DE KRISTALLEN KELK

Gepubliceerd op 26 april 2019 door

 

PEILEN NAAR HET VERSLUIERDE VROUWELIJKE

 

 

Hij zei: 

het Koninkrijk van de Vader

is gelijk een vrouw die zuurdesem nam

en het verborg in het meel,

en er grote broden van bakte.

Logon 96 – Het Thomasevangelie

 

Dit is een uitnodiging voor de vierdaagse De Kristallen Kelk
die enkel openstaat voor wie eerder een weekend of een vierdaagse rond Maria Magdalena hier in Poustinia volgde
. 

 

Het bouwt namelijk verder op de eerder aangesneden materie en nodigt je uit om de weg van initiatie waarop het archetype van Maria Magdalena appèl doet in de essentie te verkennen.

Een appèl op oorspronkelijkheid laat heden ten dage steeds meer zijn invloed gelden en heeft als gevolg dat Maria Magdalena, los van haar historische rol, inspiratie wordt vroor mannen en vrouwen om uit de voegen van een te eenzijdige patriarchale houding te breken en contact te maken met een innerlijke laag die de weg naar de bron opent.

Maar wat betekent ‘ de weg naar de bron ‘ betreden? Wat kan hiervoor als leidraad dienen? Welke attitude leef je dan? Hoe integreer je dit in de hectiek van het dagelijks leven dat de afstemming op wat je ten diepste raakt soms vertroebelt of overschaduwt?

Maria Magdalena laat in de verhalen die aan haar zijn gewijd, hoe schaars die ook zijn, zien dat zij een ommekeer doormaakt. Zij leert anders kijken en waarnemen, zich anders inleven in wat haar en een ander overkomt. Ze leert wat je zou kunnen benoemen als ‘ innerlijk zien en voelen ‘.

Een attitude die in de oude teksten en overleveringen over heel de wereld als schouwen wordt beleefd. Maar niet een schouwen dat je van de wereld afzijdig maakt maar je relatie met de wereld leefbaarder en gezonder maakt. 

 

Hij zei: 

Ik zal u geven wat het oog niet heeft gezien,

wat het oor niet heeft gehoord,

wat de hand niet heeft betast,

en wat in het hart van de mens niet is opgekomen.

Logon 17 – Het Thomasevangelie

 

Uiteindelijk laten al die verhalen over haar ook zien dat ze geëngageerd in de wereld beweegt zonder zichzelf te verliezen of zich te laten verleiden haar innerlijke inspiratie of leidraad ontrouw te worden.

Dan draait wat we in deze dagen verkennen en verdiepen alles wezenlijk rond de vraag: hoe ontvangen we de geest die al in ons werkzaam is. Hoe laten we de bron wellen en wordt ons hart de kelk die haar behoedt en draagt?

De kelk die op zich ook weer aan de basis ligt van sterke verhalen, die in een tijd waarin tijdens de Middeleeuwen, de donkere tijden, de oorspronkelijke inspiratie ondergronds gaat, zullen uitgroeien tot de grote Graallegenden, waar steeds meer, in deze moderne tijden Maria Magdalena mee verbonden wordt en zelfs volgens bepaalde interpretaties, als de draagster van de Graal wordt beschouwd.

 

 

 

Wat leren we van deze grootse symboliek die generaties heeft overleefd en de hoop op oorspronkelijk leven levendig liet. In hoeverre kan ze als leidraad een vertaalslag krijgen in een attitude die weet heeft van wat de ziel en geest belaagt maar zich niet laat weerhouden om de weg naar de bron te blijven gaan, leven, en vooral beleven.

Ook hier weer ligt de uitdaging niet in de letterlijke interpretatie te verdwalen maar tot de essentie van de symboliek door te dringen die ons verder helpt op de weg van integratie van wat ons daarin beroert. Ontdekken wat ons helpt de mens te worden die het vuur van de geest in zich leeft.

Zien, lezen wat niet gelezen is, gewaarworden wat voorbij de beelden en teksten beweegt, het instinctieve leven achten dat de sporen volgt die naar de bron leidt, de totaliteit van ons kennend vermogen exploiteren en wegen durven betreden die ons op een andere manier tot kennis laten komen. Het kennen via de intelligentie van het denken verbreden naar de intelligentie van het gevoel, van liefde, van verwondering en gewaarworden en aanvoelen enz. De lagen om tot kennis te komen zijn veelzijdig.

 

Hij zei: 

Ken wat u voor u ziet,

en wat voor u verborgen is, 

zal u geopenbaard worden.

Logon 6  – Het Thomasevangelie

 

De weg van Maria Magdalena gaan is een weg van verzoening, van instemmen met de lagen van kennis die ons gegeven zijn om het Koninkrijk van het Leven dat we in ons dragen aan te spreken.

Zij gaat de weg van verzoening met haar vrouwelijke dimensie en zegt: Ik ga naar de rust, naar de stilte in mij.

In de teksten wordt dit het bewustzijn van de engel ontsluiten zonder het bewustzijn van het dier, of het instinctieve leven te ontkennen. De weg van de totale mens in wording.

En natuurlijk is dit een weg die we verkennen via symbolen, beelden, opdrachten en momenten van schouwen en stilte ervaren, waarbij de natuur ons als een grote spiegel inspireert en draagt. 

Van harte welkom in deze dragende voedende vierdaagse,

© Huguette

 

van donderdagavond 15 augustus 

t/m zondagmiddag 18 augustus

bijdrage €  380,00  all-inn

Huize Poustinia

Maria Magdalena als oerbeeld van het miskend vrouwelijke

Gepubliceerd op door

 

Voor wie eerder één of meerdere weekeinden rond Maria Magdalena de afgelopen twee jaar heeft gemist,
komt er nu een nieuwe kans.

Ik herneem deze rijke thematiek in de vorm van een vierdaagse
deze zomer van donderdagavond 1 t/m zondagmiddag 4 augustus.

 

Onlangs sloten we het drieluik af rond Maria Magdalena waarbij we telkens vanuit een ander thema de rijkdom van dit oerbeeld verkenden.  

De drie thema’s die we in dit verband aansneden waren: 

De kracht van Loutering, Raak mij niet aan en De weg van initiatie. 

Zo ontstond beetje bij beetje een vollediger beeld van haar die buiten haar historische rol als leerlinge van Jezus van Nazareth door de eeuwen heen, ondanks alle miskenning die haar door interpretaties ten deel viel, een rijke inspiratie werd voor diep menselijke universele waarden die vragen om herwaardeerd te worden. 

Het drieluik op zich bood voor wie dit als een pelgrimstocht of proces wou leven gelegenheid om wezenlijke raakpunten te vinden met het eigen levenstraject en daarin zowel de miskende als voedende ervaringen te revaloriseren en ze vanuit een herbronning op het oerbeeld van Maria Magdalena te bevloeien.

Het is een oerbeeld dat zowel in het Westen en het Oosten in geschriften en kunstuitingen terug te vinden is, maar dat jammer genoeg soms is verengd tot een interpretatie die zowel het oerbeeld als diep menselijke universele waarden geweld aandoet. Om wat miskend is heden te dagen in het geheel te kunnen plaatsen dienen we soms een vertaalslag te maken en bronnen aan te boren die ons hierbij helpen.

EEN NIEUWE KANS VOOR GEÏNTERESSEERDEN

Om wie één van deze luiken miste of het hele drieluik niet eerder kon volgen alsnog een kans te geven deze rijke thematiek aan te boren herneem ik het in de vorm van een vierdaagse deze zomer. 

Hierin verwerk ik de essentie van de drie thema’s die ik hierboven noemde en verweef ze samen met de deelnemers tot een geheel.  

Je kan deze vierdaagse beleven als een innerlijke pelgrimstocht, waarbij je de kans krijgt je spirituele ontwikkeling te verrijken en te verbreden.

Het leidmotief in dit traject is sowieso de kracht van loutering. 

Om deze kracht te ervaren spreken we het menselijke vermogen aan om ervaringen die je dieper bij het wezen brengen te integreren in je dagelijkse levenswandel.   

In dit verband citeer ik de tekst die ik eerder schreef:

Feit is dat als je de kracht van loutering ervaart, ook een dimensie van tijd ontdekt die jou de tijd geeft om een relatie te leggen met wat je ervaart of leeft. 

Tijd geven en krijgen, een relatie leggen met is een belangrijke voedingsbodem voor heling. 

Omdat zo de condities worden geschapen opdat de betekenis van wat je overkomt zich mag ontvouwen. 

Geraakt worden, emotioneel beroerd worden vraagt om het bewust een plek geven waardoor zich innerlijk een verandering in afstemming voltrekt. 

Betekenis is de vrucht van iets wat zich openbaart en niet eerder is gezien of herkend en zich dus ook niet in de vorm kon belichamen.

Een betekenis die zich door reflectie innerlijk ontvouwt valt ons toe vanuit het diepste van onszelf.

Het is herkenning in de volle betekenis van het woord.

Ze vloeit niet uit het denken voort maar welt uit de levensbron op.

De levensbron, waaruit het leven zich gestadig vernieuwt en bekrachtigt.

Gelouterd door pijn en verdriet wordt de mens de voedingsbodem voor de wateren des levens die zuiveren, destilleren en bevloeien. 

De kracht om zich verder te ontvouwen wordt aangesproken en op deze wijze ook het potentieel om te verwerken wat nog geen plek vond.

Water opent de grond en verzacht de hardheid van de kluiten die minder doorlaatbaar zijn.  

Water belichaamt de transparantie waarmee je door loutering naar ervaringen kan kijken die je toelaten er vrijer, creatiever en meer onthecht mee om te gaan.

In een oud verhaal komt Maria Magdalena door haar tranen tot herkenning van haar diepste zijn.

Het verandert haar, ze ontdekt een anders zich verhouden naar, ze komt van emotionele betrokkenheid tot engagement. Het is geen zelfmedelijden die haar leidt maar zelfherkenning, een wezenlijk verschil. 

Het contact met haar wezen voert haar tot het contact met het wezen van de ander. 

Ze kan haar levenservaringen ten dienste stellen en ze investeren in een anders in de wereld staan. 

De naam Maria betekent ‘bittere zee’ maar ook ‘verlichtster ‘

Frederik van Eeden schrijft:

“Veel tranen zullen de ogen verhelderen die mij zullen zien.”

En Kahlil Gibran: 

“En de beker die hij brengt, ook al brandt zij uw lopen, is gevormd uit de klei die de Pottenbaker bevochtigd heeft met Zijn eigen heilige tranen.’”

Schuldgevoelens kunnen je erg belasten. Het gevoel tekort te schieten en telkens door oude patronen te worden ingehaald, ontmoedigen en doen de levenskracht stagneren. 

Het leven is een gestadig ontdekken van hoe je de dingen anders, betekenisvoller, gedragen kan laten verlopen. Door ervan te leren, en te ontdekken hoe een anders zich verhouden naar tot verandering kan leiden, louter je en spreek je de kracht van zelfherkenning aan.

Als deze zoektocht voert naar een anders zich verhouden tot pijn en het gevoel dat dingen niet in orde zijn, naar een creatief inspelen op wat niet langer dienstbaar voelt, dan krijg je contact met de kracht van loutering die verbindend werkt.

 Die leidt tot herstel van verbinding met jezelf, de ander, het andere. 

Dit zuivert en heelt. 

Deze dagen zijn bedoeld om de vrouwelijke dimensie in jou te re-animeren, ze opnieuw kansen te geven om je erdoor te laten dragen en inspireren. 

Het gaat ook om het helen van wat is miskend om vollediger in het leven te kunnen staan. 

Wens je jezelf enkele verrijkende verfrissende dagen toe om innerlijk te herbronnen en je levenskracht aan te spreken dan ben je welkom.

Er is geen voorkennis vereist, wel een intentie om af te stemmen op wat je doorheen het aangereikte aanspreekt, beroert, uitnodigt om tot loutering te komen. 

Zodat wat ontroert en beroert ook vorm kan aannemen in het leven van elke dag. 

Heel dichtbij, in eenvoud en zingeving, binnen het bereik van de eigen mogelijkheden.

Het zijn dagen die een rustige opbouw en ritme krijgen om het aanspreken van de kracht van loutering te omkaderen.

Op drie momenten van de dag zijn er stille meditatieve momenten voorzien, in de voormiddag wordt er telkens via beelden en presentatie iets aangereikt, waarop ieder op zijn wijze respons kan geven. Wat dan verder in de loop der dag afgewisseld wordt met wandelen en in de natuur vertoeven, individuele opdrachten en deugddoende maaltijden.

De hele opbouw betoogt heling en herbronning waarin zelfherkenning alle ruimte krijgt. Een zelfherkenning die je ten deelt valt als de kracht van loutering wordt aangesproken in een kader waarin tijd en ruimte haar voedingsbodem is.

Zowel mannen als vrouwen zijn zeer welkom en er is geen voorkennis vereist. 

Wel bereidheid om met een open geest naar dit oerbeeld te peilen, waardoor een nieuw zicht op wat je reeds beleefde kan ontstaan. De groep wordt beperkt tot zeven deelnemers.

 

© Huguette Beyens

Je bent van harte welkom van 

donderdagavond 1 augustus om 18.00 uur

 tot en met zondagmiddag 4 augustus om 14.00 uur.

Bijdrage in alle onkosten: € 380,00

Huize Poustinia.

Beho 108 – 6672 Beho – Belgie

www.poustinia.be     info@poustinia.be

080-517087

Maria Magdalena – de weg van de initiatie

Gepubliceerd op 25 juli 2018 door

Maria Magdalena – Het derde luik uit de serie.
een weekeindretraite
Dit maal staan we stil bij de betekenis van Lichtmis voor deze tijd.
Binnenkort verschijnt er een uitgebreider artikel!

Maria Magdalena – tweede luik

Gepubliceerd op door

Maria Magdalena als oerbeeld voor de miskende vrouwelijke dimensie.
Tweede  luik

 

“Noli me tangere” – of de kracht van loslaten aanspreken

 

een retraiteweekeind

 

Binnenkort een uitgebreider artikel!

 

 

De weg naar je bron en de vreugde van je hart

Gepubliceerd op door

 

De levensbron – vind je bron in het volgen van je hart

 

Vertraag
Vertraag
Vertraag je stap
Stap trager dan je hartslag vraagt
Verlangzaam
Verlangzaam
Verlangzaam je verlangen
En verdwijn met mate.
Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen
Laat

Leonard Nolens

 

 

Veel mensen voelen zich moe en lusteloos en hebben het gevoel dat ze onvoldoende hun eigen energie kunnen aanboren. 

Soms leidt deze moeheid tot een chronisch gevoel van uitgeput zijn. 

Je voelt je niet langer in staat toegewijd en gemotiveerd op de uitdagingen van het leven respons te geven. 

Soms vraagt het tijd en ruimte om dingen te verwerken, ervaringen te ordenen, ze een plek te geven in het verhaal van je leven. 

Soms ben je op zoek naar je levensdraad, naar dat wat je van binnen uit leidt. 

De weg van je levenspad, dat je zelf bewandelt.

Het lijkt wel of de bron droog ligt en het water dat je geest laaft en voedt niet langer meer uit de vruchtbare grond opwelt. 

Je voelt je niet langer gedragen of geleid.

De stem van je hart wordt overschreeuwd door alles wat door je heen raast aan onvermogen, onrust, tekort aan zelfvertrouwen en wat nog meer. 

Soms zijn het ook de vele indrukken van buitenaf die het beeld van het levenswater vertroebelen.

Het lijkt dan zo onoverkomelijk om de weg te vinden die naar je bron voert. 

De levensbron.

En dan breekt de tijd aan dat het vinden van de bron je bezighoudt, je niet langer meer loslaat.

De tijd om meer ruimte te nemen en af te stemmen op wat jou hierbij als een wegwijzer inspireren kan. 

Tijd om je binnenruimte te betreden en te voelen waar je hart klopt en te ontdekken wat in overeenstemming met je hart niet langer klopt.

Dit is, in een tijd waarin heel sterk appèl wordt gedaan op de buitenkant, helemaal niet evident. 

Sterker nog de buitenkant wordt soms voor de binnenkant aanzien en de mens identificeert zich steeds meer met verwachtingen, trends, werkdruk, voorkomen en carrière.

Je zou, van binnen uit kijkend, de vraag kunnen stellen wat doe je dan met diepe verlangens, je eigen unieke wijze van zijn, het zelf invulling geven aan, toewijding, creativiteit en roeping?

Worden deze steeds meer ontkend, ontkracht, overstemd door het geloof: 

ik heb geen tijd of ik kom er niet aan toe.

Is tijd dan gaandeweg zijn dimensie tijdloosheid kwijtgeraakt? 

Ben je afgesneden van de levenslust die een kind ten deel valt als het buiten de grenzen van tijd en ruimte zich in zijn spel verliest en spelend zijn levenslust aanboort. In symbolische taal heet dit: je hart ophalen.

Maar weet je nog wat het is je hart ophalen of behoort het tot een ervaring die ver achter je ligt en die je amper nog herinnert omdat je gaandeweg het contact verloor met wat je ten diepste inspireert? 

Herinner je je nog hoe het voelt om niet zozeer actief te zoeken maar stil te vallen en het naar je toe laten komen? 

Zoals een wandelaar die rustend aan de kant van de weg ontdekt wat  om hem heen beweegt en leeft en naar hem toekomt?

Misschien voel je nood aan veiligheid en omkadering om het gebied waar je bron ligt onbevangen te betreden. Misschien valt de bron als oerervaring je al een tijdje niet meer ten deel. Misschien ben je vergeten hoe het voelt om de stem van je hart te volgen omdat je gaan geloven bent dat je waarde afhangt van wat anderen ervoor invullen?

Er kunnen vele redenen zijn die aan de basis liggen van een nood tot herbronning en even er tussenuit zijn om op afstand van de routine en dagelijkse sleur de weg te betreden naar het maagdelijke gebeid in jezelf waar het levenswater geborgen wacht om aangeroerd te worden.

 

We wonen hier in Poustinia in een bronnengebied en in tijden van grote droogte is het ongelooflijk geruststellend te weten en aan den lijve te ervaren dat de bronnen in de buurt water blijven geven, dat ze in de stilte van een onbetreden maagdelijk gebied hun leven in de vorm van water blijven schenken. 

Hier leven vraagt dan ook een instemmen met de beweging die ze spiegelt: in contact blijven met wat van binnen uit ons voedt en laaft.

Het leven dat we hier leven en leiden wordt niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk door de bron bevloeid.

We bieden in dit lustrumjaar graag een weekend van herbronning aan waarin we impulsen geven om het contact met de bron, de Levensbron te herstellen.

Dit in de vorm van meditaties die het samenzijn ritmeren en een presentatie waarin de bron als oerervaring in beeld komt en waarbij we kijken hoe in spirituele tradities en andere bronnen, de bron vorm aanneemt en waarop op levendige wijze respons kan worden gegeven. Momenten van stilte en inkeer wisselen af met samen delen en eten. Ook wordt een wandeling naar de bron voorzien.

Het weekend is uiterst geschikt voor wie aan rust toe is en tegelijk de tijd en ruimte behoeft om aan zichzelf toe te komen en zijn lichaam, ziel en geest aan de bron, De Levensbron wil laven. 

Ieder is welgekomen die op deze plek zijn bron wil aanboren.

‘ We moeten bereid zijn het leven dat we plannen op te geven om het leven dat op ons wacht te leven.

Als je voor je een pad ziet liggen dat stap na stap uitgestippeld is, weet dan dat het niet jouw pad is.

Je maakt je eigen pad door het stap voor stap te lopen en daarom is het ook jouw pad.’

Joseph Cambell

 

©  Huguette Beyens

Retraite Hildegard von Bingen

Gepubliceerd op 27 januari 2018 door

Poustinia organiseert een korte retraite rond Hildegard von Bingen.

 

Wie altijd al eens een keer naar het land van Hildegard von Bingen wilde gaan,naar de ruines van haar eigen klooster of naar het huidige klooster dat al honderden jaren haar naam draagt en waar haar erfenis zeer levend gehouden wordt, krijgt dit jaar weer een kans.

 

 

We organiseren een korte retraite van donderdagmiddag 30 mei 2019 vanaf 15.00 uur tot en met zondagmiddag 2 juni 2019.

Twee dagen en twee nachten in Poustinia en twee dagen en één nacht in Duitsland.

We gaan met een minibusje naar Bingen en er is plaats voor maximaal 7 deelnemers.

De totale kosten voor de dagen, alles inbegrepen, hotel, alle maaltijden, verblijf in Poustinia, begeleiding en duiding € 490,00

 

IN HET SPOOR VAN DE GROENE KRACHT VAN HILDEGARD VON BINGEN

In het spoor van een levende mystiek, gevoed en geïnspireerd

door de Groene Kracht, belichaamd en gedragen,

door een vrouw die tot op de dag van vandaag,

wezenlijk beroert en oproept tot een volledige kijk op

alle facetten van het leven, als onlosmakelijk deel uitmakend van 

Het Groter Geheel.

HILDEGARD VON BINGEN

 

 Een spoor dat we volgen doorheen een levende benadering van haar leven, werk en geestelijke erfenis.

 Een spoor dat leidt tot een verrijkende, in de vorm vernieuwde en aangevulde retraite, zowel boeiend voor nieuwkomers als voor hen die nog eens verdiepend bij haar geestelijke rijkdom wensen stil te staan

Een spoor dat de vrucht is van vele jaren haar spoor volgen en de destillatie van een diepe studie in wat haar zowel als vrouw, als religieuze, als leidinggevende en als hulpverlener heeft doen groeien, alle boeiende facetten van haar zijn,  in haar ook onlosmakelijk één.

Een spoor dat uitmondt in een:

Vierdaagse weekendretraite die op drie pijlers rust:

– een eigen presentatie in woord en beeld van de hoofdthema’s in haar leven en mystiek en beeldende kunst

– een tweedaagse reis met duiding naar het land waar ze opgroeide, leefde en haar spoor trok

– een nabeschouwing die de brug slaat naar het eigen leven en het verinnerlijken ondersteunt

In de jaren zeventig ontmoette ik voor het eerst Hildegard van Bingen. Het gebeurde onverwachts ergens, terloops, in een klein boekwinkeltje, waar ik even een korte leuke speurtocht beleefde. 

Ik was verzonken in boeken over kruiden, waarin ik me destijds volop verdiepte.  

Onverwachts stond ze stond ineens recht voor mij, ik kon haar niet ontwijken, in een paar zinnen die zomaar ergens onverwachts opdoken en me op dit moment het tijdloos gevoel schonken van diepe herkenning.

‘Wie ben je mens?, waar verbleef je toen je nog niet bestond, nog geen ziel en nog geen lichaam had? 

Hoe kun je nu weten hoe je geschapen bent, hoe kun je de geheimen van de hemel en de aarde doorgronden als je nog niet eens de grote samenhang der dingen ziet

Hoe kun je het allergrootste weten als je het allerkleinste niet eens kent?’

Hildegard van Bingen

Een herkenning die tot op de dag van vandaag mij vormt, mij de kracht geeft om mijn eigen spoor te volgen maar vooral om alle facetten van het leven onlosmakelijk één te beleven.

In een eerste tijd lag het verinnerlijken van haar geestelijke erfenis mede aan de basis van het beleven van een levende mystiek, levend en werkend in huize Poustinia, waar we de eenheid van het leven centraal stellen en vertalen in het aanbieden van herbronning, natuurbeleving, informatie en vormende themaweekenden en in kortere of langere retraites.

Toen de uitbouw van het huis het toeliet organiseerde ik, nu ondertussen reeds vele jaren, een langere retraite over Hildegard van Bingen, waarin de reis naar Bingen een belangrijk onderdeel was.

Dit alles heeft zich tijdens de laatste twee jaar uitgekristalliseerd in een hernieuwde en herwerkte versie waarin door een eigen gemaakte presentatie de kernthema’s uit haar werk worden belicht en toegankelijk gemaakt.

Hildegard von Bingen is een veelzijdige vrouw. Haar situeren in de tijdsgeest waarin ze haar levensspoor trok is belangrijk om haar beter te begrijpen. Haar leven doorlichten en begrijpen welke haar stimulansen tot groei zijn geweest voegt daar een even belangrijk deel aan toe. Zonder echter uit het oog te verliezen dat zij weliswaar én door de tijdsgeest, én door haar levenservaringen maar vooral ook door innerlijke loutering tot het begrip en de beleving kwam van de grotere krachten die het leven sturen. Trouw blijvend aan een lange rij van spoortrekkers vóór haar noemde ze deze tezamen De Groene Kracht. Zij voegt zich aldus in de rij van godszoekers die van binnenuit tot godservaring komen en bijgevolg ook de middelen hiertoe aanbiedt. Tools die zij door ervaring wist te verdiepen en eigen maken.

Naar deze Groene kracht speuren wij in deze vierdaagse. Hierbij situeren we tegelijk ook onszelf  in deze tijdsgeest, bevoelen welke de eigen geestelijke nood is en bevragen hoe haar geestelijke erfenis in ons leven van dienst kan zijn.

Dit alles doen we op een levendige, ontdekkende, verkennende, en interactieve wijze zodat ieder ook in die dagen zijn eigen spoor trekken kan.

Uiteraard wordt dit alles ook gespijzigd door stille meditatieve momenten, zowel ten huize als in de natuur als tijdens de reis.

In deze zin benoemen we deze vierdaagse ook als een pelgrimage waarin de deugd voor het leven, een zo centraal gegeven in de beleving van Hildegard centraal staat en de drijvende kracht voor alles wat we aansnijden en beleven. Heel veel waarde wordt ook toegekend aan de spijzen die we nuttigen, bereid en gekruid in de geest van Hildegard.

Wie zich laven wil aan een geestelijk erfgoed van een vrouw die voorbij grenzen en tijd deuren weet te openen is welkom. Er is geen voorkennis vereist.

Met diep respect voor haar die mij als jonge vrouw wist te beroeren en te inspireren nodig ik tot deelname aan deze pelgrimage uit.

Huguette Beyens

‘Ook kreeg ik mijn krachten terug zoals een reiziger die bij thuiskomst alles weer terugvindt. Het bloed eerder terug in mijn aderen, het merg in mijn botten, als werd ik uit de dood opgewekt. Ik zei niets. Zoals een barende sprak ik tot de pijn!’

Hildegard van Bingen

een speciale vierdaagse

van donderdagmiddag 30 mei 2019 vanaf 15.00 uur tot en met zondagmiddag 2 juni 2019

inclusief busreis naar Bingen, overnachting in een hotel,

bezoek aan het Forum, Disibodenberg

alle maaltijden in Poustinia en in Duitsland, complete programma bijdrage € 490,00 all-inn

Op vrijdag en zaterdag zijn we in Duitsland en bezoeken we de Disibodenberg (ruines van haar eerste klooster),

het Hildegard von Bingen museum in Bingen, de abdij St. Hildegard,
de Rochuskapelle en het Hildegard Forum met de kruidentuin.

Ook in Bingen eten we 2 maal warm in het Forum alwaar gekookt wordt volgens de aloude richtlijnen van Hildegard

Sedes Sapientiae – Zetel der wijsheid

Gepubliceerd op 27 juli 2017 door

 

Verlossing en mededogen
een speurtocht naar de kracht van Vrouwe Wijsheid

 

Leer ons zo onze dagen te tellen

dat wijsheid ons hart vervult.

Psalm 90:12

 

Doorheen de oude teksten van de mensheid weeft zich als een gouden draad het diepe weten van de mens dat levenservaring gepaard gaat met leren. Leren over de samenhang der dingen, over de verhouding van het ene tot het andere, over de relatie mens en kosmos, mens en het zichtbare leven rondom en het onzichtbare leven binnenin, de relatie tot de ander en De Ander, ontelbaar benoemd duizendmaal meer onnoembaar in de schepping aanwezig.

Een leren dat de mens met deze gouden draad tot weefsels weeft door niet vooringenomen kennis in zich op te nemen. Deze spruit niet voort uit analyse, verklaring of bewijsvoering maar uit diep doorleefde en doorvoelde verbanden die zich niet laten bewijzen maar door toepassing meer verbindingen mogelijk maken tussen gebieden die eerst gescheiden van elkaar lijken. Zoals natuur en cultuur, materie en geest, lichaam en geest, boven en onder, links en rechts, mannelijk en vrouwelijk, binnen en buiten.

Wat zich tegengesteld aan ons toont verzoent zich daar waar een raakpunt ontstaat. Een raakpunt dat zijn bedding vindt in naar hetzelfde kijken met andere ogen. Ogen die niet scheiden maar verenigen. Gedachten die niet opdelen maar verbindend onderscheiden. Gevoelens die niet oordelen maar de deur openen naar meer begrip. Inspiratie die de dingen niet complexer maar doorzichtig maakt. Conclusies die niet leiden tot verdeeldheid maar tot toenadering. Meningen die hun bron in het hart hebben omdat wat niet in orde voelt benoemd wil worden en geduid.

Als leren wijsheid wordt heeft ze zich gevoed aan de fontein van vertrouwen en liefde, die onversaagd de mens bevloeit en inspireert tot groei in meer menselijkheid en inzicht in de menselijke natuur en alles wat hieraan ten grondslag ligt.

 

“De liefde bestaat hieruit dat twee eenheden 
elkaar beschermen en aanraken en begroeten.”

 

R.M.Rilke

 

Wijsheid is steeds met aarde, grond verbonden. Wie het goed kan zeggen maar niet belichaamt wat hij zegt verliest de grond om te integreren wat hij zegt en is geneigd te herhalen wat reeds is gezegd en wacht op toepassing. Wat belichaamt wordt ontvouwt zich tot vorm die tastbaar verdicht wat ongrijpbaar, maar werkelijk, ons leven dooradert.

Zo was wijsheid tussen de regels van oude teksten steeds het nog niet benoemde ongevormde dat zijn drager of draagster zoekt om het te belichamen. Ze is altijd aan alle censuur ontsnapt omdat wie haar niet zag of las ze ook niet kon belichamen.

Ze laat zich niet letterlijk benaderen maar wel symbolisch.

Geest zoekt een doorgang waar het hart de deur opent. Zo zetelt volgens de oude teksten wijsheid in het hart. Het hart begrijpt waar het verstand nog woorden voor zoekt. Maar als het verstand woorden geeft aan wat het hart ingeeft dan laat het niemand onberoerd. Dan herkent men dit als wijsheid. In de Kabbalah wordt de troon van Salomon als een leidraad voor het leven gelezen.

De wijsheid zweeft niet, ze zetelt. Deze beeldspraak roept stevigheid op, het ervaren van steun, grond onder je voeten, een ankerpunt waar je op vertrouwen kan.
Maar tevens ook iets waar je je aan overgeeft, waar je je aan toevertrouwt.

Niet waar men van droomt ontsluiert wijsheid, maar wat is geleefd en ervaren en werkelijk als bestaande, als deel uitmakend van het leven wordt geacht.

Zo komen we tot het stellen van de kernachtige vraag in verband met de gouden stof van het weefsel dat wijsheid heet: leven wij wat we leven om van te leren of leven we het tout court zonder er zin aan toe te dichten of het tastbaar te belichamen. Wijsheid en ontkenning sluiten elkaar uit. Wijsheid vraagt om te werken met wat er is. Wat we leven is bouwstof voor wie we kunnen worden.

Wat is, bevat kracht en willen dat wat is, niet is of wat is anders moet zijn, ontneemt kracht. Kracht verliezen ontmoedigt en tast de wil tot ontwikkeling aan.

Als we de kracht van wijsheid toelaten dan kijken we meer naar de kwaliteit van leven en wat levenservaringen aan de kwaliteit van het leven toevoegen. Kijken naar de kwaliteit van leven is kijken met mededogen.

 

 

Niet iedere ervaring ontbloot wijsheid. Bepaalde negatieve ervaringen en verwondingen ontsluieren zinloosheid en dan is kiezen voor kwaliteit het aanspreken van de kracht die vanuit de diepte naar ons toe beweegt en ons ondanks alles aanspoort tot groei na en met de verwonding. Zo kan negativiteit ons noodzaken steeds meer kwaliteit aan te spreken, ondanks wat tegengaat en tegenwerkt. De mens is meer dan zijn verwonding of beperktheid.

Zo helpt wijsheid ons dingen in een ruimer verband te plaatsen en ze tevens ook te relativeren.

Het Vrouwelijke is een oerenergie die haar eigen wetmatigheid kent.

Ze werd bezongen, beschreven, tot tastbare beelden verdicht maar laat zich tegelijk niet tot een bepaalde vorm herleiden.
We kunnen haar niet met vooringenomenheid benaderen. Ze is uiteindelijk Bron van niet eerder verkende gebieden, de Oorsprong van inspiratie die niet opdroogt.

Dat deel kreeg in de oude teksten de naam van Sedes Sapientiae, Zetel der Wijsheid. Ze wordt ook Geest van Mededogen genoemd, de Genade van de verwonde Vrouwe.

We ontdekken haar in woord, beeld en in tastbare vorm door haar op te zoeken op een plaats waar ze in de weidsheid van de natuur haar plaats kreeg en vanuit de diepte toegankelijk is.

 

Dit betekent dat we een daguitstap doen die we combineren met natuurbeleving en bevoelen wat het directe contact met een plek waar ze levend wordt gehouden met ons doet.

Dit alles in een rustig zomers ritme waarin tijd en ruimte is om los te komen van wat een directe beleving van de werkzaamheid van Vrouwe Wijsheid in de weg kan staan.

Voor wie geboeid en geïnspireerd wordt door de rijkdom van de werkzaamheid van Vrouwelijk Bewustzijn, al eeuwen erkend, nu moeizamer herkend en daarom des te meer in haar versluierd zijn voelbaar aanwezig in de nood om haar weer in het leven te integreren.

De deelname is beperkt tot zeven deelnemers. Er is geen voorkennis vereist. Wel een intentie om te ontdekken wat het verkennen van dit Oerbeeld innerlijk in beweging zet.

 

Huguette Beyens

 

 

“Ik ben de koningin, bron van de gedachte,
de kennis zelf.
Je hoeft me niet te kennen,
nu vertoef je in mij.”

uit de Rig Veda, het oudste hindoeïstisch geschrift van de Veda’s

 

van vrijdagavond 7 september om 18.00 uur

t/m zondagmiddag 9 september om 14.00 uur

 

Bijdrage €260,00 all-inn – inclusief dagtrip

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: