De mens heeft van nature een behoefte om zich uit te drukken. Hij heeft hiervoor een taal en een lichaam ter beschikking. maar om te kunnen uitdrukken wat innerlijk in hem beweegt moet hij zichzelf kunnen herkennen. Door deze herkenning kan in een woord of gebaar vorm worden gegeven aan wat als een innerlijke energie wordt ervaren. Dat kan van alles zijn: stemmingen, gevoelens, emoties, een creatieve impuls, inspiratie.

Vorm geven is spelen. Of anders gezegd; het is zonder vooropgezet doel bedding geven aan alles wat innerlijk een bedding zoekt. Het is loslaten en bewegen met wat er al is. Het niet willen sturen, het niet willen grijpen, er geen druk op uit oefenen, het niet vast zetten. Door het vorm geven kan de mens zich aan zichzelf spiegelen en dat schenkt een gevoel van verlossing. In die zin kan je zeggen dat een kind in zijn spel voortdurend zichzelf verlost. Een kind houdt zichzelf gezond door te spelen. Op voorwaarde dat dit spel genoeg ruimte laat om zelf van alles te ontdekken.

Van oudsher heeft de mens, zowel groot als klein aan poppen vorm gegeven. In die zin kan je zeggen dat de pop zo oud is als de mens. Ze is zijn trouwste bondgenoot. Ze kent zijn diepste zielsgeheimen. Ze maakt het mogelijk om een innerlijke dialoog aan te gaan en de eigen gevoelsstroom te vertrouwen. Ze maakt het mogelijk in de huid van een ander te kruipen. Ze draagt onze zorgen.

In Guatemala vertrouwen de mensen vóór het slapengaan hun zorgen aan poppetjes toe en leggen deze dan onder hun hoofkussen. Zo leren we ons verbinden met grotere krachten in onszelf en relativeren we onze dagelijks beslommeringen. De pop stelt ons in staat spelend om te gaan met alles wat ons bezwaart en meer gewicht krijgt dan nodig is. Het spelen met poppen stelt ons in staat een psychisch proces in gang te zetten dat ons innerlijk gezond houdt. De pop laat ons toe nieuwe facetten van onszelf te ontdekken. De pop durft en waagt meer dan de mens. Ze verlegt voortdurend grenzen. Het kind bouwt met de pop een intensief contact met zichzelf op. De volwassene vindt door de pop zichzelf terug. Het poppenspel is een klein theater over het leven van elke dag waar moeilijke situaties spelenderwijs opgelost worden. Zo wordt de pop mediator en zielsverzorger. Zonder moeilijk te doen en te verzanden in mentale analyses verkennen we met de pop de mogelijke oplossingen voor een probleem. Kortom de pop houdt ons dicht bij de natuurlijke gang van zaken. Ze is draagster van een hele grote kracht: de kracht van eenvoud.

Deze vierdaagse nodigt ieder uit die de pop wil leren kennen als een instrument tot zelfontwikkeling.

We gaan op zoek naar het wezen van de pop door verhalen, beelden, symbolen. We leggen op velerlei wijze contact met poppen en bevoelen wat dit met ons doet. Voor wie dat wil is er ook een mogelijkheid om een pop te maken. Je hoeft niet over een bepaalde vaardigheid te beschikken om aan dit weekend deel te nemen. Integendeel. Hoe onbevangender je deze materie benadert, hoe meer kans je hebt om door de pop geholpen te worden. Ikzelf heb mijn levenlang al een levende belangstelling voor poppen, in welke vorm dan ook en ze maken deel uit van mijn dagelijks leven. Deze belangstelling deelde ik ook met Modest die op zijn wijze de zin van poppen heeft ontdekt. Ik vertel ook iets over de relatie kind en pop, rituelen en poppen en uiteraard over de pop als spiegel van onze ziel. Dit zijn dagen waar Sint-Niklaas een oogje in ‘t zeil houdt en waarin ons innerlijk kind eens heerlijk kan uitademen. Een uitnodiging voor wie het spelen nooit wenst te verleren of wie als volwassene de pop als speelkameraad voor zichzelf en zijn kinderen wenst te ontdekken. Om aan de lijve te ervaren wat Friedrich Schiller schrijft: ‘de mens speelt waar hij in de volle zin van het woord mens is en hij is pas helemaal mens waar hij speelt.’

Dit weekend wordt begeleid door Huguette, poppenspeelster in hart en nieren. En door Sint-Niklaas natuurlijk, die ons laat delen in zijn grote ervaring met poppen van alle slag.