De derde nacht van zondag 27 december

 

De Tweede Levenspoort.

Eénmaal buigen en schouwen.

 

Zo ben je nu net als Mira voorbij de grenzen van tijd en ruimte getreden.

Die vrijheid heb je eigenlijk altijd.

De gewone tijd spraken mensen ooit af om met elkaar samen te kunnen zijn en op heel speciale momenten bij het leven stil te staan. Zoals nu, na het luiden van de klok. Zoals de momenten waarop men samenkomt om te eten en te drinken. Of om het werk aan te vatten of te beëindigen.
Mensen vonden een manier om in het begrenzen van de tijd toch het tijdloze te kunnen leven. Wonderlijk niet?
Zoals we nu doen door elke dag een moment in te bouwen om stil te staan bij wat Het Leven stuurt en dus ook ons leven. We noemen dit rituelen. Die we nodig hebben om kosmisch verbonden te blijven en het ervaren van gemeenschap te bekrachtigen.

We zijn nu samen met Mira bij de Tweede levenspoort aangekomen.

Mira gaat ons voor, haar weg zoekend doorheen de bladeren van het perkamenten boek dat aan haar en ons zijn geheimen ontvouwt. Vouw na vouw.

Mira komt bij de tweede levenspoort aan, buigt en ziet zichzelf op het pad verder lopen. Zonder pop deze keer. Een twaalfjarig meisje met een boek in de hand en een blik vol leergierigheid, klaar om de wereld te ontdekken. Met vaste tred lopend over de grond die haar draagt en de weg die haar leidt. Vertrouwend.

We buigen ook en lopen er onder door om schouwend verder ons pad te lopen. We zijn met haar ondertussen in het begin van de lente aangekomen. 

Als de kracht van doorbraak volop werkzaam is zowel in de kosmos, de natuur als in ons. Buiten onze wil om. Want daar hebben we geen vat op. Wat dit betreft zijn we niet vrij, maar deel van een grotere kracht die in alles aanwezig en werkzaam is. De vrijheid in dit verband bestaat erin dit volop te leven en er creatief respons op te geven met al de mogelijkheden die je hebt.

Het is tegelijk een beetje vreemd dat je zo in de wintertijd in de lente aankomt, maar helemaal niet onmogelijk. Verre van. Vertrouw de weidsheid van je ziel en het schouwen met je geest.

Kijk maar hoe planten ontkiemen. Botten breken open. Het bloesemt om je heen. De levenssappen jagen door je lijf. Er is een zin om in de tuin te beginnen of om op te ruimen, in beweging te komen. Het leven wil volop naar buiten treden. De tijd van volop zaaien en planten en vooral van de grond verzorgen. Om een initiatief een stevige basis of fundament te geven.

De grond waarin de levensprocessen zich voltrekken wordt een schoot voor nieuw beginnend leven, dat ruimte neemt om wortels te ontwikkelen.

Grond geven aan je bestaan.

Wortels die ruimte zoeken. Plantensappen die in beweging komen. 

De mens die staande op de grond de aarde bewerkt. De koeien die grazend de sterke kracht van het groeiend gras in zich opnemen en het zeven maal herkauwen om de vette volle melk te produceren die de kalveren moet voeden. 

En ook de kleine mensenkinderen.

Als jong meisje, opgroeiend in een dorp, haalde ik met een gesloten melkbus de verse melk op de hoeve helemaal aan het eind van de straat waar ik woonde. Waar de weiden zichtbaar werden, waar de koeien met passie graasden. Ik kreeg dan van de boer een beetje melk, recht van de koe om te drinken. Ik voelde mij bij elke teug krachtiger worden, alsof ik ter plekke groeide. En fier dat ik was dat mij dit overkwam en dat iemand zag hoe groot ik werd. Onderweg bleef ik vaak staan om naar de koeien te kijken en staarde vol verbazing naar hun krachtige poten en oefende om ook zo stevig staande te blijven, wat voor een mensenkind niet eenvoudig is. Maar het vormde mij, het deed mij mijn lijf achten zoals de koeien dit doen. Ik leerde van hen mezelf grondvesten.

Zoals alles in deze tijd van het jaar aan kracht wint zo worden we gesterkt om tot in de diepste wortels van ons zijn, te voelen hoe we uit aarde zijn ontstaan om hier wortel schieten.  Al is het maar door ons het gevoel te geven dat er ergens hier op aarde een plek is waar onze bestemming ligt. Wij mensen bewerken, bewonen en bewandelen de aarde zodat ze vruchten kan opbrengen. 

Overleven heet dit. Je kan het ook verstaan als over en van het leven leren hoe wortelend te bestaan zonder de zin in beweging te verliezen zoals de vroege lente ons leert. Op initiatief volgt nu eenmaal fundament. Zoals bij een huis bouwen.

Schenk nu even aandacht aan wortel schieten, aan de grond waarop je loopt en staat en de plek die je op aarde bewoont. Als je een tuin hebt bevoel dan even de grond met je vingers. Een bloempot volstaat ook om jou dit gevoel te geven. Als je maar grond voelt en vooral ervaart. En dit contact nooit meer vergeet. Het maakt deel uit van de grond van wie je bent. 

Grondig bestaan en leven. Geaard.

Roep dan een beeld van wortels op en verbindt je ermee.

Wat zoekt in jou te wortelen, wat zoekt ruimte om zich in zijn volle kracht te kunnen ontplooien?

Aanschouw het en geef er uitdrukking aan.

 

 

 

 

©     Huguette Beyens

 

wordt morgen 28 december vervolgd…

 

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: