Achter in onze tuin ligt ons labyrint. Mocht je het nog niet bezocht hebben, dan raden we je aan dat snel eens te doen. Het is een stuk eenvoudiger over een labyrint iets te vertellen als je er eens doorheen gewandeld bent. Eén van de eerste dingen die bijna iedereen opvalt, is dat je niet kunt verdwalen. Dat is het grote verschil met een doolhof. Daar moet je telkens kiezen tussen twee of meer mogelijkheden en loop je vaak verkeerd, verdwaal je soms. In een labyrint echter hoef je slechts de weg die voor je ligt te bewandelen en je weet zeker dat je in het midden zult uitkomen. Maar je komt niet direct in het midden uit. Verrassend is dat je in het begin snel naar het centrum lijkt te lopen om vervolgens te merken dat de weg afbuigt en je juist alsmaar verder weg van het centrum voert. Vele wandelaars zien in de weg die ze door het labyrint gaan, een parallel met hun eigen levensweg. Het mooie is nu dat ieders levensweg, zo laat het labyrint zien, precies afgebakend is en uiteindelijk naar het centrum voert. Hoe eenieder de weg naar dit centrum beleeft, blijft heel individueel. Wanneer je dan eenmaal in het centrum bent aangekomen, heb je misschien je doel bereikt, maar al gauw blijkt dat je verder moet. Terug, als je tenminste niet altijd in het midden wilt blijven staan. Deze weg terug ervaren velen weer anders dan de weg naar het centrum. Dezelfde weg, maar in een andere richting gelopen roept bij menigeen geheel andere ervaringen op. Er dringen zich vele parallellen en analogieën op. Zoveel dat het heel boeiend is om de diverse ervaringen met elkaar te delen. Je kunt ook met een groep mensen door een labyrint lopen. Dan zul je weer geheel andere belevenissen hebben als wanneer je er alleen doorheen loopt. De interactie is natuurlijk veel groter. Het gevoel van samen een zelfde weg te gaan, maar toch ieder apart wordt heel sterk beleefd en kan sterke gevoelens los weken. Sinds het labyrint in Poustinia zijn plaats heeft gevonden, hebben we al een heel scala aan gevoelens bij mensen mogen meebeleven. En telkens weer merkten we, dat wanneer we één en ander in een hanteerbare vorm gieten middels een gestuurd groepsgebeuren de losgekomen gevoelens zich al snel kunnen integreren omdat hun boodschap gehoord, uitgedrukt en een plaats krijgt in het individuele leven van de labyrintloper. Andersgezegd; gebeurtenissen op het levenspad die soms om een zinvolle duiding vragen, kunnen door het lopen van een labyrint, hun zinvolheid openbaren.