Tijdens mijn lagere schooltijd had ik een kostbare verzameling kaartjes met engelbewaarders. Ik geraakte er niet op uitgekeken. Ik bekeek ze altijd weer opnieuw en het leek alsof ik op mijn manier contact zocht met deze vreemde wezens, die tegelijk ver weg en dichtbij, deel uitmaakten van mijn leven. Ik twijfelde daar niet aan. Ik wist wel dat ik ze niet kon zien, maar ik kon ze wel voelen. Dat was voor mij een groot mysterie. Deze afbeeldingen, waarop engelen van alles met kinderen deden, hielpen mij bewuster om te gaan met wat ik beleefde en ze gaven perspectief aan mijn leven.

Eéntje was mij bijzonder dierbaar. Bij een rivier, die woest door haar bedding stroomde, leidde een engelbewaarder een kind veilig over de brug van de rivier. Thuis hadden we een beek in onze tuin en ik kon dat dan daar oefenen. Maar ik deed het zonder dat iemand het zag. Ik schaamde mij er een beetje voor. Want buiten de godsdienstles werd er zeker nooit over engelen gesproken. Tenzij misschien bij het slapengaan, maar dan ook alleen maar door mijn grootmoeder, want die leefde ook met engelen.

Er hing namelijk ook naast mijn bed een afbeelding met een engel. Ik had het gevoel dat hij in mijn slaap over mij waakte. En dat is een ander gevoel dan als kind in een grote donkere kamer in slaap vallen.Wat ik hier schrijf heeft mij meer gedaan dan ik toen kon inschatten. Er ontstond op deze wijze een vanzelfsprekendheid om bij belangrijke momenten beroep te doen op wezens die mij konden helpen.
Het gevoel ’ik moet het hier allemaal zelf of alleen doen’ werd overvleugeld door een vertrouwen dat ik omringd was. Het werd een ervaring en dat was meer dan een geloof op basis van een aanname. Later hielpen dergelijke ervaringen om mij bewust te worden van krachten in mezelf, die ik kon aanspreken om dieper door te dringen tot de zin en de betekenis van gebeurtenissen in mijn leven.
De engel, waarmee ik deze krachten kon verbinden, weerspiegelde dimensies van het leven, die zich voor ons openen als we ons niet grijpend maar luisterend durven opstellen. Nu weet ik dat, net zoals het onbewuste, het bovenbewuste ook een deel uitmaakt van mijn psyche. Dat ik een relatie met dit bovenbewuste kan opbouwen en dat engelen ook krachten in mezelf vertegenwoordigen, die ik nodig heb om ten volle mens te worden.

De engel is zo oud als de mens. Waar de mens was, was er ook steeds een engel. Dat vernemen we via verhalen. In de kunst nemen ze zelfs een voorname plaats in. En waar de engel actief is verbreedt zich de horizon van de mens.
Zo staat de engel ook symbool voor een diep gewortelde behoefte in ons om onszelf, onze gewoonten en belemmeringen te overstijgen. We komen deze behoefte tegen als we ons ergens aan een grens bewegen, geconfronteerd worden met leven en dood. Met moeilijke overgangen, die ons leven markeren.
Hij speelt in verhalen een rol als wegwijzer, redder, heler. Hij brengt iets in beweging, verbindt, doet in een andere richting kijken. Hij verlegt onze horizon.
Hij is een kracht in ons, die we moeilijk met ons bewustzijn kunnen vatten Maar we kunnen wel leren hem aan te spreken en hem in ons activeren. Dat gaan we in dit weekend doen.

Eerst nemen we kennis van beelden, waarin de engel vorm aanneemt. Hoewel hij niet te vatten is, hebben mensen steeds weer opnieuw geprobeerd hem uit te beelden.
We duiken in verhalen en filmbeelden en laten ons aanraken door het diepste van ons wezen, waar de engel zich thuisvoelt.
Ons wezen dat we ervaren als een innerlijke ruimte, waarin onze ziel onophoudelijk alles wat wij meemaken samenweeft tot een levenspatroon, dat ons inspireren kan. We nemen onze behoefte om boven onszelf uit te stijgen serieus en ontdekken hoe ons bovenbewuste functioneert.
Het is een kostbaar instrument dat mits het bewust en respectvol gehanteerd wordt, ons helpen kan vollediger mens te worden. Het kind in ons dat symbool staat voor de gezonde drang om ons steeds verder te ontplooien voelt zich gevoed door een kracht die richting geeft aan ervaringen die hun diepere zin ontbloten omdat onze ziel zich veilig voelt. Een veiligheid die wortelt in een groeiend besef dat ons ik door ons wezen gedragen wordt.
Het wezen dat weet heeft van de heelheid van het leven.
Nog steeds zijn er gevaarlijke oversteekplaatsen, maar afstemming kan ons helpen behoedzaam te bewegen in een wereld die vraagt om een bewust in het leven staan. Dit weekend staat open voor ieder die het kind in zichzelf au sérieux neemt en weer leert vertrouwen op de geestelijke grond in zichzelf.
In december, in de donkerste dagen van het jaar, als diep in ons een verlangen beweegt om mens te worden.

Huguette

van donderdagavond 17 t/m zondagmiddag 20 december 2009.