Het is een eeuwenoud gebruik om in elk huis een ruimte of minstens een hoekje in te richten voor een altaartje. Een plek waar men zich kan terugtrekken om contact te leggen met de krachten die onzichtbaar achter het geheel werken. Waar de voorouders geëerd worden, waar gebeden wordt, waar geofferd wordt. Kortom daar waar allerlei rituele handelingen worden uitgevoerd die uitdrukking geven aan het meest primaire gevoel van elke mens: zich verbonden te weten met. Dit kan men met recht een religieus gevoel noemen. Vele godsdiensten hebben deze behoefte van de mens aangevoeld en hen uit hun huis "gelokt" naar een ander huis, het zg. godshuis alwaar men aan deze behoefte vorm kon geven. De vorm waarin deze "eredienst" vervolgens gestalte kreeg is echter door de eeuwen heen van vorm veranderd en het is deze vorm waarvan alsmaar meer mensen aanvoelen dat zij niet langer de juiste uitdrukking geeft aan de oorspronkelijk gevoelde behoefte contact te leggen met. Steeds vaker besloten anderen hoe er contact gelegd moest worden en welke manier juist was en welke niet. Alsmaar vaker werden er leefregels, normen en waarden mee verbonden en zo ontstond op den duur vanuit een religie, een fundamenteel weten dat je verbonden bent met, een godsdienst, een methode door anderen opgelegd hoe aan deze behoefte vorm te geven. Velen keerden en keren deze opgelegde vorm de rug toe en zie, de godshuizen lopen overal leeg. Maar wat erger is; de mensen blijven op hun honger naar religie zitten en, vooral in de westerse culturen, zijn vergeten hoe je thuis op een eenvoudige manier een "altaartje" creëert. Dus ook thuis verdwijnen deze "altaren". En dat betekent de ineenstorting van een cultuur. Het spijt me te zeggen, maar niets is minder waar. Een cultuur kan maar bestaan en zich ontwikkelen als het zijn voorvaderen en zijn eigen wortels acht en erkent. Dat betekent dat een cultuur eensgezind moet zijn over haar eigen scheppingsverhaal en haar eigen plek in het zonnestelsel moet kennen. Dat zij de wetten die de natuur maken tot wat zij is moet kennen, in al haar uitwerkingen. Dat zij zich hieraan onderwerpt en tracht ermee samen te werken. Dat de cultuur haar leden opvoedt in de wetenschap dat elk lid een onlosmakelijk deel van dit geheel is en dat op die manier een ieder zijn eigen plek en de verantwoordelijkheid daarvoor opneemt. Zich zo gesteund weet door dit besef, dat daardoor de mensheid kan gaan leven als één heel kloppend organisme dat een bezoeker is op een kwetsbare planeet. Het is tegen deze achtergrond dat we de noodkreet van onze planeet, in de vorm van een beginnende klimaatsverandering, moeten zien als een poging van haar om ons tot bezinning te brengen; om ons onze religieuze wortels te doen herinneren en een wereldomvattende vorm van "eredienst" te ontwikkelen die werkelijk recht doet aan deze verbondenheid en daardoor mensen zowel vrij maakt alsmede verbindt in één familie. Hier in Poustinia zijn we in 1989 begonnen aan de bouw van "de kapel van de schepping", onze meditatieruimte. Het is onze plek in huis waar ons "altaartje" zich bevind en waar wij onze "erediensten" houden. Bovenal is het een plek die door zijn architectuur en inrichting, blijk wil geven van de fundamentele wetmatigheden die aan de schepping ten grondslag liggen. Het betreden van deze ruimte wil de bezoeker daardoor direct een verbinding geven met deze diepere wetmatigheden die het leven aansturen. Zonder bewuste kennis hiervan "werkt" de ruimte vanuit zichzelf. De enthousiaste zoeker naar, zal in deze ruimte vele symbolen, formules, figuren en beelden ontdekken die hem zicht geven op. In een apart boekje dat binnenkort verkrijgbaar is bij ons gaan we dieper in op de symboliek van deze ruimte. Hier willen we slechts enkele belangrijke thema's vermelden ondersteund door een aantal foto's.