Heel-worden, weerbaar bewegen in kwetsbaarheid

Gepubliceerd op 19 maart 2018 door

 

Ik ben niet alleen in mijn vermoeidheid, mijn ziekte of angsten.
Maar samen met miljoenen anderen uit vele eeuwen en ik weet
dat het een deel van het leven uitmaakt en ondanks dat is het leven prachtig en betekenisvol.
Het is betekenisvol zelfs wanneer het zonder betekenis schijnt, op voorwaarde
dat men in zijn leven plaats maakt voor alles
en het leven als een ondeelbaar geheel ziet, want daardoor wordt men heel in zichzelf.

Etty Hillesum

 

Kwetsbaarheid is een onmiskenbaar deel van het leven.
Groei, verandering, overgang, een proces van zich ontvouwen confronteert met kwetsbaarheid. Iets breekt open om iets anders te laten ontstaan.
Om deze kwetsbaarheid ten volle te leven dient zich een nood aan weerbaarheid aan.
Weerbaarheid beantwoordt aan een behoefte om in te spelen op kwetsbaarheid die de mens omgeeft en op kwetsbaarheid die fysiek en psychisch wordt ervaren.
Inspelen op in de zin van respons geven aan wat je overkomt en vanuit deze respons leren hoe te anticiperen op wat je pad kruist.
Respons geven reikt verder dan gewoon ondergaan, wat je weerloos aan jezelf overlevert.

Als kwetsbaarheid als een symptoom wordt gezien of benaderd dan dreigt het los van het leven te komen en wordt de suggestie gewekt dat leven maakbaar is of dat perfectie het doel van het leven is.
Het streven naar perfectie gaat voorbij aan alles wat dit in de weg zit, maar vooral de realiteit dat leven aan controle ontsnapt en niet definieerbaar is.
Het streven naar slagen in het leven laat weinig ruimte voor een onderbroken beweging, die zich vaak laat voelen als een tekort aan energie om waar te maken wat wordt verwacht of wat de cultuur als waarde vooropstelt.
In de mens beweegt meer dan van hem wordt verwacht, de mens verandert voortdurend.
Zelfs de cellen volgen deze wet van verandering.

Bij ervaringen die heel overweldigend kunnen zijn zoals trauma, word je onverwachts geconfronteerd met een uiterst grote kwetsbaarheid, die de grond onder je voeten wegmaait.
Het verlies aan stabiliteit beangstigt en doet je weerloos terugdeinzen voor de beweging die zich voltrekt.
Je wordt onvoorbereid geconfronteerd met ervaringen en delen van je bewustzijn die je niet eerder in volle bewustzijn hebt kunnen verkennen om in het zicht te krijgen wat nodig is om er weerbaar mee om te gaan. Weerbaar in de zin ook van veiligheid ervaren om het onbekende te verkennen zonder schade op te lopen.

De mens is een wezen dat uitgerust is om met trauma om te gaan, om respons te geven aan de kwetsbaarheid die hem ten deel valt.
Leren weerbaar omgaan met kan dit vermogen wekken.
Maar in een samenleving waarin kwetsbaarheid ontkend of onvoldoende geacht wordt krijgt dit leerproces ook minder aandacht.
En als kwetsbaarheid zich laat zien dan wordt het soms als zwakte benoemd.
In plaats van weerbaar word je weerloos, wat neerkomt op het onderdrukken van kwetsbaarheid, wat uiteindelijk tot vervreemding en verwarring kan leiden.

Vervreemding en verwarring dienen de mens niet in een proces van zich ontvouwen.
Ze leiden tot een verlies van zelfvertrouwen bij gebrek aan zelfherkenning.

Weerbaarheid raakt ook aan samen verbindend in het leven staan.
Een samen opnemen van de verantwoordelijkheid weerbaar respons te geven aan kwetsbaarheid.
Dit vraagt een nieuwe invulling van kwetsbaarheid.
Een gemeenzaam bewegen in de flow van het leven, dat zich in processen voltrekt, waarvan afbraak en opbouw deel uitmaken.
Het betekent ook kwetsbaarheid als deel van het leven erkennen en in deze erkenning de kracht  ervan ontdekken.
Op welke manier  kan kwetsbaarheid de mens dienen om zich weerbaar te begeven in het potentieel dat leven, ondanks alle dingen die tegengaan, in zich draagt.

Het raakt eveneens aan een andere kijk op heel-worden en heelmaking. Aan iedere fase van opbouw gaat afbraak vooraf.
Groei gaat gepaard met loslaten, confrontatie, begrenzen van wat niet langer dienen kan maar in de weg zit om nieuwe dingen aan te spreken. Het beroert een herzien van waarden, het benoemen van waarden die je helpen mens worden.
Niets gaat vanzelf.

Kwetsbaarheid in het leven integreren heeft consequenties voor hoe je in het leven staat en vooral op hoe je je verhoudt naar wat het leven met zich meebrengt.
Het vraagt een herzien van de beelden die je over jezelf vormt, wat je gelooft en waarmee je je identificeert.

In dit weekend worden rond deze thema’s veilig gewerkt.
Ze worden niet theoretisch maar reflecterend benaderd, luisterend en delend vanuit voorbeelden die vanuit het leven opwellen.
Door ze in een perspectief van heelmaking te benaderen licht een nieuwe kijk op op ervaringen die enkel als belastend en belemmerend worden geleefd.
Als zich iets kan verschuiven in de kijk op of in het zich verhouden komt er ruimte vrij om wat deel uitmaakt van menswording in een breder perspectief te leven.
In het perspectief van het potentieel van het leven dat zich onophoudelijk in ons ontvouwt.
Er wordt in een kleine groep gewerkt om ruimte te laten voor verwerking van wat zich toont.
Er is geen voorkennis vereist en er wordt niet aan therapie gedaan.
Wel wordt een breder kader gegeven waarin kansen worden geboden om zelf aan de slag te gaan met wat een plek zoekt in het proces dat je leeft. Om anders respons te geven aan wat zich als onveranderlijk aandient.

Huguette Beyens

Wat omgaat in een mensenhart is als diep verborgen water,
iemand met inzicht brengt het naar boven.

Spreuken 

 

Over persoonlijkheid en essentie

Gepubliceerd op 27 januari 2018 door

De relatie tussen onze persoonlijkheid en onze essentie.

Voorbij nature and nurture.

 

Dit is een bijzonder weekeind omdat we peilen naar een menselijk aspect dat de laatste tijd almaar meer op de achtergrond dreigt te raken.

In een tijd waarin God dood is verklaard en de godsdiensten hun gebedshuizen zien leeglopen en mensen almaar minder respect hebben voor autoriteit of vertegenwoordigers daarvan, raken begrippen als ziel, geest, essentie, wezen hun betekenis en hun waarde kwijt.

Binnen de wetenschappen woedt nog altijd de stevige discussie rond het thema nature of nurture, waarbij men zich afvraagt of de mens nu bepaalt wordt door zijn nature, zijn genen of door zijn opvoeding, zijn nurture.

Verbazingwekkend in deze discussie is vooral het uitgangspunt dat de nature van de mens geheel wordt teruggebracht tot zijn genen. Alsof van daaruit alles verklaart kan worden.

Een zelfde ontwikkeling zien we in de neuro-biologie die in toenemende mate al het menselijke verklaart uit de werking van de hersenen de het hele psychische gebeuren als een bijproduct verklaart van hersengedrag.

De aloude drieslag lichaam (soma), ziel (psyche) en geest (pneuma) wordt op allerlei terreinen geheel losgelaten en het enige wat we overhouden is een lichaam waarvan de twee andere slechts als bijproducten gezien worden van dat zelfde lichaam.

Deze stellingname en dit uitgangspunt heeft enorme consequenties.

Welke die zijn gaan we bezien in het weekeind dat voor ons ligt en waar we opnieuw kijken naar wat het betekent als we uitgaan van de aloude drieslag lichaam, ziel en geest en we deze drie een nieuwe vertaalslag geven vanuit de nieuwste inzichten die de humanistische wetenschappen zoals de jungiaanse dieptepsychologie en de transpersoonlijk gerichte tak ervan ons toont.

Je bent van harte welkom in dit weekeind.

 

Kort iets over de inhoud:

Elke mens wordt geboren met een essentie die na een aantal jaren omkleed wordt met een persoonlijkheid.

Opvoeding en omgeving zorgen voor het ontstaan van dit menselijke facet waarmee we ons snel identificeren.

Als we ik zeggen dan spreekt onze essentie niet maar onze persoonlijkheid.

Vanaf dat moment komt de relatie essentie en persoonlijkheid onder druk te staan.

De mate waarin we bewust zijn van dit fenomeen, de relatie van die twee op elkaar, bepaalt in hoeverre we verder in dit leven überhaupt ons zelf kunnen zijn.

En over welk zelf spreken we dan.

Er is sprake van een Zelf, een Hoger Zelf, ons innerlijk, de godsvonk.

 

 

We proberen in dit weekeind wat duidelijkheid te scheppen rondom deze thematiek want een gezonde relatie tussen persoonlijkheid en essentie bepaalt namelijk de gezondheid van onze relaties in het leven, de gezondheid van onze meest belangrijke relatie in ons leven met een eventuele levenspartner en bovenal bepaalt het de relatie met ons zelf.

Maar ook allerlei psychische mechanismen zoals projectie, schaduwwerk, interne en externe consideratie komen aan bod.

We kijken naar waarom bepaalde bewustzijnsontwikkelingstechnieken wel of niet werken en in hoeverre motivatie hierin een rol speelt.

Welke wetmatigheden en dynamieken gaan er schuil achter zo iets natuurlijks als groei.Persoonlijke groei, innerlijke groei.

En vooral wat leert de natuur ons. Want daar wordt al miljoenen jaren gegroeid.

Niet enkel gegroeid maar zelfs geëvolueerd.

In dat licht: wat betekent het “natuurlijk” te zijn.

En is dat wel zo natuurlijk als het lijkt, zo eenvoudig als het lijkt.

Welke vrijheid geeft de natuur op om zichzelf te kunnen worden.

Welke vrijheid zijn wij bereid op te geven om binnen de marges van de menselijke natuurwetten ons zelf te worden.

Een bijzonder weekeind waarin we op zoek gaan naar zinnige richtlijnen en antwoorden.

Van vrijdagavond 13 april om 18.00 uur t/m zondagmiddag 15 april om 14.00 uur

Bijdrage € 250,00 all-inn

Huize Poustinia, Beho 108, 6672 Beho-Belgie

Kwaliteit versus kwantiteit

Gepubliceerd op 12 september 2017 door

Ouder worden in het perspectief van meer waarde toekennen aan.

 

‘Wat vijf, zes maanden was vastgehouden en zich had verzet,
zwichtte nu in een paar minuten voor niets,
voor een zuchtje, omdat de tijd was gekomen,
omdat het bittere volhouden niet meer nodig was.
Weg vloog en dwarrelde het, met een glimlach, rijp en zonder strijd.’

Herman Hesse

 

 

Na de veertig gaat men een brug over, een brug die twee oevers verbindt.

Er is de ene oever waar zich eindeloos voor ons de mogelijkheden van de toekomst zich openen. De tijd lijkt rekbaar, we spelen met de tijd, dwingen hem tot slaaf te doen wat wij belangrijk achten. Op die oever ligt de brug voor ons maar we steken hem niet over want we kijken liever voorwaarts dan achterwaarts.

Voorwaarts heeft de geur van oneindig, van plannen maken, perspectief creëren, energie investeren en willen bereiken. Maar of we willen of niet, of we het leven of niet, iets in ons weet dat de brug tussen de oevers ons midden in het leven naar de andere oever brengt waar alles in een ander perspectief komt te staan.

In dit perspectief is er iets wat zich van binnen uit als steeds belangrijker laat gelden.

Wie ben ik wordt actueler dan wat doe ik.

Zijn begint doen te verdringen en we voelen hoe de nood aan erkenning en herkenning onze honger naar prestatie inhaalt. De boom in ons begint meer bezig te zijn met stam en wortels dan met kruin. Is alles wat daaronder staat wel sterk genoeg om de kruin te dragen? Wat is de reikwijdte van de wortels?

Op kracht komt het nu aan en niet meer op het verspillen van kracht.

Wat we wel of niet doen wordt in de mate dat het ons kracht geeft gewogen.

We gaan ons meer bekommeren om het uitdrukken van wie we zijn dan om te doen wat we willen.

Een brug is nu eenmaal een brug. Oevers dienen met elkaar verbonden om een brug over te kunnen steken. Geen mens gaat zonder angst een brug over als de andere oever niet in het zicht is. Maar deze oever, hoe belangrijk ook, blijft uit het zicht als leven enkel in het perspectief van nemen wordt geleefd.

Er is ook nog zoiets als loslaten, een onlosmakelijk deel van het leven, dat als je jong bent niet graag wordt geleefd.

We klampen ons graag vast, als bladeren aan de boom in de herfst, omdat we de winter en de lente niet vertrouwen.

Als men een brug over gaat laat men de ene oever los om de ander te betreden.  We stappen het ongekende tegemoet en worden ingewijd.

We veranderen van perspectief. Het perspectief doet ons achterom kijken, wat is geweest ziet er aan de andere kant anders uit. We onderscheiden daarin wat we eerder met niet zoveel helderheid konden ontwarren. Er is afstand nodig om helder te kunnen zien. Om dingen naar waarde te schatten. Om dingen naar waarheid te peilen. Ze te ontdoen van de schil die wat essentieel is versluiert.

De andere oever doet ons achterwaarts dromen, de mogelijkheden aanspreken die nog op erkenning en herkenning wachten.

In het nieuwe perspectief lopen we weliswaar vooruit maar het zicht op de brug gaat niet meer verloren want de andere oever die we achter ons lieten laat zijn bestaan gelden. We kunnen niet doen alsof hij niet bestaat, hij vertegenwoordigt de plek waar de beweging over de brug zich inzette. Voortaan wordt leven met twee oevers en het slaan van een brug de nieuwe opdracht.

Ook relaties veranderen van kleur. Ze zijn nu meer nodig om samen te zijn dan samen te doen. Ervaring delen doet groeien, er is geen sprake van stilstand maar van verdieping en groeien door af te dalen. Door meer in de diepte te bewegen. We beginnen meer waarde toe te kennen aan de kwaliteit van de grond en deze bepaalt wat we erin kunnen planten. De grond dient verzorgd wil hij blijven opbrengen. De illusie dat grond onuitputtelijk is verdwijnt.

Er is nogal wat te doen rond en om de brug tussen twee oevers. Ouder worden doet ons groeien in besef dat we in wezen bruggenbouwers zijn.

Tussen boven en beneden, binnen en buiten, op en onder, in en uit, links en rechts. Eenzijdigheid komt niet meer van pas. De brug overgaan is de veelheid aan standpunten ontdekken die kunnen worden ingenomen.

Wat een weelde opent zich voor ons. Het leven als veelzijdig beleven doet ons loskomen van wat in zijn éénduidigheid ons het zicht op diversiteit ontnam. Ouder worden heeft met de grote ommekeer te maken. De levensboom op zijn kop.

Er is geen mens die ouder wordt en zich aan de diversiteit van het leven kan onttrekken. Naarmate men meer ervaart worden de dingen genuanceerder, en zelfs met een vleugeltje humor gevleugeld. Wat ons beroert en ontroert krijgt waarde. Er is zoveel dat zich laat zien dat eerder in de vlucht van jachtig bezig zijn niet is gezien, geleefd, geproefd, betast en doorvoeld.

In de eerste helft van het leven neigen we tot verzamelen, in de tweede begint het sorteren en het naar waarde schatten van wat we hebben vergaard.

De doos met foto’s, de meegenomen stenen, de ongeschreven verhalen, niet voorgedragen gedichten, de niet gelezen boeken, de niet gebreide truien en niet ondernomen reizen vragen om afwerking.

Wat is het wat we overslaan als toekomst ons verleidt verleden over te slaan.

En hoezeer treedt toekomst ons tegemoet als het in het gezicht van het verleden oplicht.

Natuurlijk is de brug tussen de oevers een metafoor, de werkelijkheid zit complexer in elkaar. Door dingen die ons overkomen worden oevers met elkaar verwisseld, de brug blijft uit het zicht en we weten soms niet eens op welke oever we ons bevinden omdat in de psyche van de mens de dingen zich anders verweven dan wat we biologisch bepaald in de tijd van onze jaren beleven.

We ontdekken soms in het midden van ons leven de noodzaak om jong te zijn en te vroeg wordt door trauma of wat dan ook de kindsheid voor ouderdom ingewisseld. Het leven kan zelfs lijken op een puzzeldoos die in de war ligt, waar de seizoenen elkaar niet opvolgen maar verdringen.

De metafoor echter gaat over de innerlijke dynamiek van het leven die zich niet laat weerhouden door wat ons in het individuele leven overkomt.

Met deze dynamiek in het zicht kunnen we vervolledigen wat zich niet op zijn tijd heeft aangediend.

Maar als we de brug gepasseerd zijn hebben we meer ervaring waaruit we kunnen putten om de dingen naar waarde te schatten die ertoe doen en op deze wijze te vervullen wat naar voleinding smacht.

Het ongekende kind in ons, de beloftevolle jongere, de niet erkende jong volwassene, de volwassene die zijn weg wil volgen om aan zichzelf toe te komen.

De brug overgaan doet een mens bewegen in een perspectief van volledigheid. Het gaat niet langer om een doel najagen maar om volledig te worden. Het gaat dan anders dan voorheen. De vorm van eerder wordt losgelaten om dezelfde essentie anders uit te drukken. Wat telt is dat de essentie niet verloren gaat.

Het loslaten van de vorm brengt weliswaar droefheid maar ook droefheid kent waarde toe aan wat niet eerder werd geacht.

We gaan dit weekend samen de brug over en ontdekken de oevers, die de rivier haar bedding schenken.

We kijken van uit een dubbel perspectief naar het leven. Maar meten met andere waarden. We bedden in wat om erkenning en herkenning vraagt.

Dit alles in het perspectief van vragen die in de tweede helft aan de orde zijn: wat doe ik met de veranderingen die zich in mij voltrekken?

Hoe wordt ik waarnemer van de dingen die in deze fase om vervulling vragen? Hoe herken ik wat er nu toe doet?

Hoe leer ik onderscheiden wat mij helpt volledig te worden: vol en ledig tegelijk.

Er is voor dit weekend enkel een bereidheid nodig om mee samen over de brug te wandelen en het leven te overschouwen, kijkend van de ene oever naar de ander. Samen is anders dan alleen. Samen is putten uit elkaars ervaringen, drinken van het water dat de ander ons geeft om een dorst naar erkenning te lessen en het brood aannemen dat onze honger naar herkenning stilt.

We beleven dit aan de hand van beelden, teksten, ervaringen delen maar vooral door kennis te nemen van wat Ouder Worden als inwijding betekent.

Graag tot dan.

Huguette Beyens

‘Zoals elke bloem verwelkt en iedere jeugd

voor ouderdom wijkt, bloeit elke levensfase,

bloeit iedere wijsheid ook, en heeft elke deugd

zijn tijd en kan niet eeuwig duren.

Het hart moet bij iedere levensroep

bereid tot afscheid zijn en nieuw beginnen,

om zich dapper en zonder spijt

te wijden aan andere, nieuwe dingen.

Bekoring schuilt in elk nieuw beginnen

dat ons beschermt en leven helpt.

Blijmoedig moeten we alle stadia doorlopen,

niet blijven hangen als aan vaderland.

De wereld wil ons niet kluist’ren en benauwen,

maar tree na tree verheffen en verruimen.’

Herman Hesse

Een bijzonder weekeind dat wordt begeleid door 

Huguette Beyens en Willem Versteeg

van 23 t/m 25 maart 

Inschrijving is definitief na betaling van € 250,00 op:

Triodosbank BE19523080387312 tnv. VZW Het Levenssnoer te Beho.

 

Helpen in perspectief want waterdragers hebben ook vaak dorst

Gepubliceerd op 27 juli 2017 door

 

 

We zijn al een tijdje met een aantal hulpverleners een traject aan het gaan
waarin we focussen op hulpverlening en wat daar zoal bij komt kijken.
Deze groep is gezien het aantal deelnemers langzamerhand een gesloten groep geworden,
die al enkele jaargangen loopt.  

Ondertussen wordt ons met regelmaat de vraag gesteld of er opnieuw een open weekend kan gepland worden
waarin helpen in breder perspectief benaderd wordt. 

In het verleden werd hier rond dit thema meermaals een drieluik gegeven
en daarna volgde een paar keren één weekend waarvan we er nu in september eentje herhalen. 

Herhalen wat het thema betreft. De inhoud evolueert naarmate nieuwe inzichten en perspectieven erin worden geïntegreerd zodat het zicht op hulpverlening ingebed kan worden in alles wat de gehele mens raakt,
omdat we vooral in dit perspectief de reflectie op hulp verlenen in diverse omstandigheden willen kaderen.

Wie interesse heeft kan de tekst hieronder lezen die op het geplande weekend in september betrekking heeft.

Het staat open voor ieder die behoefte heeft aan verdieping op dit vlak
en ook voor wie er professioneel mee aan de slag is of gaat.

 

van vrijdagavond 6  t/m 8 september

 

 

 

 

WATERDRAGERS HEBBEN OOK DORST

 

Eén van de mooiste compensaties in het leven is 
dat men niet op een eerlijke manier een ander kan helpen
zonder dat men zichzelf leert helpen.

Ralph Wald Emerson

 

Onze wereld ontwikkelt zich razendsnel. Parallel met deze ontwikkeling nemen stress, onrust en honger naar zingeving steeds toe. De discussies over de woorden ziel, bezieling en spiritualiteit krijgen steeds meer omvang. Alsof ontwikkeling ook zou betekenen, greep krijgen op wat zich moeilijk laat benoemen maar toch laat gelden.

Gevoelsmatig leven mensen hevige veranderingen die zich zowel buiten als binnen hen voltrekken.
Het aantal psychosomatische klachten neemt ook razendsnel toe en het arsenaal aan geestelijke klachten wordt in een steeds lijviger boek samengeperst.
De nood aan psychische, fysieke en gevoelsmatige ondersteuning lijkt te stijgen naarmate onze voorzieningen meer gesofisticeerd worden.

Allerlei therapieën nemen gestadig vorm aan. De diversiteit is overweldigend. Internet puilt uit van mogelijkheden om hulp te bieden.

 

Hoe is het mogelijk dat met zo’n groot aanbod het aantal mensen dat zich steeds hulpelozer voelt toeneemt en vele vragen om hulp nog zonder richting rondzwerven en niet kunnen worden beantwoord.

 

Tegen deze achtergrond profileert zich de vraag:
Wat is helpen? Hoe helpen?
En wat doet hulp bieden met zowel degene die hulp biedt als degene die geholpen wordt.
In de nieuwe perspectieven die op wereldvlak wat betreft deze vragen in het zicht komen wordt steeds meer duidelijk dat de tendens om vrienden en familie bij hulpverlening te betrekken toeneemt.
Helpen begint zich meer en meer te profileren als een opdracht van de gemeenschap om individuele nood te kaderen. Samen kan men meer dan alleen.
Ook in professionele kaders wordt teamwerking belangrijker.
Samen biedt meer garanties dan alleen instaan voor en is ook gezonder wat het nemen en dragen van verantwoordelijkheid betreft.

 

Dit zijn nieuwe ontwikkelingen die de professionele hulpverlening verbreden naar de leek die nu een belangrijker rol kan gaan spelen op het inspelen op de noden van de medemens.
Niet alles hoeft zo nodig gemedicaliseerd of gehospitaliseerd.
Ziek zijn hoeft niet te betekenen dat je niet langer sociaal omkaderd bent.
Ziek zijn kan ook met zich meebrengen dat het belang van samenwerking en samen afstemmen op wordt gerevaloriseerd.

Toch is om in de toekomst een dergelijk perspectief kansen te geven een grondige reflectie over de zin van helpen een wezenlijk gegeven.
Zonder deze reflectie dreigen symptomen als burn-out ons hardhandig te waarschuwen voor het chronisch overschrijden van grenzen; een tekort aan onderscheid treffen tussen de eigen verantwoordelijkheid en deze van een ander, een gebrek aan informatie, een onwetendheid in verband met de wetmatigheden die zich in helpen doen gelden, een onderschatten van eigen draagkracht en die van een ander.

 

Op de loer liggen soms familiepatronen die zich met dit hulp verlenen gaan vermengen en het soms zelf verzieken.
Een familiepatroon dat zich in dit verband heel sterk laat gelden is het gevoel van almacht dat een kind zich onbewust toe eigent om aan de niet benoemde of erkende noden van volwassenen te voldoen.
Hieruit ontwikkelt zich later de “Redder” attitude die de rode loper legt voor zelfoverschatting en zelfverwaarlozing.
Helpen hoeft niet ten koste van jezelf te gaan.
Helpen kan je juist helpen duurzaam te leven en te investeren in de toekomst van de ander en jezelf.

 

In deze tijd waarin het woord duurzaam tendens is zou men zich deze zinnige vraag kunnen stellen:

 

Bestaat er zoiets als duurzaam helpen?
Kan men namelijk zo tijd en ruimte aan de ander schenken dat beiden er beter van worden?
Kan zelfhulp een manier zijn om duurzaam te investeren in een door de natuur geschonken vermogen dat helpen heet?

 

In dit weekend richten we ons tot professionele en niet- professionele of lekenhelpers die serieus willen investeren in het ontwikkelen van een gezonde attitude wat helpen betreft. We belichten de dynamiek van helpen, brengen een gezonde attitude in kaart, spiegelen deze aan ervaring en kennis die het herkennen van deze attitude vergemakkelijken en nemen de essentie van verantwoordelijkheid nemen onder de loep.

 

Niemand ontkomt aan de vraag om hulp.
De buurman die onverwacht op de stoep staat.
Een kind dat niet verwerkt krijgt wat het meemaakt.
Een situatie die overweldigt of een ongeluk.
Een ziekte die het leven grondig verandert.
Een verlies verwerken.
Afscheid nemen van een land, job, de identiteit die men heeft opgebouwd.

 

De hulpvraag neemt dagelijks veel vormen aan maar dient zich ook vermomd aan, vooral als ze gemaskeerd wordt door patronen en symptomen.
Een veel voorkomende misvatting is bijvoorbeeld: “ik moet het toch allemaal alleen doen”.
Dit kan het stellen van een hulpvraag behoorlijk in de weg zitten.
En hoe een hulpvraag van een ander verstaan als men er zelf geen durft stellen?

Er beweegt heden ten dage rond helpen heel veel, meer dan genoeg om er eens bij te gaan zitten en wezenlijk af te stemmen bij alles wat daaraan raakt om vooral in het zicht te krijgen welke rol zelfzorg speelt in het creëren van een gezonde help-attitude.

Een zelfzorg die soms noodzaakt tot afscheid nemen van verwachtingen die een ziekmakende invloed uitoefenen op het vrij blijven bewegen in een basisneiging die ons, indien bewust beleefd, tot volwaardig mens maakt.

 

Veel beweegt zich in dit weekend ook rond het thema: hoe kan ik mijn waardigheid behouden in het hulp bieden aan de ander. De ander die juist hierdoor ondersteund, weerspiegeld krijgt hoe zelf zijn waardigheid te behouden.
In een gezonde hulp-biedende relatie verheffen twee mensen elkaar.
Beiden worden er beter van.

 

Maar er zijn spelregels om deze relatie gezond te houden, zoals zeer zeker :

de hulp die ik bied dien ik mezelf ook te geven.

Weliswaar soms in een andere vorm maar evenwaardig geleefd en gedeeld.

Ben je iemand die graag helpt en zich realiseert dat je ook dorst lijdt?
Of neig je ertoe jezelf in helpen te verliezen en te vergeten dat je dorst hebt?

 

Kom dan mee focussen op vragen die hieromtrent leven en spelen om ruimte voor antwoorden te creëren die aansluiten bij de reële nood van jou en de ander en de context waarin hulp dient geboden.
Samen het leven dienend kunnen we met helpen als menselijk vermogen zo ontzettend meer dan eenzaam voortploeteren in het uitgedroogde gebied van overbelasting en moedeloosheid.

Voor ieder die zich hierover eerlijk wenst te bezinnen en een uitwisseling met anderen als kruisbestuiving wens te ervaren.

Maximaal zeven deelnemers

Huguette Beyens

 

Zomer: voor enkele dagen

tijdgenoot van rozen te zijn

inademen wat zweeft rond

hun ontloken zielen.

Van elk die sterft

een vertrouwelinge te maken

en deze afwezige zuster

overleven in andere zielen.

 

Rilke

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: