Huguette's laatste boodschap aan Jef Orye.

Jaren geleden rinkelde bij ons de telefoon en toen ik opnam hoorde ik jou ontroerd zeggen dat de Poustinia-roos goud gewonnen had in Lyon. Toen ik jou zei dat ik blij was voor jou, vroeg jij mij of ik meter voor de roos wou zijn. Ik zei enthousiast ja en dit moment was het begin van een lang verhaal.

De roos werd voor het eerst bij ons geplant en doorstond probleemloos de vrieskou van de ardeense winter. Ze bezit het doorzettingsvermogen dat ook zo typisch is voor jou. Vaak wisselden we met elkaar uit over deze roos en je probeerde dan te verwoorden wat je allemaal beleefd had tijdens de jaren dat je aan het creëren van deze roos werkte. En op een dag, na een lange stilte, na een tranenvloed die bedding gaf aan jouw gevoel zei je:

"Huguette, ik dacht eerst dat ik erin geslaagd was een roos te creëren. Maar het is andersom. Zij creëert mi. Ze doet mij anders kijken naar mensen en dinge. Ik zie van alles wat ik vroeger niet zag. Zij groeit in mij en ik wordt kleiner."

Toen zweeg je en keek dwars door mij heen naar een Verte, een Aanwezigheid, die niet kon worden benoemd. deze roos heeft jou inderdaad gekozen, Jef. Ze had jou al gezien voor jij haar zag. En dat was voor jou een ontdekking die jou als mens diep beroerde. Het was dan ook jouw diepste wens om deze ervaring met veel mensen te delen. Ze werd een roep in jou, een sturende kracht, een perspectief. Als ik naar haar kijk, zal ze me steeds herinneren aan je blik op de Verte, aan dat Grote dat ons allen omarmt en met elkaar verbindt. Vaarwel, Jef, en bedankt in naam van Poustinia.

Huguette.

ter gelegenheidvan Jef's heengaan naar de Verte op 23 februari 2008