Het rijk van Kronos – deel 11

 

Elfde nacht – maandag 4 januari 2021

 

“We zijn bij het laatste element aangekomen.

Gisteren heb ik je deze zin gegeven:

Vuur boven lucht boven water boven aarde geboren uit vuur gezien als cirkelende beweging niet hiërarchisch.

Voor het goede begrip boven heeft niets te maken met een waardering, het gaat hier om een plaatsbepaling.
Het gaat er om de relaties en de verhouding te zien.
Vuur, de zon, de bliksem ver boven ons. De lagen daaronder de atmosfeer, de dampkring, daar waar het weer zich afspeelt, in de lucht.
Dan de watermassa’s groot en klein, die door de lagen daarboven in beweging gebracht worden en tenslotte datgene dat alles draagt, de aarde zelf.
Maar geboren uit vuur. De Aarde zelf werd geboren uit vuur.
Ik vertelde reeds eerder dat al het materiaal waaruit alle planeten, ook de onze, bestaan afkomstig is van de zon. En dit materiaal is weer afkomstig van andere sterren.
Dus wat Joni Mitchell in 1970 in haar song “Woodstock” zong:  “…we are stardust, we are golden, and we’ve got to get ourselves back to the garden”, was heel juist en treffend en kwam in een tijd dat we als mensheid voor het eerst echt goed beseften dat dit dus onze herkomst was.
Want alle elementen in de aarde worden door de plantenwereld zo bewerkt dat ze uiteindelijk via ons voedsel in ons gestel komen zodat wij met recht kunnen zeggen dat we leven dankzij getransformeerd zonlicht en in de grond bestaan uit sterrenstof.

Mooie zin; in de grond bestaan we uit sterrenstof.

Vandaar.
Vuur boven lucht boven water boven aarde geboren uit vuur.

Wijzelf zijn het levende voorbeeld van deze eeuwigdurende cyclus.

Wellicht kunnen we veel kracht putten uit het besef dat wanneer we op een bepaald moment het lichaam teruggeven aan de Aarde, er niets verloren gaat, maar alles weer opgenomen wordt in deze gigantische doos vol met universele bouwblokken, terwijl wij zelf de tocht naar het huis aanvangen waar onze voorvaderen reeds lang vertoeven om vervolgens weer op te gaan in dat grote onbekende wezen dat we voor het gemak de geest zullen noemen.

Maar zo lang we vertoeven op de Aarde is het goed haar eens vanuit een heel ander standpunt te beschouwen.

 

 

Laat ons vandaag eens kijken naar het element aarde.

1      Als het expansieve karakter de overhand krijgt dan wordt zichtbaar waartoe volledige ontvankelijkheid leidt. 

De Aarde zelf is sterk verbonden met de Yin kracht, waar de zon sterk verbonden is met de Yang kracht.
Dat maakt dat de Aarde altijd door alle culturen verbonden werd met het Moeder archetype.
Het karakteristieke van het Yin karakter is dat het zich opent voor en andere krachten op haar laat inwerken en daardoor geeft zij zich.
Zij openbaart haar diepste krachten en geheimen. Schenkt haar grootste gaven en brengt zo wonderen tot stand.
Op Aarde zien we dat in de inwerking van de elementen vuur, lucht en water op haar.
Doordat zij zich laat doen, laat eroderen, laat afslijpen, laat bewerken komt zij in beweging. Middels haar eigen tijdschalen. Traag maar niet te stoppen Wordt zij actief. Zij werkt zich vanuit haar kern naar buiten, naar de oppervlakte toe.
Van buiten in gang gezet door water en lucht. Van binnen uit door vuur.
Vooral het vuur maakt dat de aarde plots uitbarst en heel de aardkorst omvormt.
In de geschiedenis van de Aarde heeft de aarde vele vormen aangenomen onder invloed van voor ons onvoorstelbare krachten die zich roerden.
We leven nu in een relatief rustige periode…

Actieve aarde kenmerkt zich dus in de vorming van gesteenten, in het kristallisatieproces, de aarde die haar schatten blootlegt waardoor de mensheid beschikt over allerlei bouwmaterialen en daar gedurende de beschaving actief mee aan de slag gaat en daarmee de funderingen legt voor haar samenlevingsvormen.
Ze schenkt ook haar kristallen en diamanten. 


Ze laat zich verpulveren, ze geeft zich volledig. Geeft zich over aan de elementen en ze geeft zich volledig aan alle levensvormen die van haar eten en door haar leven.
Het lijkt één groot geven en een éénrichtingsverkeer.

Maar ze is onderdeel van de grote cyclus en ze vraagt slechts aan ons één geschenk terug; ze neemt één geschenk terug.
Ons lichaam dat zij heeft mogelijk gemaakt, eist ze terug op, ter recyclage.
Zij is de moeder die geeft en neemt. Als ze niet zou nemen, zou er snel niets meer te geven zijn.

Wij als mens, als geesteswezen mogen daar getuige van zijn wanneer wij gedurende een tijdje, bewust als we daar voor kiezen, deel uit maken van deze cyclus.

 

2      Als de introverte beweging, de middelpuntzoekende kracht (om eens een ander begrip te noemen), de kracht die de kern zoekt de overhand neemt of krijgt, dan toont aarde zich volledig in haar Yin kracht.

Want na de actieve fase, waarin zij als rots uiteen is gevallen, ligt zij daar kapotgeslagen, verpulverd en loopt de kans uit te drogen, weg te waaien.
Maar daar waar de omstandigheden geschikt zijn, heeft het leven zelf de nodige maatregelen getroffen om de verbogen krachten bloot te leggen en haar geheimen te ontsluiten.
Hier komt de aarde tot rust, wordt bedekt, wordt gekoesterd, wordt bevochtigd, wordt bezwangerd.

 


Ze heeft afhankelijk van de geologische en geografische situatie vele verschillende vormen aangenomen die wij diverse namen geven zoals klei, löss, zavel, mergel, leem enz.
En alle kleine levensorganismen, samen het levende groene beddengoed vormend, werken samen om de verborgen schatten vrij te maken en de oorspronkelijke mineralen verenigen zich in de zg. colloïdale oplossing waarin de sterrenstof-deeltjes zweven die dan door de fijne wortelhaartjes van de planten opgenomen kunnen worden en zo hun reis aanvangen een deel te worden van de schepping.
Wat een eer voor dergelijke kleine korreltjes aarde.

Sterrenstof, vuur, inspiratie krijgt concrete, materiële vorm. Dit noemen we het proces van de belichaming, de incarnatie op aarde.
Aarde die zich volledig overgeeft en zich laat oplossen in… een nieuwe creatie.
Dit is aarde op haar vruchtbaarst.
In de toplaag van de Aarde, bedekt door een groene mantel, daar waar de mens zijn voedsel verbouwt.

Het grootste wonder van onze planeet, het kwetsbaarste deel van haar, want deze levende laag leeft maar dankzij het subtiele evenwicht tussen de vier elementen die hier in hun uiterste perfectie qua afstemming, schepping zijnde nieuw leven, mogelijk maken.

In alle bijsluiters van alle medicijnen is altijd een alinea vermeld waar het de zwangeren betreft.
Daar is speciale aandacht voor want wij eren het nieuwe leven. Toch?

Wat is er dan toch met ons aan de hand dat we voor de aarde al heel lang geen bijsluiters meer maken. Dat we er nauwelijks achting voor hebben.
Dat we er nauwelijks acht op slaan. Dat we op haar bolle buik staan te dansen als feestende pubers die enkel aand-acht hebben voor zichzelf.
Dat we geen idee meer hebben dat we te maken hebben met een voortdurend zwangere vrouw die onze eigen moeder is.

 

 

3      Als de verbindende kracht naar voren treedt als deze kracht de aarde beet pakt, dan gaat zij op reis.

We zien dat aan het verschijnsel dat we als geen ander kennen. Als klein kind waren we er allemaal verzot op. Zand.
Zand heeft enorme afstanden afgelegd alvorens een plek te vinden waar ze met rust gelaten wordt. Wind en water, weer die twee andere elementen, vervoeren gigantische hoeveelheden over heel de wereld.
Maar met rust gelaten worden, eenmaal gearriveerd?. 

Ze wordt nooit met rust gelaten. Er wordt altijd van alles mee gedaan.
En als ze niet gebruikt wordt verwaait ze wel.
Ze kan ingesloten raken in leemlagen, in lösslagen, in kleilagen en deel gaan uitmaken van.
Uitgerekend in die aardlagen waar ze in grote mate aanwezig is, wordt ze drager van de rijkste gewassen.
Haar symbool is de korenaar. De plant die in staat is om keihard materiaal, silicium, op te lossen en dit materiaal af te zetten in een aar-vorm.
Buigend en wiegend in de wind. De plant die daardoor in staat is het zonlicht te vangen en op te slaan in een korrel. Van zandkorrel tot graankorrel.
Je moet het maar doen. Ze staat een jaar op het land. Kent alle beelden aan de hemel. Slaat ze allemaal op. En daarom is ze tot hoofdvoedsel van de mens geworden.

Ze heeft het diepste geheim van het silicium ontsloten.
Dat zelfde diepste geheim wat wij nu ontdekken omdat we het licht hebben ontdekt in deze alledaagse, ordinaire zandkorrel.
We maken er glas van en computers en electronica zouden niet kunnen bestaan zonder die onooglijke zandkorrel.

Ik laat het hier verder even rusten en we zien elkaar morgen terug voor de laatste uiteenzetting.”

 

©      Willem Versteeg

maandag 4 januari 

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: