Het rijk van Kronos – deel 9

 

Negende nacht – zaterdag 2 januari 2021

Vooraleer ik mijn verhaal weer oppak en je iets zal vertellen over het element lucht, wil ik eerst even stil staan bij een heel ander fenomeen.

Dat zal helpen om de verhalen die nog komen nog beter te kunnen plaatsen.”

Ik hing aan zijn lippen en ik was benieuwd welke wending het verhaal nu weer zou nemen.
Choram schraapte zijn keel en begon:

De mensheid heeft een eigenaardige eigenschap die maakt dat hij niet of nauwelijks gebruik maakt van het vermogen om uit te zoomen. Het lijkt er wel op alsof hij enkel de knop kent die hem helpt in te zoomen op iets.

Een voorbeeld; lang geleden was men er van overtuigd dat slechte lucht de oorzaak was van menige ziekte. Later bleek dat men oorzaak en gevolg met elkaar verwisselde.
Slechte lucht wordt vaak veroorzaakt door ziekteverschijnselen, denk aan stinkende, etterende wonden. Maar de ziekte verdwijnt natuurlijk niet door de ruimte te vullen met geurende lavendel.
Op dit moment is men overtuigd van het feit dat bacteriën en virussen de oorzaak zijn van allerlei ziekten. Over een tijdje zal men ook hier schouderophalend op reageren.
Er bestaat nu eenmaal zoiets als voortschrijdend inzicht.
Maar op één of andere manier vergeet men dat en gelooft men in de aannames die op dit moment gelden en men neemt dat dan aan als de waarheid. Terwijl alle aannames slechts hypotheses zijn, mogelijke verklaringen die wachten op bewijsvoering, als er al zoiets bestaat.
Want elk bewijs wordt vroeg of laat weer ingehaald door…

 

 

Hier komt uitzoomen om de hoek kijken. Dat helpt niet enkel om alles in een veel breder verband te zien, maar gaat ook voorbij aan het thema oorzaak en gevolg, wat op zich ook maar een manier is om naar de werkelijkheid ten kijken.

Want als je de C aanslaat op de piano, veroorzaakt ze dan de klank en de boventonen, of zaten die klanken en tonen er al lang in maar hoorden wij ze pas nadat de toets werd aangeslagen.

Denk aan mijn eerdere verhaal over de gelijktijdigheid en de tijdsbeleving.

Je kunt ook zeggen het is er allebei.

Maar ja, we nemen graag standpunten in, gaan ergens staan, stil en bewegen niet meer. Of zouden we misschien moeten leren om de standpunten te verlaten en gewoon te wandelen. Maar ja, om iets te willen vinden, moet je even stil houden. Dat vraagt concentratie. Of zouden we dan moeten stoppen met zoeken?

Onoplosbaar zoals de kip en het ei. Hoewel ik nog nooit een ei een kip heb zien leggen, maar dat is weer een ander verhaal.

In het komende verhaal raak ik hier af en toe aan. Dat ik iets beschrijf dat we nu nog niet kunnen waarnemen, maar er wel is. 

We nemen nu de planeet Uranus, Neptunus en Pluto waar.
Tweehonderdjaar geleden waren het slechts mythologische figuren uit de oudheid…
We zitten in een zoom-meeting gezellig te babbelen met vrienden van over heel de wereld…

Trouwens over waarnemen zullen we het ook nog hebben als we over het element aarde spreken.

Ook zo’n heel speciaal woord. Waarnemen. We geloven dat we het dan hebben over wat onze zintuigen doen. Ons informeren over de werkelijkheid.

Wat we niet doorhebben is dat onze hersenen de beelden die binnen komen via de zintuigen voor waar nemen. Er in geloven. 

Dat is prima. Zo kun je prima leven samen met zijn allen in een wereld waar iedereen in gelooft, maar het blijft wel handig te beseffen dat het slechts een afspraak is die we met zijn allen maken. Waarnemen zegt niets over het feit of iets waar is. Hooguit zegt het iets over waar dat iets zich bevindt.

Een oefening vooraf om te laten zien hoe je je denkvermogen kunt gebruiken.

 

Laat ons vandaag eens kijken naar het element lucht.

1      Een verschijnsel in de natuur, dat kan van alles zijn, ook een mens zijn gemoedstoestand of zijn afstemming, kan zich in een bepaalde toestand bevinden waarbij de verbindende kracht op de achtergrond blijft en de naar binnen werkende kracht zich terugtrekt omdat de naar buiten gerichte, de expansieve kracht de overhand heeft.

Dit uitgangspunt dat we gisteren besproken passen we nu toe op het element lucht.

Als het expansieve karakter de overhand krijgt dan zien we dat terug in de heftige bewegingen van de lucht. Atmosferische storingen noemen we dat. Die drukken zich uit in allerlei verschillende vormen.

Ik heb het hier niet over de rustig waaiende winden, nee ik bedoel hier de in het oog springende weersverschijnselen die we kennen van het weerbericht.
Harde winden, zuidwesters, stormen, orkanen, wervelwinden. We kennen ze allemaal. Maar ook de depressies, de hoge druk gebieden. En alle gevolgen daarvan.
Er is niets waar de mensheid zo veel over praat als over het weer.

Praten over het weer.

Vier woorden op een rijtje.

Praten is niets anders dan stembanden laten trillen waardoor de lucht in beweging komt, daar gaan we het straks over hebben.

Maar alvorens de stembanden in beweging komen moet er iets gebeuren. Een impuls die ze in beweging brengt. Iets wat je wilt zeggen. De wens tot spreken. Dat kan een gevoel zijn. Of een gedachte.
Als het een gedachte is dan komt die uit het denken voort. Waar haalt het denken zijn ideeën vandaan? Maakt hij die zelf? Of komen die ergens vandaan? Worden die opgevangen?
Wie het weet mag het zeggen. Want het hangt af van wat je voor waar aanneemt toch?

Wat toont de natuur ons?

 

 

De sterk bewegende winden, een uiterst belangrijk onderdeel van het weer, zijn volledig analoog aan ons denkvermogen.
De winden vallen vrijwel nooit stil. Schieten alle kanten op. Kunnen stormachtig worden. Van alles overhoop halen.
We weten en als je het niet wist, dan weet je het nu, dat het weer wordt veroorzaakt door de zon.
De zon blijkt volledig verantwoordelijk voor het klimaat waarvan het weer een essentieel onderdeel is.
Gisteren heb ik je verteld over wat de zon zoal doet. Zij straalt zichzelf uit.
Deeltjes van haar bereiken ons.
Het is dus heel aannemelijk dat er een tijd komt dat we zullen ontdekken dat het dezelfde zon en haar andere kinderen, de planeten, waarvan de aarde er één is, die ons aanzet tot denken, die als een inspirerende kracht in ons werkt. Zij is de bron terwijl ons brein als de radio is die de impulsen, de inspiratie opvangt (antennes), deze moduleert (denkprocessen) en uitzendt als gedachten en ideeën die zich uitdrukken middels taal en alle andere creatieve uitingsvormen waarover ons wezen beschikt.
Lucht wordt al naar gelang de uitvoerder zang, poëzie, onzin of geouwehoer.

Als we wat dieper doordringen tot wat er met de lucht die in heftige beweging is gebeurt dan ontdekken we dat dit fenomeen alles te maken heeft met het opheffen van drukverschillen.
De temperatuur is overal op aarde anders waardoor er veel verschil bestaat tussen allerlei regio’s. Lucht die warmer wordt en opstijgt, begint dan onder invloed van de draaiende beweging van de aarde te stromen naar gebieden die kouder zijn.
En zo zet de zon heel dit spel in gang met steeds wisselend resultaat.

Het grondthema is dus het uitbalanceren van disharmonieën.
Het evenwicht vinden tussen hoge en lage drukgebieden.
Depressies laten mooi zien wat er gebeurt als er een eenzijdige situatie naar een hoogtepunt dreigt te gaan.

Zie hoe het weer een mooie inspiratie kan zijn voor hij we kunnen kijken naar de beweging van het element lucht in ons zelf; hoe we zicht kunnen krijgen hoe ons denkvermogen in ons werkt.

Ik zou zeggen ga zelf verder op zoek en vindt de verbanden. 

Je zult voortaan heel anders naar Frank Deboosere of andere weermannen en -vrouwen luisteren.

 

2      Als de introverte beweging, de middelpuntzoekende kracht (om eens een ander begrip te noemen), de kracht die de kern zoekt de overhand neemt of krijgt, dan zien we in de natuur een heel andere beweging. Een beweging die de mens nog niet goed doorgrond heeft.

Als je over iets heen wrijft…”

Choram viel even stil. Ik was benieuwd wat er nu gebeurde.

“Ik moet oppassen dat ik me niet laat mee slepen met de winden die ik nu oproep door er hier over te vertellen; ik zag beelden van allerlei woorden die met een w of wr beginnen, die allemaal met dit thema te maken hebben; maar ik moet hier over zwijgen.

Ik zal me beperken!!

Wrijving creëert statische elektriciteit. Dat kunnen we een innerlijke, verborgen kwaliteit van de lucht noemen.
Of beter gezegd (oorzaak-gevolg) dat is het element waar het zich toont.
Dit is een nieuwe ontdekking waarvan we nog niet het begin hebben gezien.

 

 

Lucht doordringt alles en is het element dat alle mensen verbindt.
Elke deeltje lucht heeft eens in de longen gezeten van de buurman, je schoon moeder, je geliefde, de rat die passeerde langs je voordeur enz.

Wat de uitwerking hiervan is hebben we het gissen naar maar om een voorbeeld te noemen, de ontdekkingen die Bert Hellinger, de grondlegger van alles rondom familieopstellingen doet vermoeden dat de verbinding die er is tussen mensen breder, dieper, intenser is en ver boven tijd en ruimte uit gaat. We zijn met elkaar middels bepaalde velden verbonden. Velden die op allerlei manieren met elkaar in verbinding staan en waarlangs op allerlei wijze in-formatie stroomt.

Volledig analoog aan het element lucht in zijn verborgen hoedanigheid.
Als je bv kijkt hoe de nieuwste toepassingen van de ontdekking van de elektriciteit vandaag de dag mensen bijeen brengt middels allerlei verbindingen (www) dan staat ons nog een compleet nieuwe wereld te wachten.
Heel het digitale principe gaat terug op spanningsverschillen tussen twee polen die toegepast worden in allerlei systemen.

Precies wat het weer ons laat zien. 

Telkens komt het weer terug. 

 

3      Als de verbindende kracht naar voren treedt en zich toont in het element lucht zoekt ze het verbindende tot uitdrukking te brengen. Wordt lucht de verbindende factor.

Brengt bijeen. Bijeen doet aan bijen denken. De bevruchting.
Een bij die een bloem nodig heeft. Of een bloem die hunkert naar een bij dichtbij.
Vlindergedrag. Heen en weer van hot naar haar.
De lente duikt op, de kermissen, de ontmoeting.

Het inademen en het ritmisch uitademen in al haar facetten.
De longen als orgaan die dit prachtig laten zien.
En voor de longen, in de luchtpijp, zitten de stembanden die lucht in trilling brengen. Die trillen en daardoor spraak en taal hoorbaar maken.
Trillende lucht. Dan mag het niet te hard waaien. Dan moeten de stormen gaan liggen anders hoor je niets. Daar moet geluisterd worden.
Dan ontstaat, daar waar er twee samen komen, dialoog.
Waar geen standpunten ingenomen worden, maar verten verkend worden.

Waar ruimte is voor de ander zijn er twee. En samen voelt het als drie.

Het komt er ook vaak van, drie, als twee bij-één zijn.”

Choram zuchtte en ik begreep dat hij moest stoppen, maar eigenlijk nog veel noten, misschien wel meer dan twaalf, op zijn zang had…

 

©      Willem Versteeg

zaterdag 2 januari 2021

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: