De mens staat niet op zichzelf. Hij is met veel meer draden met anderen en de gehele mensheid verbonden dan hij wel denkt. Dat maakt dat zijn handelingen veel verstrekkender gevolgen hebben dan hij zich bewust is.

Onderzoek in de moderne natuurkunde ontmoet steeds vaker nieuwe inzichten uit de moderne psychologie. En als maar duidelijker wordt het dat het leven op onze planeet één groot samenhangend geheel is. Dat is niet enkel een theorie. Het is een fenomeen. Een geconstateerd gegeven dat keer op keer terugkeert. En eindelijk beginnen we er in te slagen de theoretische onderbouw ervan te formuleren. En wat blijkt. Mystici en oude mythologische verhalen zitten dichter bij de waarheid dan we dachten. In onze schepping werken een aantal basiswetten die de mensheid en zijn evolutie sturen. Wetmatigheden die zo sterk verankerd zijn in ons dat we, zelfs met behulp van onze vrije wil, daar niet aan kunnen ontsnappen.

Het blijkt dat de mens meer kans heeft zich vrij te ontwikkelingen en al zijn innerlijke kwaliteiten tot ontplooiing kan brengen, wanneer hij er voor kiest zich te onderwerpen aan deze natuurwetten.

Samenwerken met het diepere wezen in ons. Met het diepere wezen in de ander. Met het diepere wezen dat in onze planeet leeft.

Helpen is in wezen niets anders dan jezelf en de ander weer verbinden met de mogelijkheid om de verbinding met het innerlijke wezen te herstellen. Dan kan Gaia zich ontplooien volgens het plan achter deze schepping en haar bewoners vinden de weg om de hemel hier op aarde te realiseren. Aan dit proces meewerken mag je heel nederig de grootste vorm van helpen noemen.

In het derde weekeind gaan we op zoek naar de belangrijkste wetmatigheden die dit proces sturen.