mijn naam is Oremus, van oorsprong progressief katholiek

mijn naam is Tara, van oorsprong vrijzinnig boeddhistisch

Op vrijdag 6 september 1985, de dag van Maria's geboorte brachten de ouders van Huguette mij hier binnen in Poustinia. Modest doopte mij Oremus. Ik begrijp nog altijd niet waarom, maar ik draag de naam met ere. Ik heb een duidelijk zwart kruis op mijn rug. Dat is maar goed ook, anders had ik hier niet mogen komen wonen. Ik loop hier voornamelijk rond om mensen de spiegel voor te houden dat het voor mensen mogelijk is om hun kleine ik te relativeren en steeds meer ruimte te maken voor een grotere werkelijkheid (toen ik dat hoorde viel ik haast om van verbazing; maar goed laat ze dat vrolijk denken; het zijn tenslotte mensen) ; waarom denk je anders dat ik uitgekozen werd op de beruchte Palmzondag; nou ja een voorvader van me althans.

Heel snel kreeg ik compagnie van een wat oudere dame omdat ze dachten dat ik moeilijk tegen alleen zijn kon. Zij is zo'n 15 jaar mijn metgezel geweest. Ik heb van alles geprobeerd maar er zijn nooit geen kinderen van gekomen. Ik neem het de bewoners hier nog altijd kwalijk dat ze dachten dat ik onvruchtbaar was. Er is ook nog zoiets als trots. Zeker voor een ezel. Wat denken ze wel. Wel toen Grietje overleed, hebben ze snel een nieuw vrouwtje voor me gezocht, Tara (die het trouwens heel hoog in haar bol heeft; ach ja ik laat ze maar doen, het zaad zal toch van mij moeten komen nietwaar!) en ja hoor ze was nog niet hier of ze was zwanger. Maar ik was wellicht wat te gehaast te werk gegaan (ja trots he) want onze kleine overleed enkele uren voordat ze geboren werd. Maar geen getreur, de nieuwe is al op komst. Ik zal ze eens wat laten zien!!

Wij zijn niet het enige dierenvolk hier; althans met een moeilijk woord, gedomesticeerd volk, er lopen nog een niet nader omschreven aantal kippen en hanen rond die de brutaliteit hebben om in onze schuilstal kwartier te maken. Terwijl ze zelf een veel mooier huis hebben dan het onze. Kijk maar hiernaast.

Blijkbaar is onze wei groener dan de hunne. Elke dag opnieuw is het tellen geblazen om te zien hoeveel er nu weer opgepeuzeld zijn door de minder gedomesticeerden onder ons zoals vossen, bunzingen, hermelijnen en vooral buizerds.

Aangezien ik hier al een tijdje rondloop kan ik ook wel iets vertellen over wie en wat hier al allemaal heeft rondgelopen. Kijk eens hieronder. De geitenhoop. Ze zijn ermee gestopt met het houden van geiten. Het werd ze te veel. Dat zag ik al lang aankomen. Maar ja eigenwijs hè.

Er zijn veel verhalen te vertellen over die geiten, maar ik heb gehoord dat Huguette daar misschien ooit iets over gaat schrijven. Laten we dus maar even afwachten. Het kleine spul dat je daar ziet rondlopen is bijna allemaal op kinderboerderijen beland en de grote liggen als ik het goed voor heb begraven in de tuin. Er hebben hier ook ooit een paar schapen rondgelopen en zelfs een ram. Die was koeio-fiel. Werd verliefd op een koe, heeft nog enkele weken bij een koe van de buurman in de stal gelogeerd en is toen doodgegaan. Je moest eens weten wat voor vreemd volk hier al heeft rondgelopen; en dan heb ik het nog niet eens over de mensen gehad. Maar daar heb ik verder geen verstand van. O ja, sierduiven hebben hier rondgevlogen, enkele parkieten, zelfs een pauw. Stamper, het grote roodbruine konijn dat gewoon vrij rond liep en dus door de buizerd naar de eeuwige paardebloemenvelden is geholpen. Twee ganzen, ook opgepeuzeld door de buizerds. Die buizerds hier zijn de bewoners eeuwig dankbaar voor hun komst in 1983. En dan die poezen en katten. Gordijntje liep hier rond. Marmotje, ja een poes. De Directeur. Punkie. Monstertje. Mirabelle. En enkele half verwilderde naamlozen.

marmotje

gordijntje

Tenslotte mogen de honden Filous en de allereerste Lanza niet onvermeld blijven. Alleen van Lanza hebben we een foto. Oertrouw, altijd op zoek naar emotionele ondersteuning en loslopende konijnen. Brak uit waar mogelijk. Besprong een ieder vanwege zijn overenthousiasme. Begraven in het midden van de tuin.

lanza