Het rijk van Kronos – deel 7

 

Zevende nacht – donderdag 31 december 2020

Choram ging me voor naar één van de twaalf deuren. Hij bleef voor de deur staan en wenkte me om naast hem te gaan staan.

We draaiden ons tegelijkertijd om en keken met onze rug naar de deur gekeerd naar de grote ronde tafel in het midden van de ruimte. De tafel waaraan we reeds eerder hadden gezeten. Die met de zespuntige ster en de cirkels er rond.

De toortsen aan de wand doofden hun licht ietwat en boven de tafel verscheen er een licht blauwe, grijze wolk die langzaam begonnen te draaien. In het midden verscheen er een klein licht dat uitgroeide tot een gele bol. De gele bol tolde snel rond haar as en verstrooide lichtgele slierten rondom haar in de wolk in een pulserend ritme.
Als ik goed luisterde kon ik een vaag geluid waarnemen dat uit de bol naar ons toe kwam.
Plots begon het geheel sneller te draaien en de slierten geel licht die de wolk instroomden begonnen zich te verzamelen in clusters die elk op een iets andere afstand van de centrale bol rond cirkelden.
Langzaam daalde de snelheid nu en heel duidelijk was te zien dat er op verschillende plaatsen nieuwe grijze bollen waren ontstaan, elk in een andere grootte, elk met een eigen draaisnelheid, en elk op een andere afstand van de centrale gele bol.

Plots vervaagde het geheel en enkel de gele bol in het midden en één enkele bol, blauwachtig, met witte slierten doortrokken draaide er rond.
De schaal van het geheel veranderde.

De gele bol kwam omhoog, werd groter en nam heel de wolk met zich mee.
Langzaam zag ik de blauwe bol door de wolk een beweging maken die rondom de gele bol ging. 

Alsof er iemand ergens een stekker uit trok, zo leek het wel.
Het werd plots pikzwart. Niets te zien.
Na een twintigtal seconden ongeveer lichte de gele bol weer op. Wit nu.

Er klonk een klok die één keer luidde.

De gele bol in het midden verkleurde tot rood. En het rode licht stroomde uit de bol en trok richting de blauwe bol, die nu veel verder weg van het centrum vlak voor ons hoofd hing.
Ze bewoog naar rechts en op het moment dat zij voor één van de andere deuren van de zaal passeerde luidde de klok, veranderde de kleur en werd de blauwe bol gebaad in een nieuwe kleur, iets tussen rood en oranje in. Ze bleef voortbewegen en telkens ze een deur passeerde; klok, andere kleur en een onderdompeling.

Zo draaide de blauwe bol door de ruimte en werd vervolgens ondergedompeld in een gele, lichtgroene, groene, groen-blauwe, blauwe, blauw-violette, paarse en tenslotte rood-violette kleurdouche afkomstig van de gele bol in het midden van de wolk.
De bol kleurde weer rood toen ze een complete ronde had afgelegd en weer voor ons passeerde en toen ging het licht weer uit.

In het donker zag ik voor mijn geestesoog de zon en daarrond de Aarde in haar baan die zij jaarlijks aflegde.

Het licht van de toortsen keerde langzaam terug. Choram zat aan de tafel en ik ging bij hem zitten.

 

Dit is de tweede beweging die de Aarde maakt.

Haar rondgang om de zon. Daar komt nog bij dat haar schuine stand de vier bekende seizoenen creëert. Je ziet hoe de basismatrix ook hier zich weer in een groter verband toont. 

Een ronde van de aarde zelf toont ons de vier aspecten als de aard van de aarde, haar karakter, haar vorm die zich toont in haar vier elementen, aarde, water, lucht en vuur.

Een ronde om de zon toont die vier aspecten uitgedrukt in de natuur.
Een voorbeeld van hoe één werkelijkheid zich op verschillende schalen aan ons toont.

Zij gaat in een grote ellips rond de Zon. De Zon die haar heeft gecreëerd.
Er bestaat dus wel degelijk een familierelatie tussen de zon en de Aarde evenals haar andere kinderen die je in het begin even hebt gezien. 

Herinner je je nog het beeld van de piramide met daarboven een piramide die als een kelk de onderste vulde?
En dat ik datgene dat onzichtbaar is in de schepping, maar wel werkzaam, voor het gemak even de geestelijke wereld heb genoemd.

Wel de Zon mag je beschouwen als de geest van ons stelsel waarbinnen we leven. Zij is het kloppend hart en alle leven is rechtstreeks afhankelijk van haar. Eens werd zij volgegoten met levenskracht, (de omgekeerde piramide).

Vanaf haar ontstaan schenkt zij zichzelf. (de daaronder liggende geopenbaarde piramide)

De zon schenkt zichzelf en straalt niet alleen haar zichtbare licht uit, maar slingert voortdurend delen van zichzelf, haar onzichtbare energie, die de wetenschappers vermoeden te vinden binnen haar electromagnetische spectrum,  het stelsel in opdat alles doordrongen raakt van haar energie.

Deze laatste alinea kun je ook als een beschrijving zien van de relatie tussen Koning Arthur en zijn 12 ridders van de Ronde Tafel of van de Twaalf Discipelen rond de tafel van het Laatste Avondmaal rondom de Dertiende of van de werking van de twaalf hersenzenuwen die in ons hoofd zijn verbonden aan de hersenstam en de levensverbindingen verborgen tussen het brein en alle delen van het lichaam zodat de levenskracht door heel het lichaam kan trekken.
Of de Twaalf poorten van het Nieuwe Jerusalem gemaakt van de twaalf edelstenen, elk met hun eigen kleur en kracht.
Zo kan ik nog wel even doorgaan..

Deze innerlijke kracht die tot ons komt, als de twaalf tonen, hebben elk hun eigen karakter, hun eigen kleur.

Sedert mensenheugenis is dit geweten en gevoeld en in verschillende beelden en metaforen aan de mensheid doorgegeven.
Het oudste beeld is dat van de dierenriem, de zodiac.

Ik zou verschillende boeken nodig hebben om alle andere vormen waarin de twaalf aan de mensheid is verschenen op te sommen, maar ik moet me beperken.

 

Alles in het stelsel is de uitdrukking in de vorm van de werkzaamheid in de materie van deze twaalf basisenergieën waar de zon ons in onderdompelt.

In het beeld wat je zojuist hebt gezien zag je de Aarde rond gaan en elke keer een nieuwe kleurdouche krijgen. Twaalf kleuren, twaalf karakters, twaalf dierenriem tekens, twaalf maanden met hun eigen karakter. Twaalf cijfers op de klok.

Rondgaan creëert tijd. Maakt alles lineair.
Onze hersenen, ons denkvermogen is helemaal ingesteld op dit fenomeen. Denk aan de eerste matrix van een paar dagen geleden.
Dit denken situeert zich in één deel van de hersenen en is verbonden met één van de twee scheppingskrachten, Yang.

Maar er is ook een andere wijze van beschouwen. Een deel in ons dat patronen en verbanden herkent en gebruikt. Yin.

Als nu beide verbonden worden, hier hebben we dus weer de werking van de derde kracht, de ziel in ons, die de impuls geeft om met beide te werken, Yin en Yang verbonden, dan krijgen we een compleet ander beeld.

De tekens volgen elkaar op, zoals de uren op de klok en in de natuur zien we ook een proces verlopen van geboorte, naar volwassenheid, naar ouderdom en sterven.
Dit gedurende een dag, maar op een andere schaal zien we dat ook in een jaar. In de seizoenen.

Je zou dus kunnen denken, enkel Yang, dat de zon elke maand een andere energie de ruimte in stuurt. En dat alles de uitdrukking is van een zich ontrollend patroon.

Echter…

 

Even naar de muziek.

Als je een C hoort aanslaan op de piano, één van die twaalf, dan hoor je als je goed luistert ook de boventonen klinken. Hier is sprake van gelijktijdigheid.

Of een ander beeld.

Allerlei satellieten rondom de aarde draaiend, sturen voortdurend datastromen naar de aarde die door allerlei instrumenten worden opgevangen, gemoduleerd en uitgezonden middels apparaten zoals televisies, radio’s enz.
Als je op een oude radio van zender naar zender beweegt hoor je tussen de verschillende stations een heleboel ruis.
Ruis is het fenomeen dat zich voordoet wanneer je gelijktijdig alles tegelijk wilt ontvangen.
Daarom zijn onze hersenen zo ontworpen dat ze een afstem-mogelijkheid hebben.
We kunnen als een tuner, afstemmen op een bepaald kanaal.
Daarmee creëren we zelf een lineaire wereld waarin we de zaken achter elkaar tot ons kunnen nemen.
Maar in werkelijkheid is alles tegelijkertijd aanwezig ook al zijn we niet op alles afgestemd.

In werkelijkheid stuurt de zon continu al haar energieën tegelijkertijd de ruimte in. Gratis voor iedereen.
Alle krachten zijn altijd voor alles en iedereen voorhanden. Tijdloos.

Wij maken gebruik van deze energie het moment dat we er op af stemmen.
Daartoe zijn we geprogrammeerd.
Veel krachten werken onbewust in ons en veel krachten wachten op afstemming door ons.

Een plant in de grond, laten we zeggen een pompoen, zal de energie die we kennen als de kracht van de expansie tijdens haar groeiproces van zaad tot volgroeide plant met heel veel zaad in elke fase van haar bestaan op een andere wijze gebruiken.
In haar ingeschapen bouwplan, de informatie in haar DNA, lees nog eens goed, de informatie in haar DNA.
In haar DNA ligt dus Iets, onzichtbaars, geestelijk noemen we dat, dat haar vertelt hoe ze zichzelf moet formeren, in welke “Form” zij zich dient uit te drukken.

Matrix.

Middels deze informatie weet zij precies hoe zij zich moet afstemmen op de krachten die naar haar toestromen.
In de lente stemt zij op een andere bron af dan in de zomer. En in de herfst op weer een andere uitzending.
In het begin van de lente gaat de expansie-kracht naar de wortel.
Volop lente expansie naar de bladeren. In de zomer is de expansie gericht op het vormen van bloemen en in de hoogzomer is heel het proces van expansie gericht op vruchtvorming. Hoe groter hoe meer plaats er is voor veel zaad. 

Alles is er voor alles en iedereen.
Leven blijkt een leren afstemmen op.

Morgen gaan we eens verder kijken hoe die verschillende karakters zich aan ons tonen, want als we de karakters kennen, kunnen we er beter op af stemmen.

In plaats dat van alles zich automatisch, onbewust in ons voltrekt, kunnen we er dan voor kiezen bewust mede-schepper te worden.

 

©        Willem Versteeg

donderdag 31 december

 

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: