De tweede nacht van zaterdag 26 december

De Eerste Levenspoort.

Eenmaal buigen, eenmaal schouwen.

Mira was ondertussen helemaal in het boek opgegaan en overschreed de grenzen van tijd en ruimte zonder het te merken. Zo onbevangen schouwde ze in het oude boek.

De perkamenten bladeren van het boek waren leeg, merkte ze, als ze er schouwend in bladerde.

Ze ontdekte ook dat, terwijl ze de bladzijden vol verwondering zorgvuldig één na één omsloeg, zich beelden ontvouwden, die zich net als in een caleidoscoop in talloze kleuren heel snel opvolgden. 

Nieuwsgierig als ze van nature was doorliep ze zo heel het boek, dat best heel lijvig was.

Doch als ze in de ban bleef van haar nieuwsgierigheid kreeg ze blijkbaar niets in het zicht. Het was een boek met een eigen zin.  Zo wilde het boek blijkbaar niet gelezen worden en hield het zijn geheimen voor haar verborgen.

Ze ademde diep en vertraagde en begon weer van vooraf aan. 

Toen zag ze bovenaan het eerste perkamenten blad deze  woorden als uit het niets geleidelijk verschijnen.

De eerste levenspoort.

Eenmaal buigen en eenmaal schouwen.

Ze las ze aandachtig, wachtte weer even maar bleef aandachtig en daar verscheen beetje bij beetje een mooie poort op het perkament,  

bovenaan versierd met gouden letters. 

Als ze naar de poort een tijdje bleef kijken zag ze dat de poort toegang gaf tot een weg, die zich als het ware voor haar opende. 

Zo nam ze het in haar verbeelding waar.

Ze boog haar hoofd zoals het geschreven stond te doen en stapte onder de poort door en toen gebeurde er iets.

Ze zag zichzelf als een kind van zeven jaar dat over de weg liep. 

Alleen, maar vastberaden, met in haar hand een pop. 

Ze werd meegenomen in de tijd en kwam wandelend op het pad in het seizoen van de bloeiende kerselaars terecht wanneer de lente in het land kwam, in het dorp waarin ze opgroeide.  

Toen ze de geur van krokussen in het gras waarnam.

-.-.-.-.-.-

Er is een levenskracht die alles doet openbreken, de planten doet ontkiemen, de botten doet bloeien. De kracht van beginnend leven van geboorte, van alles doordringende levenskracht.

De kracht van doorbraak. Die ervoor zorgde dat jij en ik geboren werden, uit de donkerte van een schoot.

Toen ik kind was, vroeg de juf om een erwt of ui naar de klas mee te brengen en overal verspreid in de klas stonden glazen potjes met wat water klaar waar we de erwt de tijd gaven om te kiemen en de ui om scheuten en worteltjes te maken. Als kinderen maakte het het ons zo blij en hoopvol om van dit proces getuige te zijn.

Blijf eens stilstaan bij kiemend leven in de natuur, in welke vorm dan ook en voel de levensdrang.

De kracht om altijd opnieuw te beginnen. In de wintertijd zoals nu, moet je daarvoor je verbeelding gebruiken. 

De grenzen van tijd en ruimte overschrijden. Voor een mensenkind is dit geen enkel probleem.

Keer dan even in jezelf en aanschouw beelden van het begin van de lente, 

van de geur van bloesemde bomen, kerselaars in bloei en geurende krokussen, verspreid in het gras.

En realiseer je dat diep in jou, dingen willen doorbreken, die je nog nooit eerder voelde of ervoer maar klaar liggen om open te bloeien omdat de drang om te leven als eerste uit de donkerte verschijnt. 

Na een lange winter… zelf zijn weg vindend door een mantel van sneeuw.

Wat in jou sluimert en stuwt om licht te zien.

De kracht om scheppend te bestaan en het vermogen om initiatief te nemen, zelfs als jij je er niet toe in staat acht. 

Een kracht veel groter dan jij. Stuwend, barend, door alles heen brekend… zelfs door alle concepten, oude inzichten en patronen waarin je leven lijkt verankerd. En misschien nog het meest doorheen het beeld dat je van jezelf gevormd hebt en gelooft.

De kracht om scheppend te bestaan. Te veranderen.

Hoe ervaar jij doorbraak en wat wens je te doorbreken?

Geef er uitdrukking aan. Op welke wijze ook.

 

pastedGraphic.png

 

© Huguette Beyens

wordt  morgen 27 december vervolgd…

 

 

 

De eerste nacht van 25 december

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: