Het Tijdloze Kind

Workshop

Van: 20 december 2019 18:00

Tot: 22 december 2019 14:00

Prijs: € 265,00

Aanmelden

“In een rivier is het water dat u aanraakt het laatste van wat er voorbij stroomt en het eerste van wat er voorbij zal stromen. Zo is het ook met de tijd.”

Leonardo da Vinci

 

pastedGraphic.png

 

De tijd vliegt zeggen veel mensen in deze drukke tijden met volle agenda’s. Maar in december doet de tijd ons stilvallen en zo ontstaat er in de drukke aanloop naar de eindejaarsfeesten een wrijving. 

Innerlijk trekt de tijd aan ons om stil te vallen, uiterlijk hollen we over de tijd heen. Maar in december ontkomen we niet aan de wrijving die hierdoor ontstaat. 

Want in december wordt de tijd door de komst van een Kind geheiligd en misschien ook in ons geheeld.

Doch wrijving, hoezo wrijving? Zo voelt het als we niet met de flow des tijds meezeilen en in de andere richting bewegen. 

Onze innerlijke stuurman wordt dit gewaar en geeft ons signalen waardoor we het gevoel krijgen de wind niet in de zeilen te hebben. 

Dit kan je wrijving noemen of het stroomt niet meer.

Heel anders dan we misschien graag zouden willen geloven holt de tijd niet over ons heen. 

Integendeel. Hij is in wezen de grootste leidraad die we kunnen vinden om betekenis te geven aan de tijd die ons hier op aarde gegeven is. 

We hebben dit intuïtief altijd wel aangevoeld en hebben onze klok, 

de menselijke afgesproken tijd, op de getijden van de dag vastgelegd en de grote feesten die we vierden hingen we ook graag aan de getijden van de kosmos op. 

Stel dat we het anders hadden gedaan dan was de tijd wellicht ons doorheen de eeuwen niet zo gewillig geweest. We hebben hem immers mogen gebruiken om van alles op tijd gedaan te krijgen, om rituelen zin en betekenis te geven en om geboorte en dood als onvergetelijke momenten, mijlpalen in het leven te eren.

De tijd laat ons bovendien twee gezichten zien: een sacrale tijd en een tijd om de dag, de maand en het jaar ritmisch te leven. 

Ritme en maat als de twee gezichten van de tijd. 

Wat een goddelijk geschenk is het om als mens de tijd tweevoudig te mogen leven zodat hij zich in zijn drievoud aan ons ontvouwt. Zonder ritme en maat wordt immers tijdloosheid onbereikbaar, laat staan in de ervaring leefbaar.

Maar sacraal lijkt in onze tijd bijna een archaïsch woord te zijn. 

Wat moeten we met de sacrale tijd in onze tijd, waar alles vooral zichtbaar, meetbaar, waarneembaar en functioneel wordt geleefd.

Tijd lijkt meer en meer op iets wat we naar onze hand kunnen zetten.

 

pastedGraphic_1.png

 

Alleen een kind in de zandbak of op het strand lijkt nog een dimensie van tijd te spiegelen die niet in één klap benoembaar is. 

De spiegeling van het tijdloze kind in de zandbak neemt ons mee in een beleving van lang geleden waarin tijd nog van binnenuit kon worden geleefd. Als een geest die ons in beroering bracht, ons tijdloos inspireerde. 

En juist dan gedijt creativiteit, de kracht van Eros, dat wat scheppend in ons beweegt en ons vleugels geeft, zodat we vrij bewegen in de dimensies van tijd. We lijken dan even in dit tijdloos creëren de grenzen van onze beperkte zijn te overstijgen. 

Er is niet zoiets als niet kunnen dat halt roept aan wat ons in beweging brengt en de gestalten van de geest uit het zand, de materie bevrijdt. 

Zoals R.M. Rilke hieronder zo mooi in één zin weet te vatten.

 

“Dat is verlangen. 

Wonen in de golven en geen verblijfplaats hebben in de tijd.”

 

Zou sacraal iets te maken kunnen hebben met een diepe behoefte om achter de zichtbare dingen de onzichtbare werkzame kracht te ontdekken, die ons zoeken naar zingeving aanstuurt?

De mens leeft een leven lang de getijden van het leven. 

Ze zijn zijn eb en vloed, de vele veranderingen en metamorfosen die hij ondergaat om te worden wie hij is. 

Zoals de getijden de seizoenen en het komen en gaan van de golven aansturen ontkomen we niet aan de overgangen die we dienen te leven om alles in ons aan te spreken wat we onzichtbaar maar wel voelbaar in ons als potentieel dragen. We zijn wezens die niet ontkomen aan de drang om te veranderen en te scheppen, aan het bevrijden van de gestalten uit het zand.
In wezen zijn we tijdloos. We ondergaan de vele veranderingen doorheen de tijd vanuit een wezenlijke tijdloze kern, die toeschouwer wordt van wat ons overkomt. Op voorwaarde dat ritme en maat ons leven aanstuurt en tijdloosheid kansen krijgt om zich in ons te manifesteren.

Hiermee raken we aan het hart van de decembermaand: tijd maken voor wat tijdloos over ons waakt. 

Het Tijdloze Kind dat de getijden van het leven als scheppende kracht ervaart. Zelfs de zon houdt met Midwinter even haar adem in om dit kind in de dageraad van 25 december in haar licht te spiegelen. 

Want terwijl zon en maan de tijd als een groot kosmisch spel belichamen  scheppen ze een klimaat waarin het Tijdloze kan gedijen: het grootste geschenk dat de mens is gegeven om toeschouwer te worden van wat hem overkomt: 

een kind van de dageraad te mogen zijn. 

Een wezen in staat om bewustzijn aan te boren en te belichamen.

Blijf staan, waar loop je naartoe?
De hemel is in jou.
Als je god elders zoekt
mis je hem keer op keer.

Angelus Silesius

 We gaan in dit weekend stilstaan bij wat ons tijdloos beroert om achter de sluiers van de tijd de draden die we onzichtbaar in ons scheppend weven te ontwarren.  

Niet sturend, niet grijpend maar ontdekkend. Hierbij laten we ons inspireren door beelden en muziek die het tijdloze in ons de ruimte geeft om zich in maat en ritme te verdichten. We worden weer creatieve wezens die de tijd in ons als leidraad verkennen om te leren hoe we de getijden van het leven in ons kunnen laten werken. 

De eb en de vloed van de wintertijd levend die onmiskenbaar de mooiste tijd van het jaar is om tijdloos stil te staan bij de tijdloze dimensie van het leven. Het goddelijke dat ons van dag tot dag bevloeit en tijdloos draagt en tot leven wekt. Gevierd in een feest dat van alle tijden is: het feest van het licht dat uit de donkerte geboren wordt en tijdloos over ons waakt als een lichtende gids in de donkere overgangen van ons bestaan.

Van harte welgekomen.

©    Huguette Beyens

  

“De vlinder telt geen maanden maar momenten en heeft tijd genoeg”

Rabindranath Tagore

 

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: