertoond over leven en werk van Aïvanhov, evenals een korte video voordracht (ondertiteld) van hem.

Aïvanhov heeft ons maatstaven gegeven die het mogelijk maken de authenticiteit van een spiritueel leraar vast te stellen. Deze kenmerkt zich bovenal door zijn of haar onbaatzuchtigheid. Hij zegt daarover:”Wie een dienaar van God en de mensheid wil zijn, is als de zon: hij geeft zonder ophouden en verwacht er niets voor terug.”

Tijdens het weekend kunnen eenvoudige spirituele oefeningen worden ingeleid en beoefend. In afstemming met de deelnemers wordt daar aandacht aan besteed.

Voor deelname is geen voorkennis vereist.

Het weekend wordt inhoudelijk verzorgd door Klaas Laan. Hij heeft een praktijk voor  Jungiaanse psychotherapie in Zandvoort (NL). Tevens maakt hij deel uit van het team van Stichting Prosveta Nederland, dat de boeken van en over Omraam Mikhaël Aïvanhov in het Nederlands uitgeeft. Regelmatig schrijft hij artikelen (o.a. in Bres) en geeft hij lezingen over het werk van Aïvanhov en Jung.

“Als een vogel vlieg ik van tak tot tak
Wie me ziet, kijkt zijn ogen uit.
Een zonne-loflied welt op in mijn hart,
klare beken ruisen met me mee.
Vóór me rijst een witte bergtop omhoog
die mij wenkt; klim hoger, hoger, hoger…”

(tekst van een lied dat in de school van Meester Aïvanhov wordt gezongen)

www.omraam.nl

 

Over persoonlijkheid en essentie

Gepubliceerd op door

De relatie tussen onze persoonlijkheid en onze essentie.

Voorbij nature and nurture.

 

Dit is een bijzonder weekeind omdat we peilen naar een menselijk aspect dat de laatste tijd almaar meer op de achtergrond dreigt te raken.

In een tijd waarin God dood is verklaard en de godsdiensten hun gebedshuizen zien leeglopen en mensen almaar minder respect hebben voor autoriteit of vertegenwoordigers daarvan, raken begrippen als ziel, geest, essentie, wezen hun betekenis en hun waarde kwijt.

Binnen de wetenschappen woedt nog altijd de stevige discussie rond het thema nature of nurture, waarbij men zich afvraagt of de mens nu bepaalt wordt door zijn nature, zijn genen of door zijn opvoeding, zijn nurture.

Verbazingwekkend in deze discussie is vooral het uitgangspunt dat de nature van de mens geheel wordt teruggebracht tot zijn genen. Alsof van daaruit alles verklaart kan worden.

Een zelfde ontwikkeling zien we in de neuro-biologie die in toenemende mate al het menselijke verklaart uit de werking van de hersenen de het hele psychische gebeuren als een bijproduct verklaart van hersengedrag.

De aloude drieslag lichaam (soma), ziel (psyche) en geest (pneuma) wordt op allerlei terreinen geheel losgelaten en het enige wat we overhouden is een lichaam waarvan de twee andere slechts als bijproducten gezien worden van dat zelfde lichaam.

Deze stellingname en dit uitgangspunt heeft enorme consequenties.

Welke die zijn gaan we bezien in het weekeind dat voor ons ligt en waar we opnieuw kijken naar wat het betekent als we uitgaan van de aloude drieslag lichaam, ziel en geest en we deze drie een nieuwe vertaalslag geven vanuit de nieuwste inzichten die de humanistische wetenschappen zoals de jungiaanse dieptepsychologie en de transpersoonlijk gerichte tak ervan ons toont.

Je bent van harte welkom in dit weekeind.

 

Kort iets over de inhoud:

Elke mens wordt geboren met een essentie die na een aantal jaren omkleed wordt met een persoonlijkheid.

Opvoeding en omgeving zorgen voor het ontstaan van dit menselijke facet waarmee we ons snel identificeren.

Als we ik zeggen dan spreekt onze essentie niet maar onze persoonlijkheid.

Vanaf dat moment komt de relatie essentie en persoonlijkheid onder druk te staan.

De mate waarin we bewust zijn van dit fenomeen, de relatie van die twee op elkaar, bepaalt in hoeverre we verder in dit leven überhaupt ons zelf kunnen zijn.

En over welk zelf spreken we dan.

Er is sprake van een Zelf, een Hoger Zelf, ons innerlijk, de godsvonk.

 

 

We proberen in dit weekeind wat duidelijkheid te scheppen rondom deze thematiek want een gezonde relatie tussen persoonlijkheid en essentie bepaalt namelijk de gezondheid van onze relaties in het leven, de gezondheid van onze meest belangrijke relatie in ons leven met een eventuele levenspartner en bovenal bepaalt het de relatie met ons zelf.

Maar ook allerlei psychische mechanismen zoals projectie, schaduwwerk, interne en externe consideratie komen aan bod.

We kijken naar waarom bepaalde bewustzijnsontwikkelingstechnieken wel of niet werken en in hoeverre motivatie hierin een rol speelt.

Welke wetmatigheden en dynamieken gaan er schuil achter zo iets natuurlijks als groei.Persoonlijke groei, innerlijke groei.

En vooral wat leert de natuur ons. Want daar wordt al miljoenen jaren gegroeid.

Niet enkel gegroeid maar zelfs geëvolueerd.

In dat licht: wat betekent het “natuurlijk” te zijn.

En is dat wel zo natuurlijk als het lijkt, zo eenvoudig als het lijkt.

Welke vrijheid geeft de natuur op om zichzelf te kunnen worden.

Welke vrijheid zijn wij bereid op te geven om binnen de marges van de menselijke natuurwetten ons zelf te worden.

Een bijzonder weekeind waarin we op zoek gaan naar zinnige richtlijnen en antwoorden.

Van vrijdagavond 13 april om 18.00 uur t/m zondagmiddag 15 april om 14.00 uur

Bijdrage € 250,00 all-inn

Huize Poustinia, Beho 108, 6672 Beho-Belgie

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: