ALLES OVER ONZE RIETVELDEN

Als je onze tuin langs het kippenhok binnen wandelt is het eerste wat je ziet een plaat met daarop deze drie begrippen: Ootmoed, deemoed en moed.

Deze drie begrippen verwijzen naar een drietal houdingen, een drietal intenties die we in ons zelf telkens weer moeten oproepen, willen we onze tuin vorm kunnen geven zoals we dat eigenlijk willen.

Onze tuin is namelijk niet zomaar een tuin. Onze tuin is niets anders dan een grote leerschool en een grote speeltuin tegelijkertijd.

Maar laten we de drie begrippen eens voor zich spreken.

Ootmoed.

Een haast archaisch woord, nauwelijks nog gebruikt. Het verwijst naar een houding waarin de mens blijk geeft zich onderworpen te weten aan zg. "hogere machten en/of krachten" en zijn bereidheid daarvoor te willen buigen. In al ons werk hier in de tuin doen we ons best ons hier telkens weer bewust van te zijn en ons hier op af te stemmen. De wetenschap namelijk dat alle levensvormen in onze tuin in wezen slechts de manifestatie zijn van allerlei onzichtbaar werkende "natuurkrachten" die op hun beurt zich ingebed weten in een groter plan dat een deel uitmaakt van het grotere plan achter de schepping.

Wij realiseren ons, en soms moeten we er ernstig aan herinnerd worden, want we zijn tenslotte ook maar gewone mensen, dat wij zelf niet veel doen in de tuin. Sterker nog; wij werken vaker tegen deze krachten in dan dat we ermee samenwerken. Leren afstemmen op, dat mag je een vorm van meditatie of gebed noemen, is een grondvoorwaarde om tot samenwerking te komen met. En wanneer we dan soms op dezelfde golflengte zitten, dan gebeuren er, echt waar, af en toe kleine wondertjes en getuigt de tuin daar dan ook van.

Deemoed

Deemoed, ook al zo'n oude term. Dat verwijst naar nederigheid. Nederigheid niet neerbuigend bedoeld, maar meer in de zin van erkenning, respect hebben voor. Jezelf niet groter of beter achten dan de ander. De ander is hier dan de andere levensvormen in de tuin. De erkenning ook dat elke levensvorm een te respecteren plaats heeft in de grotere samenhang der dingen. Een samenhang die wij dan simpelweg "tuin" noemen. Deze "tuin" leert ons op die manier dat de regenworm, de pimpelmees, de brandnetel te respecteren wezens zijn en een wezenlijk onderdeel van dat grotere geheel vormen. Moeilijk is dat vaak niet want we weten uit ervaring dat deze dieren en planten een nuttige taak hebben. Wat moeilijker wordt het om ook de ringslang die ineens verschijnt in de tuin, of de mol, de gaasvlieg, de spintmijt en de bladluis aan te merken als "lotgenoten". Op de proef word je gesteld als de slakken uit rukken om de jonge slaplanten te verorberen. De Vlaamse gaai op het hek in de verte ons nauwlettend spot wanneer we de jonge erwten in de grond stoppen, wetend dat deze vogel als wij onze kont keren.... Maar goed; zei ik niet eerder; onze tuin, onze leerschool. Dat is voor ons deemoed in de praktijk.

Moed

De derde houding is die van moed. Waar de eerste, ootmoed, gericht was naar "boven", naar een groter plan achter alles, de tweede, deemoed, gericht naar de ander, al het andere leven in de tuin, heeft de derde kracht meer betrekking op ons zelf. Uit ervaring kunnen we zeggen dat het moed kost om een stuk grond "om te toveren" tot de tuin die het nu is. En dan bedoelen we de moed om ons telkens weer opnieuw af te stemmen op de twee principes die we hiervoor hebben bedoeld. Het lijkt zoveel eenvoudiger om zelf een plan op te stellen voor een stuk grond en daar een tuin van te maken. Een plan gebaseerd op wat je zelf wilt. Van siertuin tot moestuin met het idee daar van alles uit te winnen. Vroeg of laat leidt dat tot een botsing met allerlei natuurelementen en komen we voor de keuze te staan; dringen we onze wens en wil op en dwingen we dat stuk grond in de richting die wij willen, of slaan we de andere weg in. Juist de keuze om dan af te zien van wat je zelf graag wilt en je open te stellen voor, vraagt moed; maar het wonder wil dat die moed je toestroomt op het moment dat je je open stelt voor deze andere manier van in het leven staan. We hebben gaandeweg ontdekt dat de werking van de z.g driehoek hier opgeld doet. Simpel gesteld. Als we ons af stemmen op twee krachten en die met elkaar verbinden dan komt als gevolg daarvan een derde kracht vrij.

Kortom als je ervoor durft te kiezen je eigen wens en wil achter te houden en je je afstemt op grotere verbanden en de plaats van de ander in dat verband dan wordt als vanzelf heel helder welke positie jij dan vervolgens inneemt. Je krijgt zelfs de kracht, de energie en de middelen daarvoor om het te doen. Dit is het grote geheim achter de eeuwenoude wiskundige formule: 3 = 1 + 2

Eén en ander wordt uitgebreider behandeld in het verhaal over het Jerusalemkruis.