WAT WE GELOVEN BEPAALT WAT WE ZIJN dit is het thema van de dagen van vrijdagavond 26 t/m zondagmiddag 28 februari 2009

DE PUBERTEIT - BEKEKEN TEGEN HET PERSPECTIEF VAN HET OUDER WORDEN dit is het thema van de dagen van vrijdagavond 8 t/m zondagmiddag 10 mei 2009

DE ZONDEBOK dit is het thema van de dagen van vrijdagavond 19 t/m zondagmiddag 21 juni 2009

DE OVERGANG
Een levenspoort die om een nieuwe oriëntatie vraagt.
van vrijdag 18 t/m 20 september

Wat er zoal onzichtbaar leeft en beweegt in families en wat wij ervan kunnen leren. Een zoektocht naar nieuwe perspectieven.

Een familie is een organisch geheel. Je kan naar een familie kijken als naar een orgaan, een levend organisme met een eigen specifieke werkzaamheid. Om te weten hoe een orgaan werkt, moet je het goed leren kennen en doorlichten. Je stelt dan vast dat elk deeltje van dat orgaan een rol speelt bij het functioneren van dit orgaan. Zo kan je een familie maar echt begrijpen als je de rol kent van ieder die er een plaats in heeft. Een familie functioneert maar als geheel als elk lid gezien en geacht wordt. Het moment van geboorte bepaalt je plaats in de familie. Je leven begint zich dan in te schrijven in de familiegeschiedenis. Al het wel en wee van een familie treft de familie ook als geheel. Door je geboorte betreft de familiegeschiedenis ook jou. Als een lid van de familie iets overkomt dan raakt dat aan de familie als geheel. Kan een pijn om een trauma niet worden gedeeld dan werkt dat door op al de leden. Als een onrecht niet kan worden hersteld dan weegt ook dit door op het geheel. Sterker nog, het wordt van generatie op generatie doorgegeven tot het weer wordt gezien en geacht waardoor de helende krachten vrij kunnen komen. Overledenen worden soms doodgezwegen of vergeten. De gevolgen van oorlog, economische crisissen, armoede, werkloosheid, discriminatie worden enorm onderschat. Hoe een familie omgaat met wat haar overkomt, profileert een familie. Hieruit ontstaan vaste patronen die de eigen individuele ontwikkeling erg in de weg kunnen zitten. Een familie kan open of gesloten zijn. Ze creeert haar eigen waarden, gewoonten en moraal. Ze heeft haar visie op het leven, haar geloof, haar toekomstbeeld. Feitelijk is een familie een klein universum op zich, ingebed in de geschiedenis van een land, een cultuur en een zich voortdurend veranderende wereld.

Een orgaan maakt ook altijd deel uit van een nog veel groter geheel. Om een familie te doorgronden moet je dus ook kennis willen nemen van de geschiedenis van de mensheid. De Grieken begrepen dit al. Ze schreven hun mythen om de mens te helpen zichzelf te situeren in het grote geheel. Zo heeft elke familie ook haar eigen mythe. Zo zou je kunnen stellen: om jezelf te kennen is het zinvol om je geschiedenis te kennen. Wie zijn oorsprong en wortels ontkent, negeert ook zichzelf en is heimatloos en van zijn kern losgeslagen. Want in de kern van elke familie stuurt een kracht die de familie bijeenhoudt, ongeacht of ze door de leden wel of niet bewust wordt ervaren. Je zou deze kracht de familieziel kunnen noemen. In dat bezield universum word je als mens geboren met de behoefte om erbij te horen. Verbondenheid is de basis van het bestaan. Een relatie aangaan met anderen stelt je in staat jezelf te leren kennen en begrijpen. Grootouders, ouders en andere familieleden omringen het pasgeboren kind en bieden het veiligheid en geborgenheid om op te groeien en zichzelf te ontwikkelen. Op voorwaarde dat de familie als orgaan goed functioneert. Een familie functioneert als orgaan maar echt goed als ieder zijn rol kent en hiervoor ook de verantwoordelijkheid neemt. De rol vervullen die bij je hoort schenkt kracht. Het leven kan dan volop naar je toestromen. Niemand kan zomaar de plaats van een ander innemen zonder kracht te verliezen. Niemand kan de verantwoordelijkheid van een ander overnemen zonder zich groter te maken dan hij is. Als kind groeien we in een familie op en we zijn ons amper bewust van wat er zich allemaal om ons heen en tegelijk in ons beweegt. Meestal voelen en ervaren we de gevolgen ervan pas veel later als we verondersteld worden ons eigen leven te leiden. In plaats van leiden, lijden we eronder dat we aan onszelf niet toekomen. Je lukt er niet in je eigen leven te traceren en je eigen waarden te beleven. Veel mensen ervaren dan dat ze innerlijk tegengehouden worden door iets zonder dat ze het helder kunnen benoemen. Ze hebben er wel verklaringen voor maar de praktijk laat vaak genoeg zien dat deze verklaringen zelden de kern raken. Wij hebben immers de neiging onze pijn te interpreteren in de hoop er vat op te krijgen. Maar achter elke pijn werkt een veel grotere kracht die erover waakt dat alles wat zich in het leven voordoet de nodige zorg krijgt. Met wat wij verzorgen kunnen we ons wezenlijk verbinden. “Het is de tijd die ik aan mijn roos besteed heb die haar zo belangrijk maakt”, zegt de kleine prins van Saint-Exupery. Tegenwoordig zie je hoe overal in familie door conflicten oude etterende wonden openbreken. Er is nog zoveel niet gedeeld, verzorgd, geheeld, gezien en geacht. We missen in onze cultuur toch zo erg de moed om de ervaringen die we door te leven en samen te leven opdoen, te nemen zoals ze zijn en ze een plaats in ons leven te geven. Toch zijn het juist deze reële belevingen en niet zozeer wat ik verwacht, die mij eigenwaarde vergroten als ik ze durf te omarmen als leerervaringen. De ontkenning in onze cultuur is zo groot omdat ons onvermogen om met pijn om te gaan zo groot is. We durven de kracht van onze ziel niet meer vertrouwen en zijn er zelfs van vervreemd. Het niet kunnen delen van pijn en verdriet maakt families zwak. Het is de bron van zoveel opgeslagen boosheid. In verzwakte families vervreemden de leden van elkaar en geraken ze in elkaars web verstrikt.

Dat fenomeen is de grond van vele conflicten. Met neemt elkaar van alles kwalijk zonder nog echt te weten wat er wezenlijk misgaat. Zo ontstaat afhankelijkheid die de behoefte om erbij te horen onvervuld laat. Ze creeert een niet te stillen honger naar erkenning en bevestiging. Doch een familie is ons niet gegeven om er afhankelijk van te zijn. Integendeel. We worden in een familie geboren om te leren wat verbondenheid betekent. Eens volwassen kunnen we deze verbondenheid naar de wereld uitbreiden, als alles verloopt zoals het in de natuurlijke orde der dingen staat ingeschreven. Maar wat is de natuurlijk orde? Hoe kan je de wetmatigheden van deze orde op het spoor komen. Door het werk van heel wat toegewijde mensen op deze planeet die zich het wel en wee van families ter harte hebben genomen, door recente onderzoeken in de wetenschap krijgen we gelukkig steeds meer zicht op de wetmatigheden die onzichtbaar het famlieleven sturen. Van oudsher is kennis altijd het begin van de verandering. Het is deze kennis en vooral de praktische vertaling ervan die ons bewust doet worden van het feit dat het familieleven een orgaan is met een hele grote kracht. Deze kracht komt vrij als we aan de lijve ervaren wat liefde is. Een liefde die elke menselijke maat overstijgt, die niet oordeelt en niets uitsluit. Het is deze liefde die families onvervangbaar en uniek maakt. Het is ook deze liefde die ons kan inspireren om andere standpunten in te nemen en om alles in een ruimer verband te plaatsen. Het is liefde die op de kennis van universele wetten is gefundeerd. Omdat ze universeel is kan elke sterveling op aarde leren hoe je ze toepast. Ze staat bovendien in onze cellen geprogrammeerd maar we moeten nog leren ze bewust te belichamen. Zo kunnen we mettertijd ontdekken wat echt werkt en wat niet langer werkt. De tijd breekt aan dat we dank zij deze kennis nieuwe mogelijkheden in onszelf leren aanspreken en niet langer de slaaf hoeven te zijn van blinde overgeërfde mechanismen. Zonder moeite gaat er niets. We kunnen bewust in ons menszijn investeren. We kunnen onszelf en onze familie ter harte nemen. Alle grote dingen beginnen immers in het klein. Zoals het geheel invloed heeft op elk onderdeel zo heeft ook elk onderdeel invloed op het geheel. Dit laatste is een nieuw perspectief dat aan elk individu appelleert om de eigen kracht aan te spreken en niet langer af te wachten wat er bij anderen verandert. Een grote verantwoordelijkheid met een heilzame uitwerking.

Om het aanspreken van deze mogelijkheden gaat het als we een reeks thema’s aanreiken waarbij we kennis nemen van familiedynamieken. De laatste jaren werkten we reeds intens rond het thema “Mijn wortels, mijn familie en mijn eigen plek”.

Nu gaan we aan de slag met heel specifieke thema’s. Het laat ons toe om alles wat met dit thema samenhangt onder de loep te nemen en heel praktisch uit te werken. Door de inbreng van de deelnemers wordt duidelijk waar de klemtonen dienen gelegd te worden en daar spelen we op in.

Dit jaar staan de volgende weekeinden gepland:

Een eerste : Als blinde liefde ziende wordt.

Een tweede: Het is en was niet mijn schuld.

Een derde: Ik was nog veel te klein.

Huguette Beyens