De weg naar je bron en de vreugde van je hart

Retraite

Van: 28 september 2018 18:00

Tot: 30 september 2018 14:00

Prijs: € 250,00

Aanmelden

 

De levensbron – vind je bron in het volgen van je hart

 

Vertraag
Vertraag
Vertraag je stap
Stap trager dan je hartslag vraagt
Verlangzaam
Verlangzaam
Verlangzaam je verlangen
En verdwijn met mate.
Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen
Laat

Leonard Nolens

 

 

Veel mensen voelen zich moe en lusteloos en hebben het gevoel dat ze onvoldoende hun eigen energie kunnen aanboren. 

Soms leidt deze moeheid tot een chronisch gevoel van uitgeput zijn. 

Je voelt je niet langer in staat toegewijd en gemotiveerd op de uitdagingen van het leven respons te geven. 

Soms vraagt het tijd en ruimte om dingen te verwerken, ervaringen te ordenen, ze een plek te geven in het verhaal van je leven. 

Soms ben je op zoek naar je levensdraad, naar dat wat je van binnen uit leidt. 

De weg van je levenspad, dat je zelf bewandelt.

Het lijkt wel of de bron droog ligt en het water dat je geest laaft en voedt niet langer meer uit de vruchtbare grond opwelt. 

Je voelt je niet langer gedragen of geleid.

De stem van je hart wordt overschreeuwd door alles wat door je heen raast aan onvermogen, onrust, tekort aan zelfvertrouwen en wat nog meer. 

Soms zijn het ook de vele indrukken van buitenaf die het beeld van het levenswater vertroebelen.

Het lijkt dan zo onoverkomelijk om de weg te vinden die naar je bron voert. 

De levensbron.

En dan breekt de tijd aan dat het vinden van de bron je bezighoudt, je niet langer meer loslaat.

De tijd om meer ruimte te nemen en af te stemmen op wat jou hierbij als een wegwijzer inspireren kan. 

Tijd om je binnenruimte te betreden en te voelen waar je hart klopt en te ontdekken wat in overeenstemming met je hart niet langer klopt.

Dit is, in een tijd waarin heel sterk appèl wordt gedaan op de buitenkant, helemaal niet evident. 

Sterker nog de buitenkant wordt soms voor de binnenkant aanzien en de mens identificeert zich steeds meer met verwachtingen, trends, werkdruk, voorkomen en carrière.

Je zou, van binnen uit kijkend, de vraag kunnen stellen wat doe je dan met diepe verlangens, je eigen unieke wijze van zijn, het zelf invulling geven aan, toewijding, creativiteit en roeping?

Worden deze steeds meer ontkend, ontkracht, overstemd door het geloof: 

ik heb geen tijd of ik kom er niet aan toe.

Is tijd dan gaandeweg zijn dimensie tijdloosheid kwijtgeraakt? 

Ben je afgesneden van de levenslust die een kind ten deel valt als het buiten de grenzen van tijd en ruimte zich in zijn spel verliest en spelend zijn levenslust aanboort. In symbolische taal heet dit: je hart ophalen.

Maar weet je nog wat het is je hart ophalen of behoort het tot een ervaring die ver achter je ligt en die je amper nog herinnert omdat je gaandeweg het contact verloor met wat je ten diepste inspireert? 

Herinner je je nog hoe het voelt om niet zozeer actief te zoeken maar stil te vallen en het naar je toe laten komen? 

Zoals een wandelaar die rustend aan de kant van de weg ontdekt wat  om hem heen beweegt en leeft en naar hem toekomt?

Misschien voel je nood aan veiligheid en omkadering om het gebied waar je bron ligt onbevangen te betreden. Misschien valt de bron als oerervaring je al een tijdje niet meer ten deel. Misschien ben je vergeten hoe het voelt om de stem van je hart te volgen omdat je gaan geloven bent dat je waarde afhangt van wat anderen ervoor invullen?

Er kunnen vele redenen zijn die aan de basis liggen van een nood tot herbronning en even er tussenuit zijn om op afstand van de routine en dagelijkse sleur de weg te betreden naar het maagdelijke gebeid in jezelf waar het levenswater geborgen wacht om aangeroerd te worden.

 

We wonen hier in Poustinia in een bronnengebied en in tijden van grote droogte is het ongelooflijk geruststellend te weten en aan den lijve te ervaren dat de bronnen in de buurt water blijven geven, dat ze in de stilte van een onbetreden maagdelijk gebied hun leven in de vorm van water blijven schenken. 

Hier leven vraagt dan ook een instemmen met de beweging die ze spiegelt: in contact blijven met wat van binnen uit ons voedt en laaft.

Het leven dat we hier leven en leiden wordt niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk door de bron bevloeid.

We bieden in dit lustrumjaar graag een weekend van herbronning aan waarin we impulsen geven om het contact met de bron, de Levensbron te herstellen.

Dit in de vorm van meditaties die het samenzijn ritmeren en een presentatie waarin de bron als oerervaring in beeld komt en waarbij we kijken hoe in spirituele tradities en andere bronnen, de bron vorm aanneemt en waarop op levendige wijze respons kan worden gegeven. Momenten van stilte en inkeer wisselen af met samen delen en eten. Ook wordt een wandeling naar de bron voorzien.

Het weekend is uiterst geschikt voor wie aan rust toe is en tegelijk de tijd en ruimte behoeft om aan zichzelf toe te komen en zijn lichaam, ziel en geest aan de bron, De Levensbron wil laven. 

Ieder is welgekomen die op deze plek zijn bron wil aanboren.

‘ We moeten bereid zijn het leven dat we plannen op te geven om het leven dat op ons wacht te leven.

Als je voor je een pad ziet liggen dat stap na stap uitgestippeld is, weet dan dat het niet jouw pad is.

Je maakt je eigen pad door het stap voor stap te lopen en daarom is het ook jouw pad.’

Joseph Cambell

 

©  Huguette Beyens

Meld je aan met je E-mailadres en blijf automatisch op de hoogte van ons nieuws: