Het rijk van Kronos – deel 10

 

Tiende nacht – zondag 3 januari 2021

 

Ik was ruim op tijd voor de volgende serie en zat ongeduldig te wachten tot Choram aanstalten maakte om te beginnen.

Hij draaide zich naar mij om en zuchtte diep:

“Ik heb je verteld over het vuur en de lucht.

Dit zijn de twee elementen die, ook al maken ze essentieel deel uit van de Aarde, een sterke relatie hebben met de zon.

Vuur komt middels bliksem tot de Aarde en vuur komt tot de Aarde middels het zonlicht en de Aarde weet daar wel raad mee. Het blijkt zelfs een eerste voorwaarde voor leven.
De zon stuurt ook het element lucht aan via de atmosfeer, de mantel rond de Aarde die eveneens een levensvoorwaarde vervult.

Na een heel lang wordingsproces, waarin het ontstaan van fotosynthetiserende organismen en de veranderende invloed van de maan een belangrijke rol speelden, is de atmosfeer er in geslaagd een dusdanige samenstelling te creëren dat de verhouding zuurstof, kooldioxide en andere gassen van dien aard was dat opnieuw een levensvoorwaarde werd vervuld.

De evolutie laat dus mooi zien dat ook de elementen perfect op elkaar afgestemd dienden te geraken om de wereld zoals hij zich nu aan ons voordoet, mogelijk te maken.

De twee andere elementen, aarde en water hebben een sterke verbinding met de Aarde. Van oudsher behoren ze bij de Aarde en hun karakter is anders. Waar vuur en lucht een Yang-achtig karakter hebben, zijn water en aarde meer Yin-achtig. Ze zijn minder actief, ze zijn meer secundair reagerend. Laten zich vormen en passen zich aan zonder hun eigen wezen geweld aan te doen. Juist door dat karakter dragen zij twee typische voorwaarden aan zodat leven hier op Aarde mogelijk werd.

Vuur en lucht blijken essentieel voor leven. Maar water en aarde zijn dat op hun beurt ook, ook al is de oriëntatie anders.

Twee paren die, omdat elk paar haar eigenheid heeft weten te bewaren, zich naar elkaar kunnen opstellen als aanvullende tegendelen die gemeenschappelijk een nieuw verbond sluiten en leven openbaren.

Het eerste paar, vuur en lucht, met een Yang-karakter toont zich aldus.

Vuur ligt bovenaan en gedraagt zich Yang-achtig, waar lucht daaronder ligt en een  Yin-achtig karakter vertoont. Lucht vangt de kracht van de zon op en bewerkt het en geeft het door. Aan het tweede paar.

Het tweede paar, water en aarde, met een Yin-achtig karakter toont zich aldus.

Water, actief en stromend, Yang-achtig, beweegt voornamelijk boven de aarde die de krachten van het water in zich opneemt, Yin-achtig en op zijn eigen tijd weer afgeeft nadat zij de levenschenkende kracht van het water daar brengt waar het nodig is.

De alleroudste culturen van deze wereld hebben in deze werkingen de oerkrachten bezig gezien van de hemel en de aarde, van hun vader en hun moeder. Met als doel de vijfde, hun kind, de mens  binnen de schepping te plaatsen. 

Vuur boven lucht boven water boven aarde geboren uit vuur gezien als cirkelende beweging niet hiërarchisch.

 

Laat ons vandaag eens kijken naar het element water.

 

1      Als het expansieve karakter de overhand krijgt dan zien we dat terug in het stromende water. 

De regenval, de stortregens, de moessons, de klaterende bergrivieren, de watervallen, de snel stromende rivieren op weg van boven naar beneden.

Hoe groter het verval, het hoogteverschil tussen begin van de waterloop en haar eindpunt, hoe hoger de snelheid. Water kan snel stromen en soms diep vallen daar waar het hoogteverschil relatief groot is omdat het zich voordoet op een korte afstand. Denk aan kloven en canyons. Dan spreken we, heel treffend over een groot “verhang”. Watervallen worden dan bulderend, gevaarlijk, ontzagwekkend. Kolkende rivieren in canyons vernietigen complete landschappen en laten totaal nieuwe geologische vormen achter.

Zijn reusachtig en onbedwingbaar.

Terwijl daar, waar het verhang minimaal is, daar verandert de rivier in een lieflijk meanderende stroom, waar de stroomsnelheid afneemt zodat ze daar een geheel andere invloed zal hebben op het landschap.

 

 

Over invloed en indruk gesproken. Als er iets is dat water veroorzaakt dan is het dat. 

Ik ben gefascineerd door hoe in het taalgebruik en de woorden dit soort fenomenen tot uitdrukking komen.
Invloed. Indruk. Waterval. Verval en verhang. Kolken. Stromen.
Onmogelijk om niet de relatie te zien met ons gevoelsleven.
Het water stroomt bij ons soms ook over de wangen. De sluizen gaan open.
Het is moeilijk om het droog te houden. Onze taal zit er barstensvol mee.

Wat doet dat stromende water. Het is zelf niet actief, het wordt actief omdat er een hoogteverschil is. Net als lucht komt het in actie omdat het iets wil uitbalanceren. Het draagt bij aan het in evenwicht brengen van een systeem en daardoor is het levenschenkend want in haar stromen over de aarde lost ze van alles op. Door verweking, door oplossing, door erosie, vult het water zich met allerlei minieme deeltjes die verderop afgezet worden. 

Zo worden grote delen van de Aarde zelf getransporteerd naar andere regio’s en helpt het water de vruchtbaarheid te bevorderen.

Water, twee atomen waterstof en één atoom zuurstof, de simpelste stof op Aarde, kan de meest onmogelijke dingen.
Het is het beste oplosmiddel dat er bestaat. Het kan ijsvorming zijn, vloeibaar of zich gedragen als een gas, waterdamp.
Zoals wij. We kunnen ijzig zijn, vloeibaar en meegaand of kokend.

Water gedraagt zich heel vreemd, want eenmaal bevroren is ze minder dicht dan haar vloeibare vorm en daardoor drijft ze op water. Daarom bevriest water van boven naar beneden en in ondiepe waters blijft de temperatuur 4 graden boven nul om het de vissen mogelijk te maken te overleven.

Over zorgzaamheid gesproken.

Ik zou zo zeggen; observeer het water goed en leer zo de eigen waterstromen beter te begrijpen en ontdek dat er diep in je door iemand goed voor je wordt gezorgd. Zij die de stromen beheert.

Laten we naar de volgende gaan, al is het maar om niet langer de kans te lopen dat ik ga overdrijven…

 

2      Als de introverte beweging, de middelpuntzoekende kracht (om eens een ander begrip te noemen), de kracht die de kern zoekt de overhand neemt of krijgt, dan zien we dat het water zo goed als stil valt.

Waar water uitstroomt in gebieden waar geen verhang is, noch verval, openbaart het water haar transformerende kracht.

In de stilstaande wateren, de poelen, de vennen, de meren, de moerassen, al die plaatsen waar de ondergrond niet waterdoorlatend is, geeft het water de kans aan de levensvormen om een speciale fase binnen hun cyclus te beleven.
Deze gebieden op Aarde worden de kraamkamers en/of de crematoria.
Hier wisselen geboorte en dood elkaar in een snel tempo af.
Afhankelijk van de soort wordt water hier voorwaarde om tot transformatie te komen.

 

 

We hebben allemaal wel eens met een schepnetje langs deze kanten gestaan, in onze laarsjes, gekeken naar dikkopjes, voorbijschietend klein spul.
Salamanders en kikkers bezig gezien. Dit is de wereld van de padden. Van de verborgen prinsen!
Dit is de wereld van de amfibiën. De fascinatie ligt hem in het feit dat ergens in onze hersenen de herinnering ligt van een tijd waarin wij zelf het land opkropen. Uit het water kropen en aan land gingen.
Uit de duisternis naar het licht kropen.
Daar waar water wordt vastgehouden door aarde, modder zijn werk kan doen.
Daar waar door het water heen de bodem gezocht wordt, als de wortel van de lotus, die zijn voeding en kracht haalt uit de donkerste regionen om dan later, op dat ene moment haar bloem te openen aan de wereld.

Of de composthoop, die dampend ligt te transformeren, waar alle levensvormen worden afgebroken, waar water dat alles bijeen houdt op een lekker vuurtje gezet wordt, waar het heerlijk broeiend warm wordt opdat de aarde die het omhult geïnjecteerd wordt met nieuwe levenskracht.

Water ontdaan van alle indrukken, van alle vormen, nieuw zuiver water dat zich vrij verbindt met aarde en wordt tot compost. Opdat de aarde een nieuwe impuls geschonken wordt.

Net zoals wij in onze moeilijkste momenten het gevoel durven aangaan om op een bepaalde manier te worden afgebroken tot onze kern, wetend dat je niet dieper kunt gaan dan tot de bodem en dat diezelfde bodem je de impuls geeft omdat zij het schone, gereinigde water opstuwt. Omhoog naar nieuwe levensvormen.

 

3      Als de verbindende kracht naar voren treedt dan zien we water dat is teruggekeerd naar zijn oorsprong.

De verbindende kracht manifesteert zich in de zeeën en de oceanen het sterkst. Daar heeft noch Yang, noch Yin een kans.
Het is verbonden met de derde kracht die daarboven staat.
Het is de maan en de ronddraaiende Aarde zelf, die de oceanen, de zeeën haar beweging geven.

Zij is rechtstreeks verbonden met de kosmische krachten. Daarom ook kraamkamer van alle levensvormen.

Al het water op Aarde komt voor een deel uit de Aarde zelf door vergassing van magma uit vulkanen, maar voor het grootste deel komt het gewoon uit de ruimte. Hier gebracht door kometen en zogenaamde transneptunische objecten, dwergplaneten die zich buiten de baan van Neptunus bevinden en op hun  tocht uiteindelijk op Aarde belandden, een hoeveel water meedragend.
Niet zo vreemd dat de Grieken Neptunus tot koning van de zee verhieven!

Het water op Aarde in de oceanen en zeeën vormt het begin en het einde van de waterkringloop. Zeewater verdampt, condenseert in de atmosfeer, valt als neerslag terug en wordt door rivieren weer naar zee gebracht.
In de oceanen worden enorme hoeveelheden van allerlei mineralen uit de bodem vrijgemaakt en opgelost die met het grote transport meegaan.

Het is tevens een groot onbekend gebied dat telkens haar vreemde, nieuwe wereld aan ons openbaart naarmate wij durven en kunnen afdalen in haar onbekende regionen.

Haar kracht toont zich vooral ook op plaatsen waar we als kind gelukkig waren.Daar waar de vier elementen zich met elkaar verbinden. Aan de kust bij de branding. Waar de golven breken op het strand. Waar je speelde met je schepje, je emmertje, de kastelen bouwde. Het water omleidde, de ineenstorting zag als de vloed kwam.
Met de zon op je hoofd beschermd door je hoedje, met de schone, frisse zeelucht om je heen, de voetjes in het water en spelend met het zand.
Alles wat je wilde kwam hier bijeen. Komt hier bijeen.
Zoals het eens was en altijd zal zijn.

À la mer. Bij moeders.

 

© Willem Versteeg

zondag 3 januari

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: