Doordringen tot de archetypische betekenis van de oeroude symboliek van de dierenriem

Gepubliceerd op 10 november 2019 door

Waar komen deze beelden vandaan. Wat hebben ze ons vandaag de dag nog te vertellen.

In hoeverre was de oude dierenriemsymboliek en de oude elementenleer misschien wel de allereerste vorm van psychologie lang voordat zij in de vorige eeuw haar intrede deed.

Vertrekkend vanuit een grondige studie van de twee oudste symbolen van de mensheid de driehoek en het kruis leren we de deelnemers een geheel nieuwe wijze van waarnemen die maakt dat je het natuurgebeuren kunt gaan zien als een metafoor voor ons eigen psychisch functioneren.

Zo komen we geleidelijk aan op het spoor van de oorspronkelijke betekenis die behoort bij de twaalf oerbeelden die aan de basis liggen van onze wereldwijde cultuur en overal op aarde in ontelbare vormen uitdrukking hebben gekregen.

Contact leggend met deze symboliek gaan we daardoor ook veel beter ons eigen innerlijk functioneren begrijpen en ontdekken we een road-map voor ons eigen leven alsook voor het leven van de ander waarmee we een relatie aangaan.

Als we de dierenriembeelden gaan leren zien als psychische krachten en we ons bewust worden van hun werking in ons, hoeven we niet langer een speelbal te worden van hun onbewuste werking in ons waardoor we vaak het slachtoffer zijn van allerlei stemmingen en emoties die ons blijkbaar belagen, maar kunnen we bewust inspelen op en uitdrukking geven aan krachten die zich in en door ons willen uitdrukken.

Archetypische krachten worden zo talenten die door ons ter hand genomen kunnen worden en ingezet worden om mede-schepper te zijn.

Je leert vooral dat elke kracht twee gezichten toont en dat het aan jou is de verbindende derde kracht in je zelf te vinden die beide uitbalanceert waardoor het volle potentieel ervan voor jou vrijkomt. Anders gezegd, of zoals de oude ingewijden het zouden zeggen, je leert het kruis (het zwaard) te hanteren en je ontdekt hoe het is in het midden van de driehoek (de kelk) te staan en van daaruit te leven.

Want dat is de bedoeling van deze symboliek. Dat we de kosmische krachten die aan de basis liggen van de schepping niet enkel leren kennen maar gaande weg leren gebruiken via de weg van zelf-bewustzijnsontwikkeling waartoe deze oersymboliek ons uitnodigt.

Voor eerlijke zoekers die altijd al vermoeden dat achter de kosmische wetten meer schuil ging dan altijd gedacht.

In deze workshops wordt niet gewerkt met astrologie of horoscopen; we zoeken dieper en breder; we zoeken onszelf terug te vinden tegen de achtergrond van wat de kosmos en de natuur ons toont.

 

PS

De verhalen die ik in mijn blog over de betekenis van de namen van de maanden en de daaraan gekoppelde feestdagen vertel geven een aardig beeld van wat je zoal kunt verwachten in deze workshop.

“In het rijk der verbeelding”

Gepubliceerd op 29 september 2019 door

 

 

De verbeeldingskracht op zijn hoogste niveau benut.

De betovering in de wereld terugvinden
met J.R.R. Tolkien, C.S. Lewis en C.G. Jung

 

Voor zover we weten hebben C.G. Jung, de Zwitserse psychiater en mede-grondlegger van de dieptepsychologie, en J.R.R. Tolkien elkaar nooit gesproken en wisten ze waarschijnlijk ook niet dat ze in dezelfde periode tijdens de Eerste Wereldoorlog, los van elkaar, de basis hebben gelegd voor een serieus onderzoek naar de kracht van de imaginatie door zich over te geven aan een innerlijk contact dat hen beiden op het spoor zette van onvermoede werelden.
Beiden getuigden daar van in een “Rood Boek”.
Het is deze bijzondere synchronistische gebeurtenis die als uitgangspunt geldt voor een bijzonder weekeind in Poustinia waar we de kracht van de verbeelding, de imaginatie centraal stellen.
Want de wereld heeft meer dan ooit behoefte weer de betovering te ervaren die het leven een diepere zin en betekenis geeft. En bepaalde speciale verhalen kunnen dat.
J.R.R. Tolkien en zijn boezemvriend C.S. Lewis wisten ons die verhalen te geven en C.G. Jung ontdekte de diepere psychologie die erachter schuil gaat.
Inzichten die vandaag de dag voor enorme veranderingen kunnen zorgen als we ze in ons dagelijks leven durven toepassen.

 

We nemen deze twee grote schrijvers uit de vorige eeuw als voorbeeld van hen die het aandurfden om hun verbeeldingskracht te gebruiken.

C. S. Lewis werd vooral beroemd door de zeven kinderboeken die tezamen “de Kronieken van Narnia” werden genoemd. 

Zij vertellen het verhaal van kinderen die een centrale rol spelen in de geschiedenis van het fictieve land Narnia, een plaats waar dieren kunnen praten en magie een alledaags fenomeen is. Elk boek (met uitzondering van “Het paard en de jongen”) heeft in de hoofdrol een protagonist die afkomstig is uit de echte wereld en getransporteerd wordt naar Narnia om aan de roep van de leeuw Aslan gehoor te geven.

J.R.R. Tolkien schreef “In de Ban van de Ring” en werkte zijn hele leven aan de verhalen die zijn zoon na zijn dood samenbracht in “De Silmarillion”.

Voor beide auteurs geldt dat zij door velen gezien worden als de grondleggers van wat tegenwoordig in de literatuur “Fantasy” wordt genoemd.

Het Engelse begrip “fantasy” raakt uiteraard direct aan het woord dat we allemaal kennen: fantasie.

Naast dat het woord verwijst naar een bepaald populair literaire genre verwijst “fantasie” ook naar een verzonnen verhaal of een dagdroom als we het als zelfstandig naamwoord nemen.

Fantasie als een vermogen van de menselijke geest verwijst naar wat we verbeeldingskracht noemen, het vermogen om zich situaties in te leven of te verbeelden en of verhalen te bedenken.

Dit laatste heeft onze speciale belangstelling in het weekeind.

Verbeeldingskracht of met een ander woord imaginatie.

We willen dit weekeind laten zien, mede door wat met name Tolkien daar zelf over zegt, dat verbeeldingskracht veel meer kan zijn dan enkel fantasie.

Tolkien heeft naast het scheppen van zijn imaginaire wereld van Midden-Aarde, ook het een en ander geschreven over zijn eigen manier van schrijven en vooral over wat hem overkwam tijdens het schrijfproces.

En het is hier dat het heel interessant wordt.

Want wat Tolkien beschrijft, wordt door iemand anders, in hetzelfde tijdsbestek, ook beleefd en verwoord.

 

C. G. Jung, de Zwitserse psychiater en grondlegger van de dieptepsychologie ontdekt een verborgen wereld in het innerlijk van de mens, die hij het persoonlijk onbewuste noemt, later uitgebreid met het z.g collectieve onbewuste, waarvan hij getuigt in een speciaal boek, “het Rode Boek” dat hij gedurende tientallen jaren bijhoudt.

Wat hij daar in achter laat, in tekst en beeld blijkt een akelige overeenkomst te vertonen met tekeningen en schetsen en korte verhalen die Tolkien in het zelfde tijdsgewricht neerpende in wat hij “Het Rode boek van Westmark” noemt.

Aan de hand van deze overeenkomsten gaan we in dit weekeind eens zien wat er zoal verborgen ligt in de innerlijke schatkamer van de mens.

Tolkien, Jung en Lewis en wellicht vele anderen met hen, zijn zich bewust geworden van het feit dat ze mede-schepper kunnen zijn in deze wereld en ze daarvoor hun menselijke vermogen van de verbeelding kunnen gebruiken.

Tolkien spreekt over zijn werk als: 

sub-creative art.

Mede-schepper-kunst.

Sub creation is where perceiving and creation meets

We willen de deelnemers laten zien wat het betekent om te werken vanuit een kosmische verbondenheid en wat dit vervolgens oplevert.

Sub – creatieve kunst is namelijk het resultaat van de verbinding van enerzijds het je passief durven afstemmen op de kracht van het ontvangen en anderzijds het je actief instellen op het vermogen om aan de innerlijke beelden die je geschonken worden een zodanige innerlijke consistentie te geven dat ze als werkelijkheid aandoen.

Perceiving – Ontvangen

De kracht van de imaginatie, het vermogen om innerlijke beelden te maken als een menselijke vermogen waarover wij beschikken zo te gebruiken dat wij kunnen peilen in en naar gebieden die ons dagbewustzijn overstijgen en waardoor wij beelden ontvangen die ons geschonken worden.

Creation – Scheppen

Vervolgens deze geschonken beelden zo te bewerken, en hier komt het creatieve vermogen van de kunstenaar aan bod, dat de beelden een dusdanige vorm krijgen dat ze door de toeschouwer als werkelijkheid genomen kunnen worden, terwijl iets weet dat het beeld geen werkelijkheid is, maar verwijst naar een gebied dat daaraan voorafgaat.
Dat hem of haar betovert. Dat hem of haar opnieuw in contact brengt met het mysterie.

 

Middels voorlees-fragmenten, interviews, tekeningen, filmfragmenten enz. leggen we in het weekeind contact met wat C.S. Lewis, J.R.R Tolkien en C. G. Jung ons hebben proberen te vertellen via hun imaginaire werk.

Voor wie zich wil laten verrassen en mee genomen wil worden in een belden-rijk-weekeind, is van harte welkom.

Ik zelf ben al mijn hele leven “enchantée” door hun werk en doe niets liever dan hiervan te getuigen.
Willem Versteeg.

In Huize Poustinia

van vrijdagavond 28 februari 2020 om 18.00 uur

 tot en met zondagmiddag 1 maart 2020 om 14.00 uur

bijdrage: € 275,00 alles inbegrepen.

Ethiek in perspectief – II

Gepubliceerd op door

het tweede weekeind in de serie “Ethiek in perspectief”
met als gastdocent Klaas Laan

“There’s some good left in this world,
Mr. Frodo, and it’s worth fighting for…”

 

Wie zich verdiept in het vraagstuk van goed en kwaad, heeft over bronnen niet te klagen. Dat geldt eveneens voor de uiteenlopende omschrijvingen van wat goed en kwaad zouden zijn. ‘Het kwaad, dat is de zekerheid’, zegt een schrijver. ‘Het kwaad is je bondgenoot’, zegt een spiritueel leraar.
‘Het kwaad is onuitroeibaar’, zegt een andere schrijver, terwijl in het Onze Vader, het gebed dat we allemaal wel kennen, staat: ‘Verlos ons van het kwaad’ (waarmee het dus toch wel, op een of andere manier, uit te bannen is?)

In ieder geval laten goed en kwaad een gewetensvol en weldenkend mens beslist niet koud. Zo iemand beseft terdege dat beide onvermijdelijk in zijn of haar bestaan werkzaam zijn… en hun sporen zullen achterlaten.

Tijdens het weekend wil ik het vraagstuk van goed en kwaad vanuit drie invalshoeken inleiden en met de deelnemers bespreken.

1. Wat doen wij elkaar als mensen aan?

2. Is er ook iets wat ons, als mensheid, wordt aangedaan?

3. Wat doe ik mezelf aan? Wat kan ik daar aan doen?

Bij 1: Er kunnen hierover vele wrede geschiedenissen worden verteld.
Ik zal bij enkele voorbeelden stilstaan, zoals een tamelijk recente, in een open democratie zoals België en Nederland…
We moeten de gluiperige mechanismen van het kwaad kennen. Ik wil met de deelnemers reflecteren over begrippen als moraal en banaliteit, normbesef en onverschilligheid. Hoe kan het toch dat zachtaardige personen zoals jij en ik tot dingen in staat zijn die je niet voor mogelijk houdt… en dat het steeds opnieuw gebeurt. 

Bij 2: Hier komen we in het domein van de metafysica, van de onzichtbare wereld. Bestaat er een kwaad ondanks de mens? Of kan er alleen een God bestaan die één en al goedheid is, en is het kwaad iets van mensen onder elkaar? Het is verbazingwekkend hoe intelligent, diepzinnig hierover is geschreven en wat hierover in spirituele tradities is geopenbaard. We onderzoeken in hoeverre goed en kwaad een puur voortbrengsel kan zijn van de menselijke geest, of dat ook andere ‘elementen’ een rol opeisen. Boeiend is dan welke rol dat is en of wij daar iets mee kunnen…

Bij 3: Zondag zullen we vooral alle touwtjes bij elkaar halen en naar onszelf toe trekken. Hoe kunnen we persoonlijk omgaan met goed en kwaad. Kan je zelfs twijfelen of iets wel goed of kwaad is? We kunnen ons allemaal voorstellen hoe een mens zijn leven uit pure onkunde of uit domme pech te gronde richt.
Maar we kennen vast ook voorbeelden van personen die zoveel inzicht hebben vergaard dat ze een levenswijze hebben ontwikkeld waardoor ze oprijzen uit een bestaan van tegenslagen zoals Job uiteindelijk deed vanaf zijn mesthoop…

Over Job gesproken: het voor mij steeds meer intrigerend wordende begrip ‘vrijheid’ komt aan de orde in verband met de vraag waarin de werkelijke macht van de mens zou kunnen liggen… En mochten we van het kwaad niet kunnen winnen, hoe zouden we er dan toch gebruik van kunnen maken ?   

……….

Die morgen liep mijn dochtertje op straat
met twee oranje strikken in het haar
en in haar hand een vlaggetje van feest.
Sta op en zeg het heel de wereld rond
dat niemand ooit zal drukken op de knop
dat niemand onze kinderen doden zal.
Want heeft er één een hart van echt beton?
Of is ook een dictator ergens klein?
Laat hem dan tussen ons in gaan staan
en zeggen dat ook hij de dood niet wil,
maar leven in een goed en veilig land
met ons tot aan het einde van de tijd.

………..     

(uit het lied: Koninginnedag 1958, Jules de Corte)

 

 

 

Klaas Laan heeft een praktijk voor Jungiaanse psychotherapie en dromenduiding in Zandvoort, Nederland. Tevens maakt hij deel uit van het team van stichting Prosveta, dat de boeken van spiritueel filosoof Omraam Mikhaël Aïvanhov uit het Frans vertaald en verspreidt. (zie ook www.prosveta.nl) 

Er is tijdens het weekend een boekentafel aanwezig. 

 

In Poustinia 

het tweede weekeind in de serie “Ethiek in perspectief”
met als gastdocent Klaas Laan
van vrijdagavond 15 mei mei vanaf 18.00 uur
 tot en met zondagmiddag 17 mei om 14.00 uur
Bijdrage in de kosten € 275,00 all-inn

www.poustinia.be   —-   info@poustinia.be   —-   003280517087

      

 

Helpen in perspectief

Gepubliceerd op door

de elfde bijeenkomst van een besloten groep hulpverleners

 

weekeindworkshop

van vrijdagavond 17 t/m zondagmiddag 19 januari 2020

Het Tijdloze Kind

Gepubliceerd op 6 juli 2019 door

“In een rivier is het water dat u aanraakt het laatste van wat er voorbij stroomt en het eerste van wat er voorbij zal stromen. Zo is het ook met de tijd.”

Leonardo da Vinci

 

pastedGraphic.png

 

De tijd vliegt zeggen veel mensen in deze drukke tijden met volle agenda’s. Maar in december doet de tijd ons stilvallen en zo ontstaat er in de drukke aanloop naar de eindejaarsfeesten een wrijving. 

Innerlijk trekt de tijd aan ons om stil te vallen, uiterlijk hollen we over de tijd heen. Maar in december ontkomen we niet aan de wrijving die hierdoor ontstaat. 

Want in december wordt de tijd door de komst van een Kind geheiligd en misschien ook in ons geheeld.

Doch wrijving, hoezo wrijving? Zo voelt het als we niet met de flow des tijds meezeilen en in de andere richting bewegen. 

Onze innerlijke stuurman wordt dit gewaar en geeft ons signalen waardoor we het gevoel krijgen de wind niet in de zeilen te hebben. 

Dit kan je wrijving noemen of het stroomt niet meer.

Heel anders dan we misschien graag zouden willen geloven holt de tijd niet over ons heen. 

Integendeel. Hij is in wezen de grootste leidraad die we kunnen vinden om betekenis te geven aan de tijd die ons hier op aarde gegeven is. 

We hebben dit intuïtief altijd wel aangevoeld en hebben onze klok, 

de menselijke afgesproken tijd, op de getijden van de dag vastgelegd en de grote feesten die we vierden hingen we ook graag aan de getijden van de kosmos op. 

Stel dat we het anders hadden gedaan dan was de tijd wellicht ons doorheen de eeuwen niet zo gewillig geweest. We hebben hem immers mogen gebruiken om van alles op tijd gedaan te krijgen, om rituelen zin en betekenis te geven en om geboorte en dood als onvergetelijke momenten, mijlpalen in het leven te eren.

De tijd laat ons bovendien twee gezichten zien: een sacrale tijd en een tijd om de dag, de maand en het jaar ritmisch te leven. 

Ritme en maat als de twee gezichten van de tijd. 

Wat een goddelijk geschenk is het om als mens de tijd tweevoudig te mogen leven zodat hij zich in zijn drievoud aan ons ontvouwt. Zonder ritme en maat wordt immers tijdloosheid onbereikbaar, laat staan in de ervaring leefbaar.

Maar sacraal lijkt in onze tijd bijna een archaïsch woord te zijn. 

Wat moeten we met de sacrale tijd in onze tijd, waar alles vooral zichtbaar, meetbaar, waarneembaar en functioneel wordt geleefd.

Tijd lijkt meer en meer op iets wat we naar onze hand kunnen zetten.

 

pastedGraphic_1.png

 

Alleen een kind in de zandbak of op het strand lijkt nog een dimensie van tijd te spiegelen die niet in één klap benoembaar is. 

De spiegeling van het tijdloze kind in de zandbak neemt ons mee in een beleving van lang geleden waarin tijd nog van binnenuit kon worden geleefd. Als een geest die ons in beroering bracht, ons tijdloos inspireerde. 

En juist dan gedijt creativiteit, de kracht van Eros, dat wat scheppend in ons beweegt en ons vleugels geeft, zodat we vrij bewegen in de dimensies van tijd. We lijken dan even in dit tijdloos creëren de grenzen van onze beperkte zijn te overstijgen. 

Er is niet zoiets als niet kunnen dat halt roept aan wat ons in beweging brengt en de gestalten van de geest uit het zand, de materie bevrijdt. 

Zoals R.M. Rilke hieronder zo mooi in één zin weet te vatten.

 

“Dat is verlangen. 

Wonen in de golven en geen verblijfplaats hebben in de tijd.”

 

Zou sacraal iets te maken kunnen hebben met een diepe behoefte om achter de zichtbare dingen de onzichtbare werkzame kracht te ontdekken, die ons zoeken naar zingeving aanstuurt?

De mens leeft een leven lang de getijden van het leven. 

Ze zijn zijn eb en vloed, de vele veranderingen en metamorfosen die hij ondergaat om te worden wie hij is. 

Zoals de getijden de seizoenen en het komen en gaan van de golven aansturen ontkomen we niet aan de overgangen die we dienen te leven om alles in ons aan te spreken wat we onzichtbaar maar wel voelbaar in ons als potentieel dragen. We zijn wezens die niet ontkomen aan de drang om te veranderen en te scheppen, aan het bevrijden van de gestalten uit het zand.
In wezen zijn we tijdloos. We ondergaan de vele veranderingen doorheen de tijd vanuit een wezenlijke tijdloze kern, die toeschouwer wordt van wat ons overkomt. Op voorwaarde dat ritme en maat ons leven aanstuurt en tijdloosheid kansen krijgt om zich in ons te manifesteren.

Hiermee raken we aan het hart van de decembermaand: tijd maken voor wat tijdloos over ons waakt. 

Het Tijdloze Kind dat de getijden van het leven als scheppende kracht ervaart. Zelfs de zon houdt met Midwinter even haar adem in om dit kind in de dageraad van 25 december in haar licht te spiegelen. 

Want terwijl zon en maan de tijd als een groot kosmisch spel belichamen  scheppen ze een klimaat waarin het Tijdloze kan gedijen: het grootste geschenk dat de mens is gegeven om toeschouwer te worden van wat hem overkomt: 

een kind van de dageraad te mogen zijn. 

Een wezen in staat om bewustzijn aan te boren en te belichamen.

Blijf staan, waar loop je naartoe?
De hemel is in jou.
Als je god elders zoekt
mis je hem keer op keer.

Angelus Silesius

 We gaan in dit weekend stilstaan bij wat ons tijdloos beroert om achter de sluiers van de tijd de draden die we onzichtbaar in ons scheppend weven te ontwarren.  

Niet sturend, niet grijpend maar ontdekkend. Hierbij laten we ons inspireren door beelden en muziek die het tijdloze in ons de ruimte geeft om zich in maat en ritme te verdichten. We worden weer creatieve wezens die de tijd in ons als leidraad verkennen om te leren hoe we de getijden van het leven in ons kunnen laten werken. 

De eb en de vloed van de wintertijd levend die onmiskenbaar de mooiste tijd van het jaar is om tijdloos stil te staan bij de tijdloze dimensie van het leven. Het goddelijke dat ons van dag tot dag bevloeit en tijdloos draagt en tot leven wekt. Gevierd in een feest dat van alle tijden is: het feest van het licht dat uit de donkerte geboren wordt en tijdloos over ons waakt als een lichtende gids in de donkere overgangen van ons bestaan.

Van harte welgekomen.

©    Huguette Beyens

  

“De vlinder telt geen maanden maar momenten en heeft tijd genoeg”

Rabindranath Tagore

 

Via Femina – II

Gepubliceerd op door

Het tweede weekeind in de serie

Via Feminina 

Perspectief om de vrouwelijke dimensie van het leven te belichamen;

zowel voor vrouwen als mannen.

Dat wat draagt
Bedding geven aan de levensstroom.

van vrijdagavond 6 t/m zondagmiddag 8 december 

Voor wie wellicht het eerste weekeind niet heeft gevolgd, geven we nog even de tekst die de reeks heeft ingeleid:

Via Feminina is het hoofdthema van een nieuwe reeks waarin we het spoor volgen van vrouwen die een levenstraject leven of hebben geleefd dat niet vanzelfsprekend is. 

We volgen dit spoor omdat het evenmin vanzelfsprekend is om modellen te vinden van vrouwen die zich niet verder ontplooid hebben volgens het hen door de cultuur opgedrongen model maar die op een oorspronkelijke wijze uitdrukking geven en gaven aan wat hen diep van binnen beroert. 

In een eerdere reeks reflecteerden we bij vrouwelijke archetypen die ons hierbij tot leidraad en inspiratie dienen en die de vrouwelijke dimensie in beeld brengen. Ook stond ik stil bij mystiek geïnspireerde vrouwen zoals Hildegard van Bingen die door haar lange leven en origineel levenstraject een rijk spectrum aan mogelijkheden laat zien om de vrouwelijke dimensie in de vorm uit te drukken.

Ze leefde weliswaar in een tijdsgeest, die hoewel ons enigszins vreemd, merkwaardig  genoeg veel overeenkomsten vertoont met wat zich in onze tijd afspeelt. Wat het mogelijk maakt om haar levenstraject als model te hanteren.

Deze nieuwe reeks wil de aandacht trekken op vrouwen die misschien wat minder in de kijker staan maar wel zeer inspirerend kunnen zijn omdat hun noden, behoeften en uitdagingen heel dichtbij liggen en dus heel actueel zijn. Vrouwen die door hun inzet en trouw aan zichzelf zowel voor vrouwen als mannen, waarden spiegelen die raken aan het leven en integreren van de vrouwelijke dimensie.

Telkens wordt een ander thema als uitgangspunt genomen om stil te staan bij hoe de vrouwelijke dimensie zich in een vrouwelijk bewustzijn in de vorm uitdrukt. Deze vorm benaderen we als een inspiratiebron, waardoor vele aanknopingspunten ontstaan om concreet aan de slag te gaan met raakpunten met het eigen leven, die dan in dit perspectief herkenbaar worden.

 

 

In het begin van het jaar werd het eerste weekend in de reeks Via Feminina gegeven. 

We stonden toen stil bij het thema: Eenvoud in veelvoud vervult.

In december staan we stil bij het thema: 

Dat wat draagt – bedding geven aan de levensstroom.

 

pastedGraphic.png

 

” En toch – in een onbewaakt en aan mij zelf overgelaten moment lig ik opeens tegen de naakte borst van het leven en haar armen zijn zo zacht en zo beschuttend om me heen en hoe de klop van haar hart was kan ik nog niet eens beschrijven:
zo langzaam en zo regelmatig en zo zacht, bijna gedempt, maar zo trouw,
als nooit meer zullende ophouden en ook zo goed en zo barmhartig.”

Etty Hillesum

De grote veranderingen die zich in de mensheid voltrekken raken steeds meer aan het persoonlijke leven van ieder mens.
De nood aan het kunnen aanspreken van de eigen kracht om respons te geven aan de uitdagingen van het leven van elke dag wordt hierdoor steeds groter.

 Meteen rijst hierbij de vraag: 

Waar kunnen we kracht uit putten? Welke hulpbronnen kunnen we in onszelf aanspreken om rechtop te blijven of rechtop te komen als we door een bepaalde ervaring uit onze kracht geslingerd worden?
En misschien is het in dit verband zinnig om de vraag nog preciezer te stellen. 

Wat is kracht? Wat verstaan we hieronder? Hoe kracht herkennen? En als kracht herkend wordt, hoe deze dan aan te boren en er zorg voor te dragen om niet opnieuw het gevoel te hebben ervan afgesneden te worden of te zijn?

Wat draagt verwijst naar draagkracht. Een kracht die draagt. Gedragen worden ent zich op de ervaring: niet aan je lot overgelaten te worden.

Maar ook aan het ervaren van ondersteuning en omkadering om bij jezelf te kunnen blijven of om bij jezelf uit te komen.

Niet ieder kent deze ervaring. Soms liep of loopt het leven zo dat dit als een diep gemis wordt ervaren omdat de sociale of familiale context waarin je leeft dit onvoldoende kon of kan invullen om zoveel gekende en vooral ongekende redenen.

Dan kan de weg naar binnen,  een afdalen naar de bron van je bestaan en je wezen, de herkenning en erkenning van je eigen zijn, je naar de bodem leiden waar je draagkracht ervaart.

Want er is zoiets als je lot in handen nemen, weten hoe je een nood aan ondersteuning in een hulpvraag kan vatten en ontdekken welke behoeften vragen om ingevuld te worden waarvoor je dan gericht omkadering zoekt.

Een mens is immers meer dan zijn lot, zijn onvermogen, zijn beperking, zijn ziekte of wat ook als belemmering of tegenkracht wordt ervaren. Daartegenover staat bestemming, vermogen, verbeelding, heelwording en kracht en dit binnen de grenzen van wat mogelijk is.

Vraag niet wat de wereld nodig heeft

maar vraag wat jou tot leven wekt.

En doe het. Want wat de wereld nodig heeft,

Zijn mensen die tot leven komen.

Howard Thurman

 

pastedGraphic_1.png

 

Hoe verloopt zo’n weekeind

We gaan samen doorheen boeiende getuigenissen op zoek naar illustraties van hoe dragend en indringend het volgen van het eigen gevoel en intuïtie kan zijn. We kijken naar filmfragmenten die inspireren en spiegelen om via het verkennen van dat wat draagt bij jezelf en de ander  te komen. 

Ieder spiegelt hierin een eigen facet van draagkracht en dit samen herkennen en ervaren geeft bedding aan wat ieder beroert en ontroert.

De naaktheid van een menselijk gelaat ontdekken als spiegel voor de naaktheid van de ziel waarin de dingen zich onbevangen maagdelijk kunnen tonen of openbaren maken er ook deel van uit.

We maken contact met kunstwerken die deze kracht belichamen en spiegelen en ontdekken zeker ook de eenvoud van de natuur als inspiratiebron voor zijn zonder meer. 

Het samen bekijken van een film die het thema belichaamt maakt evenzeer deel uit van de vele boeiende invalshoeken die we tijdens het weekend hanteren.

Er wordt gewerkt met een beperkte groep van 7 deelnemers. 

Er wordt tijd en ruimte genomen om het aangeboden materiaal te toetsen aan de eigen ervaring en de individuele reflectie te verbinden met wat door de deelnemers in de groep vanuit de eigen ervaring wordt gedeeld.  

Beide bewegingen ontmoeten elkaar in een bevruchtende ontmoeting die voedend en inspirerend kan zijn voor je eigen levenstraject en die van de ander.

Elk weekend kan los worden gevolgd. 

Er is geen voorkennis vereist, aan ieder deelnemer vragen we de bereidheid om met een open geest te ontvangen en te delen.

 

© Huguette Beyens

Onze ziel is de voornaamste generator van onze bezieling en energie.

Toch springen velen van ons met de relatie tot onze ziel om

alsof ze geen belangrijk instrument is.

Net als ieder waardevol instrument met ze beschermd, schoongemaakt, geolied en gerepareerd worden.

Anders begint onze relatie ermee, nat als met een auto, te haperen

en veroorzaakt ze vertraging in ons dagelijks leven.

Zodat het ons dagelijks veel energie kost om de eenvoudigste taken te verrichten.

En stranden we tenslotte op een troosteloos traject

ver weg van een stad of dorp.
Dan is het heel lang lopen vóór je thuis bent..

Clarissa Pinkola Estes

 

 

  van vrijdagavond 6 december vanaf 18.00 uur 

tot en met zondagmiddag 8 december om 14.00 uur

Bijdrage € 265,00 all-inn

Huize Poustinia

Beho 108 – 6672 Beho

www.poustinia.be     info@poustinia.be

080-517087

Over interne en externe consideratie

Gepubliceerd op door

de zevende bijeenkomst van een besloten Gurdjieff groep

weekeindworkshop

van vrijdagavond 22 t/m zondagmiddag 24 november 2019

bijdrage € 265,00 all-inn

Ethiek in perspectief

Gepubliceerd op door

In Poustinia gaat een nieuwe serie weekeinden van start rond 

Ethiek in perspectief.

Bewegen voorbij de dualiteit van goed en kwaad.

van vrijdagavond 27 maart t/m zondagmiddag 29 m aart 2020

 

Zelfs wanneer we elke diepte afwijzen:

wanneer een gebergte goud bevat

dat niemand nog opgraven wil,

zal eens de rivier het aan het daglicht brengen

die in de stilte der stenen binnendringt,

de krachtige.

R.M.Rilke

pastedGraphic.png

 

In maart 2020 openen we een drieluik waarin we verkennend en reflecterend stilstaan bij deze fundamentele vraag: 

Welke ankerpunten kunnen we hanteren om ten aanzien van al het kwade dat zich in vele vormen in deze woelige tijden toont staande te blijven. 

Het is peilen naar een dynamische leidraad, die verder reikt dan een bepalen van wat goed of kwaad is, maar het wezen van de mens acht, voedt en bevloeit.

Meer en meer mensen voelen zich door angst overweldigd als ze met kwaad worden geconfronteerd. 

Een angst die verlamt, of onrust creëert en als een zwaarte wordt ervaren. Dit leidt soms tot het sluiten van de ogen of het ontkennen van wat niet langer grond onder de voeten geeft. Zo wordt de angst gevoed en onzekerheid en desoriëntatie is de prijs die ervoor betaald wordt.

Niet enkel het kwaad in het groot in de vorm van oorlog, onrecht en vernietiging stoot tegen de borst, maar ook het kwaad in het klein in de vorm van familieruzies, spanningen tussen buren, naijver op het werk, geweld in relaties, tussen kinderen op school, duikt dagelijks in veel varianten op.

Om nog niet te spreken van de meer verborgen vorm waarin kwaad zich vermomt: de innerlijke strijd die een mens in zijn gedachten, gemoed en lichaam ervaart. 

Niet alles wat zich in ons toont is vredelievend van aard.

En ook het kwaad dat gist in taboes, het uitsluiten van mensen omdat ze anders zijn, in eenzijdige meningen, veroordelingen van andere visies en het toekennen van waarde op basis van status en eigendom.

Tegelijk verschijnt het goede in herstel van onrecht, vrede die gesloten wordt, heropbouw. Er komt steeds meer zicht op wat onzichtbaar families uit elkaar drijft, op wat beweegt onder onopgeloste conflicten, in mechanismen waarbij we de ander aanwrijven wat we zelf niet op orde krijgen, of de ander verantwoordelijk stellen voor waar we zelf niet in slagen. 

Alsof we door bewust te worden van de krachten die in relaties werkzaam zijn ook de sporen kunnen ontwarren van hoe we anders op conflict inspelen, en hoe we, wat niet langer stroomt, kunnen inzetten voor het herstel van wat als breuk wordt ervaren. 

En dit wegens een wetmatigheid die in alles werkzaam is: de polariteit van het leven. 

Alles heeft twee kanten en afhankelijk van hoe je je ernaar verhoudt krijg je de één of de andere kant gespiegeld, een inzicht en ervaring die het perspectief op goed en kwaad verbreedt, als ze mogen geleefd worden.

Door hierbij stil te staan komt steeds meer zicht op het innerlijk functioneren van de individuele mens, op wat evenwicht verstoort en hoe niet geheelde wonden mede aan de basis liggen van innerlijke verscheurdheid en onrust.

Er is zoveel wat zich de laatste tijd over de mens openbaart dat we door bewuster te worden van hoe alles in elkaar zit en werkt, we met meer mededogen naar onszelf en de ander kunnen leren kijken. 

De wordende, zoekende mens legt een weg af van vallen en opstaan. En doorheen de vele ervaringen waarin de mens ontdekt hoe het leven werkt en in elkaar zit leert hij te onderscheiden wat hem al dan niet dient: een onderscheidingsvermogen waar we met mondjesmaat kennis van nemen omdat we dit vermogen in ons maar kunnen ervaren als we mogelijkheden zien om anders naar dingen te kijken dan ons is geleerd of voorgeleefd, waarin vaak de herhaling van de verwonding het leitmotiv is.

Etty Hillesum schrijft in haar proces van ontwaken het volgende:

“Ik voel me een klein slagveld, waar de vragen van deze tijd uitgevochten wordt. Die vragen moeten toch een onderdak hebben, een plek vinden waar ze kunnen strijden en tot rust komen, en wij, arme kleine mensen, moeten onze innerlijke ruimte voor ze openstellen en niet weglopen. De enige zekerheid hoe je moet leven en wat je moet doen, kan toch alleen maar opstijgen uit die bronnen die daar in de diepte bij jezelf opborrelen.”

Het is nu juist voor het aanboren van die bronnen dat we in dit drieluik ruimte scheppen voor. Dit kunnen we namelijk vanuit verschillende invalshoeken doen om ankerpunten te zoeken die ons helpen te bewegen voorbij de dualiteit van goed en kwaad die ons doet geloven dat als we zelf het goede doen we dan vrij zijn van het kwaad. Dat als we met kwaad geconfronteerd worden binnen en buiten, we in gevecht moeten gaan, omdat de illusie van het “overwinnen van het kwaad” het enige perspectief is dat ons recht houdt.

Maar wat gebeurt er als we het boze niet langer bevechten maar als deel van onze menselijke aard beschouwen en erkennen dat wat we niet kennen en niet willen kennen zich soms tegen ons en de ander kan keren. 

Want wat bevochten wordt wordt sterker en toont zich in steeds grotere vorm.

Is het niet door het zien van de schaduw dat we het licht aansteken? 

Dat we herkennen wat ons niet dient en ons aanzet tot veranderen.

In dit verband schreef C.G. Jung; “Men wordt niet verlicht door zich allerlei beelden van licht voor te stellen maar door zich terug bewust te worden van de innerlijke duisternis.”

Om die bronnen aan te boren nodigen we gastdocenten uit die ons perspectieven aanreiken om stil te staan bij hoe goed en kwaad zich tot elkaar verhouden, en die zelf al een tijdje bezig zijn met het aanreiken van een perspectief waarvan ze aan den lijve ervaren dat het richtinggevend kan zijn bij het anders omgaan met goed en kwaad en het verbreden van de visie erop.

pastedGraphic_1.png

In maart 2020 zal Tjeu van den Berk, die al meerdere jaren bij ons te gast was, en met zijn dynamische wijze van thema’s belichten, ons steeds met een oorspronkelijke visie weet te boeien, in het eerste deel van het drieluik met woord en beeld een klimaat scheppen om een relatie met kwaad aan te gaan.  Door er een relatie mee aan te gaan kunnen we het kennen en herkennen.

Een deel van wat hem hierin inspireert put hij uit het werk van C.G. Jung, die zelf geconfronteerd met de grote veranderingen in zijn tijd en een beeld van de uitbrekende oorlog in Europa in een droom aanschouwend, op zoek ging naar een wijze om de dualiteit tussen goed en kwaad op te heffen en een perspectief te hanteren waarbij we voorbij deze dualiteit bewegen. Maar ook andere bronnen boorde Tjeu van den Berk aan, waarvan hij ons op boeiende wijze vertellend deelgenoot maakt.

Daarnaast laat Tjeu van den Berk zich in zijn zoektocht ook door films inspireren die een rijke reflectie op goed en kwaad op gang kunnen brengen.

Dit keer zullen we de film “Shadowlands” onder de loep nemen zodat de raakpunten met wat hij inhoudelijk rond het thema belicht, kunnen worden benoemd. Over het medium film in dit verband schrijft hij:

“In deze wereld blijkt dus het kwaad nog volop aanwezig. En niet in het minst in de filmkunst. Vanaf zijn ontstaan blijkt de film het best in staat te zijn om de mythe van het kwaad gestalte te geven. Juist de film blijkt over een groot arsenaal aan symbooltaal te beschikken, veelal ontleend, bewust of niet bewust, aan mythen, zowel christelijke als niet-christelijke.”

Op vrijdagavond wordt het thema ingeleid. Op zaterdag wordt er samen inhoudelijk onder leiding van Tjeu van den Berk stilgestaan bij het thema. In de namiddag is er een moment van persoonlijke reflectie voorzien waarbij ieder kan terugkijken op wat is aangereikt. In het tweede deel van de namiddag kijken we samen delend terug op wat ieder in zijn persoonlijke reflectie heeft aangeboord.

Samen kijken we naar de film Shadowlands, die ons rijkelijk aanknopingspunten biedt om wat we daarin persoonlijk ervaren met elkaar te delen.

Tjeu van den Berk is theoloog en mystagoog en verdiepte zich in de Toverfluit van Mozart, de geestelijke erfenis van Egypte en bezit een grondige kennis van het werk van C.G. Jung. Hij heeft verschillende boeken op zijn naam staan, waarin hij op originele wijze zijn reflecties met grondig onderzoek naar bronnen tot een boeiend geheel weet te verdichten.

In een levendige stijl weet hij bij de deelnemer enthousiasme te wekken voor het thema en niet eerder verkende gebieden in de geest. 

De vraag die hem wezenlijk leidt is: Wat beweegt de mens? Wat geeft hem een geestelijke grond om op te staan.

In het exploreren van deze vragen hanteert Tjeu van den Berk het denken dat ons tot abstraheren verleidt, niet als basisfunctie maar acht hij ook het zintuigelijke, instinctieve in de mens. 

De ervaring van in het leven staan waaruit de zin van het leven opborrelt staat bij hem centraal.

Een aanrader voor wie houdt van raakpunten vinden tussen een rijkdom aan inzicht en de eigen ervaring. 

©      Huguette Beyens

 

 

Huize Poustinia

27 t/m 29 maart 2020

Bijdrage € 275,00 all-inn

www.poustinia.be

info@poustinia.be

080-517087

Doordringen tot de archetypische betekenis van de oeroude dierenriemsymboliek

Gepubliceerd op 30 mei 2019 door

Waar komen deze beelden vandaan. Wat hebben ze ons vandaag de dag nog te vertellen.

In hoeverre was de oude dierenriemsymboliek en de oude elementenleer misschien wel de allereerste vorm van psychologie lang voordat zij in de vorige eeuw haar intrede deed.

Vertrekkend vanuit een grondige studie van de twee oudste symbolen van de mensheid de driehoek en het kruis leren we de deelnemers een geheel nieuwe wijze van waarnemen die maakt dat je het natuurgebeuren kunt gaan zien als een metafoor voor ons eigen psychisch functioneren.

Zo komen we geleidelijk aan op het spoor van de oorspronkelijke betekenis die behoort bij de twaalf oerbeelden die aan de basis liggen van onze wereldwijde cultuur en overal op aarde in ontelbare vormen uitdrukking hebben gekregen.

Contact leggend met deze symboliek gaan we daardoor ook veel beter ons eigen innerlijk functioneren begrijpen en ontdekken we een road-map voor ons eigen leven alsook voor het leven van de ander waarmee we een relatie aangaan.

Als we de dierenriembeelden gaan leren zien als psychische krachten en we ons bewust worden van hun werking in ons, hoeven we niet langer een speelbal te worden van hun onbewuste werking in ons waardoor we vaak het slachtoffer zijn van allerlei stemmingen en emoties die ons blijkbaar belagen, maar kunnen we bewust inspelen op en uitdrukking geven aan krachten die zich in en door ons willen uitdrukken.

Archetypische krachten worden zo talenten die door ons ter hand genomen kunnen worden en ingezet worden om mede-schepper te zijn.

Je leert vooral dat elke kracht twee gezichten toont en dat het aan jou is de verbindende derde kracht in je zelf te vinden die beide uitbalanceert waardoor het volle potentieel ervan voor jou vrijkomt. Anders gezegd, of zoals de oude ingewijden het zouden zeggen, je leert het kruis (het zwaard) te hanteren en je ontdekt hoe het is in het midden van de driehoek (de kelk) te staan en van daaruit te leven.

Want dat is de bedoeling van deze symboliek. Dat we de kosmische krachten die aan de basis liggen van de schepping niet enkel leren kennen maar gaande weg leren gebruiken via de weg van zelf-bewustzijnsontwikkeling waartoe deze oersymboliek ons uitnodigt.

Voor eerlijke zoekers die altijd al vermoeden dat achter de kosmische wetten meer schuil ging dan altijd gedacht. 

In deze workshops wordt niet gewerkt met astrologie of horoscopen; we zoeken dieper en breder; we zoeken onszelf terug te vinden tegen de achtergrond van wat de kosmos en de natuur ons toont.

 

PS

De verhalen die ik in mijn blog over de betekenis van de namen van de maanden en de daaraan gekoppelde feestdagen vertel geven een aardig beeld van wat je zoal kunt verwachten in deze workshop.

Het levensweb

Gepubliceerd op 15 januari 2019 door

De grote samenhang: een weg naar verbondenheid.
Een speurtocht naar zingeving
in het perspectief van het levensweb.

 

Proberen te leven zonder de universele wetten te begrijpen is te vergelijken
 met proberen auto te rijden zonder te weten hoe je moet autorijden.
De resultaten kunnen rampzalig zijn ondanks het feit
dat je je waarschijnlijk enorm inspant om goed te rijden.
 Net zo kun je, wanneer je de werking van de universele wetten in je leven begrijpt,
in de problemen raken of in de chaos, pijn en verwarring zonder te begrijpen hoe dat komt.

Bruce McArthur

 

Ieder wordt geconfronteerd met eenduidige verklaringen over het wel en wee van onze planeet en haar bewoners. 

Afhankelijk van het standpunt dat men inneemt kleurt een verklaring zich anders of meer of minder rooskleurig in. Bij het innemen van een standpunt spelen ook waarden een belangrijke rol. Niet elke waarde draagt bij tot het vinden van samenhang.

Wat hebben we wezenlijk nodig om het geheel in het zicht te blijven houden? Om niet langer de huidige spirituele en fysieke crisis te benaderen vanuit verdeelde standpunten maar met de intentie om in verschillende standpunten op zoek te gaan naar het raakvlak met de samenhang van het leven. Of dat wat bijdraagt tot het herstellen van de eenheid geest en materie.

Welke beweging kunnen we maken om niet verstrikt te geraken in het web van gefragmenteerd denken waarbij alles tot object wordt herleid maar daarentegen weer verwonderd te geraken over hoe het één zich tot het ander verhoudt en hoe door deze onderlinge relaties diverse levensprocessen zich kunnen voltrekken.

Dit brengt ons bij deze centrale vraag: hoe een verbonden leven leiden in een gefragmenteerde wereld. 

Wat is daarvoor nodig? In hoeverre is dit haalbaar en binnen het bereik van het dagelijkse bestaan? 

Hoe kan je als individu bijdragen tot het samenvoegen van wat uiteengevallen is.

Daar gaan we in dit weekend speurend en ontdekkend naar op zoek. Een onderzoek naar het valoriseren van oude waarden die dreigen verloren te gaan en het in kaart brengen van wat ons en het leven op deze planeet dient, leiden tot een eerlijke en authentieke reflectie over zingeving en verbondenheid. 

Dit onderzoek wordt niet theoretisch maar ervaringsgericht benaderd zodat ieder ook herkennen kan wat hiervoor nodig is in het eigen levenstraject en levensfase waarin men zich beweegt .

Want bij de eerste centrale vraag voegt zich ook deze vraag: hoe het hoofd weer met het hart verbinden? We vergaren veel kennis en we kunnen deze kennis ook steeds sneller binnenhalen maar hoe kennis belichamen. 

Wat als hart weet wat het hoofd ontkent? 

Wat als het hoofd weet wat het hart niet herkent? 

En hoe de kennis van het hoofd met de kennis van het hart verbinden en heel worden.

Via de kracht van het hart kunnen we onze volgende stappen zetten
om in hoge mate bewuste mensen te worden die we willen zijn
en die de wereld zozeer nodig heeft.

Howard Martin

Het raakt ook aan het herkennen van welke patronen en gedachten invloed uitoefenen op de eenvoud van het leven. Wat maakt dat wat zich eenvoudig wil ontvouwen of ontwikkelen ingewikkeld wordt geduid. Hoe helpt bewust omgaan met en stilstaan bij tot het ontdekken van veelvoud in de eenvoud.

Alsook aan het werken met tegenkrachten in plaats van er tegen.

‘Licht is wat het universum ontvouwt. Licht in zijn generaliserende betekenis
(niet alleen maar gewoon licht) is de bemiddeling
waardoor het gehele universum zich ontvouwt in zichzelf.’

David Bohm

Essentiële vragen die ons helpen in beeld te krijgen hoe een geesteshouding van verbondenheid gevoed, geleerd en ontwikkeld kan worden. Want ze komt niet vanzelf, ze ontstaat omdat we als mens bewustzijn kunnen aanspreken en met bewustzijn de routine die tegen ons werkt kunnen doorbreken. In het licht wordt zelfs de schaduw transparant.

Het is niet vanzelfsprekend om zonder informatie en inzicht een beeld te vormen van hoe een gezonde huishouding van de planeet aarde eruitziet en hoe je als individu kan bijdragen.

Welke rol kunnen kleinschaligheid en het geloof in het natuurlijk potentieel van de mens hierin een actieve rol spelen?  

Deze speurtocht naar samenhang en onderlinge verbondenheid gaan we op levendige wijze exploreren aan de hand van getuigenissen, beelden, en een film die we in fragmenten tot ons nemen om elke respons in onszelf kansen te geven en om onderlinge bestuiving van gevoelens , reflecties en gewaarwordingen en intuïtieve impulsen volop kansen te geven.

Filosofie, sociologie, religie, economie, antropologie, geneeskunde, psychologie enz en zoveel prachtige door de mens ontwikkelde visies worden dan creatieve bronnen die we aanspreken om te veranderen wat niet langer een menswaardig bestaan waarborgt en draagt.

We gaan te rade bij inheemse culturen om weer contact te maken met de kennis van het hart die een belangrijke aanvulling kan zijn voor de manier waarin we in het Westen tot kennis komen. Complementariteit geneest de frustratie van tegengesteld en onverenigbaar zijn aan, wat de diversiteit van levensvormen ten goede komt.

Gregory Cajete, Tewa-indiaan en onderwijskundige aan de Universiteit van New Mexico belicht het belang van het indiaanse perspectief waarbij de zintuigelijke aspecten van de werkelijkheid samen met de persoonlijk ervaren niet-fysieke aspecten van de werkelijkheid als één geheel benaderd worden. Hierdoor is het mogelijk dat de wereld op basis van het geheel en niet slechts op basis van het meest tastbare en toegankelijke deel van het geheel wordt beschouwd. Dit inzicht in de onderlinge relaties is de basis van inheemse volkeren om duizenden jaren in harmonie met het land te leven. 

Ieder is welkom die zich actief wil bevragen over het samen creëren van een geesteshouding die niet uitsluit maar omarmt, die samenhang als perspectief hanteert en de bijdrage van ieder levend wezen in deze grote samenhang valideert. Om dankbaar te omarmen wat onlosmakelijk deel uitmaakt van ons bestaan als creatief wezen op een leven-scheppende planeet.

©     Huguette Beyens.

In Huize Poustinia van vrijdagavond 3 mei om 18.00 uur
tot en met zondagmiddag 5 mei om 14.00 uur.

Bijdrage € 265,00 all-in.

www.poustinia.be

info@poustinia.be

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: