Van deelpersoonlijkheid tot helende persoonlijkheid.
Van meervoud tot eenvoud.

We gebruiken tientallen keren het woordje ik per dag, maar we zijn ons niet steeds bewust van wie of wat in ons het de woordvoerder is. Soms zeggen we iets om het even later weer tegen te spreken. Dan hebben we niet in de gaten dat het ene ik het andere ik weerlegt. Bij nader onderzoek blijkt echter dat het ik veel gedaanten aanneemt en dat er zelfs een conflict kan rijzen tussen twee ikken, die het niet met elkaar eens zijn. Als we er heel eerlijk naar durven kijken dan zien we een hele verzameling ikken opduiken, die allemaal op een of andere manier ons leven beïnvloeden.

In het beste geval zijn we er ons van bewust en blijven we waarnemer van deze wisselende stemmen in ons, die zich ook als wisselende stemmingen kunnen voordoen. In het ergste geval heeft één ik de macht over de andere overgenomen en ontstaat er een soort innerlijke dictatuur. De meest gekende is een innerlijke criticus, die op alles commentaar geeft. Het kan leiden tot verlies van identiteit. Tot een chronisch gevoel van niet tot een eigen invulling van waarden en ervaringen te kunnen komen.

Het lijkt wel of in onze geest voortdurende gesprekken aan de gang zijn, die zich automatisch verder zetten. Sommige mensen ontdekken dit fenomeen in zichzelf en schamen zich hierover. Het geeft een gevoel van verdeeldheid, verscheurd zijn tussen kanten van jezelf, die je niet onder controle hebt. Deze innerlijke drukte vermoeit, kost veel energie. Energie, die tot weinig constructiefs leidt.

Het ik is echter op de eerste plaats een leerinstrument, dat we bewust kunnen leren gebruiken om onszelf te ontwikkelen.

In een eerste fase van ons leven imiteert het als een automaat wat het ziet en hoort. Van dit alles is er een deel wat onze ontwikkeling ten dienste staat en een deel wat ons eerder belemmert. Maar we kunnen het niet altijd onderscheiden.

Tijdens onze ontwikkeling komen we van zelf in situaties waarbij we de vraag leren stellen :

’Wie ben ik?’

Als deze vraag onverwachts opduikt schrikken mensen soms. Meestal duikt ze in crisissituaties op. Dan zijn we er niet op voorbereid. Maar het is een vraag, die noodzakelijk is en die de eerste stap kan zijn in een proces van bewustwording. In dit proces leren we waarnemer te worden van wat zich innerlijk in ons afspeelt.

Wat zich innerlijk in ons afspeelt is zo divers als in een dorp.

Allemaal ikjes, deelpersoonlijkheden, die elk een deel van dit dorp vertegenwoordigen.

Of je kan het ook vergelijken met een theater, waarin de acteurs elk een personage vertolken.

Dat is een normaal verschijnsel. Onze persoonlijkheid blijkt uit fragmenten te bestaan. Als we dit fenomeen niet bewust beleven, leven we gefragmenteerd.

Nu eens is dit deel aan de beurt, dan weer dit, maar er zit niet echt een samenhang in. Als we echt bewust worden van de mogelijkheden van het ik, dan leren we dankzij al deze deelpersoonlijkheden onszelf beter kennen en dan valt er veel meer mee te doen.

Het eerste wat we leren is onderscheiden waarvoor we ze kunnen aanspreken.

Het tweede wat we ontdekken is hoe deze ikken ook anderen vertegenwoordigen.

Het derde is dat we er kunnen leren mee samenwerken, doordat we begrijpen voor welke behoefte ze staan. Beetje bij beetje worden we regisseur van ons eigen theater. Dat is ook de bedoeling.

Elke deelpersoonlijkheid vertegenwoordigt een mogelijkheid in ons, die onvoldoende aangesproken werd of wordt. Wat we in dit weekend doen is de dynamiek of de werking van deelpersoonlijkheden onder de loep nemen. We doen dit ervaringsgericht zodat we er niet alleen zicht op maar ook voeling mee krijgen. Van de deelnemers wordt verwacht dat ze zich openstellen voor wat de oefeningen in beweging zetten. Dan wordt de beleving van de eigen persoonlijkheid een stimulans om een eigen standpunt in te nemen zowel ten aanzien van wat zich van binnenuit opdringt als van buitenuit.

Wat ons uiterlijk overrompelt, weerspiegelt immers ook wat ons innerlijk overrompelt. We hebben dus de mogelijkheid om onze persoonlijkheid te helen, uit de fragmenten de samenhang te distilleren.

Het vraagt wat inzet, een eerlijke open blik en de wil om verder te groeien. Het is ook eerlijk de vraag stellen:

’Als ik ik zeg, wie spreekt dan in mij?’

Dan spreken we in onszelf de kracht om te relativeren aan, om iets in een kontekst te zien, om verbanden te ontdekken. Het is ons grootste geschenk, en onze grootste springplank naar een toekomst waarbij de mens zijn geestelijke kracht leert aanspreken om tot heelheid te komen.

Huguette

van vrijdagavond 13 t/m zondagmiddag 15 november 2009.