Het rijk van Kronos – deel 5

 

Vijfde nacht – dinsdag 29 december 2020

 

En ga je me nu dan vertellen wat we gisteren eigenlijk gezien hebben?

“Ja, ik denk dat we vandaag hier aan de tafel bijven zitten en ik wil je wel iets vertellen over wat we gezien hebben.

Ten eerste was er een dwingende reden om eerst de beelden te tonen en er niet over te spreken.
Beelden doen een beroep op heel andere delen van het bewustzijn dan woorden en teksten ooit kunnen doen.
De verbeeldingskracht, het vermogen tot het maken van innerlijke beelden wordt sterk aangesproken door beelden die van buiten op ons inwerken.

De woorden die jij, ik richt me nu heel uitzonderlijk even rechtstreeks tot de lezer van dit verhaal, de woorden die jij leest hoor je als het ware in je hoofd.

Maar gisteren zijn ze zo gekozen dat ze in functie staan van het oproepen van een beeld. Daardoor is de kans wat groter dat er bij jou zich een innerlijk beeld ontvouwt dat in je hoofd een corresponderend beeld oproept.

Zo geeft iets in jou vorm aan dit innerlijke beeld.
De ervaring leert dat het innerlijke beeld lang niet altijd congruent is met het aangeboden beeld. Maar dat geeft niet.

Het belangrijkste is dat je door dit gebeuren contact maakt met dit vermogen in jezelf.”

Er veranderde heel subtiel iets in de wijze van spreken van Choram waaruit ik opmaakte dat hij zich nu weer tot mij richtte.

“Wanneer je je hier voor open stelt en dit vermogen regelmatig oefent, bv. door het regelmatig bijwonen van rituelen, meedoen aan erediensten en feesten, dan ga je op den duur merken dat er zich in jou een schijnbaar nieuw vermogen begint te openen. Dat is wat we de kracht van de imaginatie noemen.

Om alle verwarring rond de termen te voorkomen: onder verbeeldingskracht verstaan we het vermogen van de mens om innerlijke beelden te maken.

Imaginatie daarentegen is het vermogen om innerlijke beelden te ontvangen.

Te ontvangen uit innerlijke gebieden waar we met onze eigen zintuigen geen toegang toe hebben. Dat kan zowel het individuele onbewustzijn zijn, het collectief onbewustzijn of de geestelijke gebieden.

Dit vermogen, als dat begint te werken in ons, opent de poort naar wat we de ziel noemen. Dat is een deel van ons wezen dat zich in ons vormt naarmate we er bewust contact mee willen krijgen. Een deel wat als een soort mediator in ons werkt tussen ons dagelijkse bewustzijn en de invloeden uit wat we doorgaans de geestelijke wereld noemen. Ik hanteer het begrip geestelijke gebieden hier voor alle gebieden die voor ons onbekend zijn.

Als we over deze onderwerpen spreken moeten we naar het middel van de metafoor grijpen, want gewone taal faalt.
Die behoort tot het dagelijkse bewustzijn.
De taal als metafoor, de taal als poëzie, gebruikt de kracht van het beeld om de overstap te maken en contact te leggen met.

Om een metafoor te gebruiken;
in de huidige astronomie weet men dat erg slechts een 5 procent van alles wat er in de kosmos aanwezig is, zichtbaar en bekend is. De rest is onzichtbaar en onbekend. Men heeft daar compleet het gissen naar.

De wetenschap doet dat niet graag maar, maar die onzichtbare wereld noemen wij voor het gemak de geestelijke wereld, metaforisch bedoeld.

 

Er is veel
wat we niet weten,
maar we weten wel
dat er veel is
dat we niet weten.
Dus is er veel meer dan we weten.

 

Lees die zin nog maar eens en laat de beelden maar komen…

 

 

Goed, waar hebben we naar gekeken gisteren?

We hebben de matrix gezien waarbinnen ons leven zich afspeelt en vorm aanneemt.

De Aarde maakt een drietal bewegingen.
Elke beweging toont ons een matrix waarbinnen wij leven.
De natuurkunde weet daar al het één en ander van.

Nu is de tijd aangebroken dat we toestaan dat de psychologie dezelfde wetmatigheden in haar vocabulaire opneemt en gaat ontdekken dat ons psychisch functioneren aan dezelfde matrix gehoorzaamt.

Ze zal daardoor compleet transformeren en de weg openen voor een samenleving waarin de mens wezensverbonden zijn plaats binnen de schepping kan gaan innemen; daarmee uitdrukking gevend aan het ingeschapen vermogen medeschepper te zijn van een wereld in wording. 

Maar, om maar weer een metafoor te gebruiken.

De muzikant die voor zijn piano zit laat zijn blik gaan over de witte en zwarte toetsen en laat de C klinken op een witte toets en wandelt langzaam over de ernaast liggende toetsen, gaat naar de iets hoger liggende zwarte toets, de Cis, dan weer naar een witte, de D, dan de tweede zwarte de Dis, raakt dan de E en de F aan, komt bij de Fis en de G en de Gis en de A en de Ais en eindigt bij de B en realiseert zich dat daarna dezelfde tonen zich herhalen maar een octaaf hoger.

Twaalf tonen die zich op verschillende niveaus, dimensies, manifesteren en zijn materiaal uitmaken.

Daar moet hij of zij het mee doen. Dit is de matrix voor de muzikant.
De grens die ontelbare, onvermoede muzikale creativiteit de ruimte geeft.
Uitgedrukt op verschillende niveaus (octaven), door verschillende lichamen (instrumenten), door verschillende individuen (genres).

Zonder matrix geen muziek.

De enige kunstvorm in de wereld die geen gebruik maakt van welke vorm van materie dan ook. Ze zoekt de werking dus in een hoger niveau. Zij brengt lucht in trilling en daardoor zoekt ze iets te beroeren in ons. Wat? Onze ziel. De mediator tussen geest en materie.

 

 

We hebben gisteren naar de eerste beweging gekeken van onze Aarde.

Haar rondtollende beweging.

Ik stap nu weg van de natuurkunde en duidt de beelden nu naar ons psychisch functioneren.
Elke mens wordt dagelijks geconfronteerd met het fenomeen dat niets hetzelfde blijft, dat alles voortdurend in beweging is.
Denk aan je stemmingen, je gevoelens, je gedachten.
Het is vrijwel onmogelijk om je op iets te concentreren en dat lang vast te houden.
Van alles komt en gaat.
Je leeft uiterlijk en innerlijk op een draaiende tol.
Daar kun je tegen vechten of je kunt het aanvaarden.

Over alles wat gebeurt en passeert hebben we een mening of we hebben er een gevoel bij. En als de dag en de nacht wisselen deze voortdurend.
Er is een lichtheid en een zwartheid in ons en in ons bestaan.
Daar kun je tegen vechten of je kunt het aanvaarden.

Maar nog het één noch het ander doet een mens wezenlijk groeien.

Groeien is de resultante van de aanvaarding van beiden doordat men begrijpt dat er een derde kracht werkzaam is die deze beweging mogelijk maakt.
En vervolgens uitkomt bij de eenvoudige vraag.

Waarom deze beweging? Wie of wat draait aan de as?

 

 

Yin – Yang

De beelden van gisteren toonden ons de Aarde die veranderde in het Yin-Yang symbool.

In dit eeuwenoude symbool van het Taoïsme wordt uitgedrukt dat de twee scheppingskrachten in de kosmos niet als twee tegenpolen tegenover elkaar staan, wit links, een scheidingslijn, muur er tussen en zwart rechts.

Nee, de twee verhouden zich als een paar dat elkaar zoekt en zich met elkaar wenst te verbinden en in beweging is. Het hoogtepunt bij de één wordt het startpunt voor de ander.

De derde kracht die alles in beweging zet en houdt, toont zich niet, maar drukt zich uit in de sfeer die het beeld oproept.
In de houding van de “twee visjes”.
Dat ze samen zich in een cirkel bevinden.
Cirkels zijn doorgaans rond, gaan dus ook makkelijk rond en rondden alles wat daarbinnen is af.

Dit is onze matrix.

Er is een derde alles in beweging zettende en houdende kracht die we niet kunnen zien, voorlopig nog niet kennen, maar niet kunnen ontkennen.

Het is aan ons om die te achten en te vieren.

Als die onkenbare, die we voor het gemak geestelijke kracht noemen, door ons geacht wordt, werkt zij als inspiratie in ons. 

Ons vermogen tot imaginatie legt er contact mee en toont ons voor ons geestesoog of geestesoor bv. de compositie die Beethoven noteerde en leidde tot de “Negende”.

Of Paul McCartney die ’s morgens wakker werd en zich nog herinnerde hoe Maria in zijn droom de woorden tot hem sprak die maakte dat hij “Yesterday” aan de wereld schonk. (om maar even in de muziekmetafoor te blijven).

Maar we hebben een keuze.

We kunnen ons ook afkeren van “de muziek der sferen” en ons eigen deuntje opvoeren.
We laten ons dan leiden door keuzes, voorkeuren, stemmingen en emoties. En handelen dan zonder het te weten volgens automatische patronen afhankelijk als we zijn van invloeden van beelden buiten ons.
Gaan mee met stromingen en tendenzen en hangen voortdurend af van wat het lot voor ons in petto heeft.

De mensheidsgeschiedenis van de afgelopen eeuwen toont ons de gevolgen hiervan voor ons zelf en vooral de gevolgen ervan voor anderen en de planeet.
We zoeken dan kampen op waar we ons goed voelen en beluisterd.
Bouwen muren daarrond, trekken ons terug in ismen, geloven, godsdiensten en bestrijden elkaars visie in woord en gebaar.

Wit tegenover zwart. En elk zicht op een verbindende kracht wordt weggezet als bijgeloof.

 

Echter, de zon komt op, staat hoog aan de hemel, gaat onder en maakt ruimte voor de nacht. Telkens weer.
De zon toont ons een ritme doordat de Aarde draait om haar eigen as.
We hebben dus de keuze.

Draait alles om ons zelf?
Of draait alles om de zon, haar tweede beweging?

 

 

Het kruis.

Er werden twee lijnen over het Yin-Yang symbool getrokken gisteren.

Dit is de Westerse variant van hetzelfde symbool.
Twee krachten, een verticaal en een horizontaal die elkaar kruisen in het midden.

De wereld kent vele kruizen waar de twee elkaar anders kruisen.

Maar hier is een derde kracht, onzichtbaar aan het werk gegaan en maakte dat de twee elkaar uitbalanceren.
Een boodschap vertellend dat het ook zo kan. Dat het zo in de matrix is vastgelegd.

Zo ontstaan de vier. Het aloude symbool van de Aarde zelf.

De cirkel met het kruis.

 

Leven gaat langs vier kwartieren. Het wordt geboren, wordt volwassen, gaat met pensioen en verbindt zich opnieuw met de voorouders, om vervolgens weer geboren te worden.
Leven is cyclisch en niet iets om je aan vast te houden. Want als je je vastklemt aan, kom je in één van de kwartieren vast te zitten. Dat kan een zwart vierkant zijn, een wit, een okerkleurig of een rood. Daar moet je het dan mee doen.

We kunnen ons ook verbinden met deze levenscyclus. De natuur en alles wat er in leeft, leeft het tenslotte voor.

 

 

De piramide.

Het beeld van de piramide tenslotte toont ons dat wanneer we zijn afgestemd op ons grondvlak, de basis. We juist zijn georiënteerd.

We vervolgens ons kunnen richten op wat vanuit de top naar ons toe wil komen. Een gouden spiralende energiestroom die ons zoekt te verbinden met de vier hoeken. De vier ankerpunten van ons menselijk bewustzijn tot hoogste staat van ontwikkeling brengt.

Waardoor de vijfde zich in ons opent. De quintessence. 

Ons kloppend hart.

We kunnen ons dan voorstellen, want ons vermogen tot het ontvangen van beelden is ontwikkeld als we deze weg gaan, dat er boven de piramide een tweede, onzichtbare piramide van licht staat, omgekeerd als een kelk er bovenop. Een kelk-piramide die gevuld wordt met een onzichtbare stroom die, werkend als een zandloper, haar energie druppel voor druppel aan ons schenkt. 

Voor degeen die dorst naar.

Als ze dat bedoelen met de werking van de Heilige Geest, ook dat is een metafoor, dan is dat voor mij een mooi beeld.

Niet omdat het waar is, maar omdat het inspireert.

De matrix is ontworpen niet om de waarheid te vinden. Zij is ontworpen om de inspiratie een speelveld te geven.

Een speelveld voor een feestje. En weet dat feestjes niet gedriet of gevijfd, maar gevierd worden.

Waar is dat feestje? Of wordt het een waar feestje?

 

©        Willem Versteeg

 

dinsdag 29 december

 

tot morgen…

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: