Reizen zijn oorspronkelijk bedoeld om ons aan te zetten die ene reis te maken waarvoor we op deze wereld zijn; de reis naar binnen opdat we ons zelf leren kennen; opdat we onszelf leren uitdrukken en zo een unieke bijdrage leveren aan een wereld die voortdurend in beweging is op weg naar heelwording. En daarin een beetje kunnen helpen gidsen voelt als een levensvervulling.

PELGRIMSTOCHTEN NAAR GLASTONBURY EN STONEHENGE

Glastonbury is een klein marktstadje in Zuid-West Engeland dat jaarlijks een groeiende stroom mensen aantrekt van allerlei pluimage. Dat is altijd zo geweest en dat zal wel altijd zo blijven. Duizenden jaren geleden was deze plek, door de Kelten Inis Withrin genoemd, voor hen één van hun belangrijkste heiligdommen. Op alle mogelijke manieren werd de Godin door hen hier vereerd. In het landschap ligt een langgerekte heuvel die hoog boven het laagliggende landschap torent. Vroeger klotste het water van de zee tegen de flanken en was het een schiereiland, Avalon geheten. Aan de voet van de heuvel bevond zich een bron die tot op de dag van vandaag in een gestadige stroom de omgeving van heel speciaal water voorziet. Net als de bron in Lourdes blijkt dat het water uit deze bron een heel lange tijd goed blijft en nauwelijks bederft als het bewaard wordt in een flesje. De heuvel en de bron aan de voet hebben een krachtige invloed op degenen die haar bezoeken. Elke bezoeker weet daarvan te getuigen en dit maakt dat de weg voor talloze interpretaties wijd open staat.

Er zijn door de eeuwen heen veel verhalen die zich op één of andere wijze hebben gelinkt aan deze plek. Velen daarvan zijn legende, verhalen die zich weven rondom een kern van waarheid; anderen zijn gewoon pure fantasie. Maar er zijn ook een aantal historische feiten en alleen die geven genoeg stof tot nadenken. Geven een mogelijke verklaring waarom die stroom van mensen die Glastonbury bezoeken maar blijft toenemen.

Sedert zo’n acht jaar nu organiseer ik wat ik noem pelgrimages naar de heilige plaatsen in Zuid-West Engeland zoals Glastonbury, Stonehenge en Avebury. Ik zelf ben kind aan huis in dit gebied en schep er groot genoegen in om mensen contact te laten maken met wat er op die plaatsen voelbaar en beleefbaar is.

Een pelgrimage betekent voor mij dat ik de mensen meeneem naar plekken waar ze zelf van alles kunnen ervaren zonder dat ik ze van te voren vertel wat ze er zoal kunnen beleven.

Op die manier pikken de mensen van alles op en wanneer ze uitgenodigd worden daar iets over te vertellen en ze dit met elkaar delen kan ik achteraf altijd nog met aanvullende informatie komen. De eigen beleving staat centraal. De eigen beleving wordt als uitgangspunt genomen want het feit dat een bepaald gevoel op een bepaalde plek loskomt bij iemand, blijkt altijd betekenisvol te zijn. Op de pelgrimage leren we de deelnemers vervolgens toeschouwer te zijn van deze innerlijke processen. Innerlijke bewegingen die heel makkelijk op gang komen als je naar de juiste plaatsen gaat. In de groep scheppen we dan die voorwaarden die het mogelijk maken dat de ervaringen gedeeld kunnen worden. Ik beperk me telkens tot het aanreiken van de historische feiten, feiten die daardoor de grotere context aandragen waarbinnen de eigen ervaringen een betekenisvolle plek krijgen.

Dat maakt dat deze reizen geheel anders verlopen; het gaat er helemaal niet meer om om veel te zien en van de ene naar de andere bezienswaardigheid te lopen en die te consumeren; nee we gaan op zoek naar innerlijke ervaringen die door specifieke plekken bij ons worden losgemaakt en proberen die dan te integreren in ons eigen leven. Zo neemt een ieder een stukje “Glastonbury” mee naar huis zodat hij of zij er thuis mee verder kan.

Dat is voor mij de kern van pelgrimeren; op zoek gaan naar juist die plaats waarvan je weet dat hij je innerlijk in beweging zet.

DE DRIE VERSCHILLENDE REIZEN

Elk jaar in juli ergens gaan we zeven dagen op stap en bezoeken we de bijzondere plekken in en rond Glastonbury. We stappen binnen in de cirkel van Stonehenge middels een speciaal arrangement en wandelen door Avebury. En de kathedralen van Salisbury en Wells worden bezocht. We slapen aan de voet van de Tor in Glastonbury, regelen bij de bakker onze pick-nick en eten ‘s avonds ergens in een pub.

De geplande reizen voor dit jaar zitten al vol. Wil je met een klein groepje er naar toe en heb je een gids en chauffeur nodig die verder alles voor je regelt en je zoekt te pelgrimeren in plaats van de toerist te spelen, nem dan contact op dan organiseer ik een extra reis.
Maar niet alleen Glastonbury staat op het programma.

Er is ook een mystieke reis naar DARTMOOR.Daar gaan we in zeven dagen op zoek naar de sporen die de Kelten hebben achtergelaten in het meest mysterieuze deel van Engeland, Dartmoor. Steencirkels, menhirs, graven, oude hutten, door de pest uitgeroeide dorpjes, mist over de heuvels, moerassen, snelstromende rivieren, bijna verdwalen. Ontmoetingen met kuddes wilde paarden, bijna weer een schaap omver gereden, voortkruipen in de auto langs supersmalle weggetjes met metershoge hagen aan weerszijden. Dartmoor dus.
Het accent ligt hier op natuurbeleving, buiten zijn, wandelen en genieten. En verrast worden door betoverende landschappen die een bijzonder diepe indruk op je maken.
Het uitgangspunt is hetzelde. De beleving, de innerlijke beleving van wat het gebied met je doet staat voorop en dat wordt gedeeld in de groep als we ‘s avonds bijeen zitten.

Heb je de films van The Lord of the Rings gezien, de decors, hoe de Elfenwereld eruit ziet. Wel de ontwerper van deze decors haalde zijn inspiratie uit de wandelingen die hij dagelijks maakt in Dartmoor. Hij woont in het zelfde dorpje als waar wij zes nachten slapen, Chagford, en soms ontmoet je hem, Alan Lee, als hij zijn boodschappen doet.

Een derde reis die we jaarlijks organiseren is die naar het natuurpark Snowdonia in het noordwesten van Wales. In dit natuurpark kom je op een heel klein gebied zoveel sterk verschillende landschappen tegen; daar is maar één woord voor. Adembenemend. De Welshe taal heeft twaalf verschillende woorden om de verschillende tinten groen aan te duiden. Dat zegt genoeg. We wandelen daar rond meren, door prachtige dalen, over bergpassen. Ontdekken miniatuurdorpjes. Het zeer indrukwekkende ervaring. En dat is ook wat we hier zoeken. De eigen ervaring en wat dat met ons doet. Want een gevoel dat losweekt door een uiterlijke impuls heeft altijd een diepe boodschap aan ons zelf. En zo wordt de wereld, de omgeving tot een gids naar onze innerlijke wereld en onze eigen unieke bestemming.

Reizen zijn oorspronkelijk bedoeld om ons aan te zetten die ene reis te maken waarvoor we op deze wereld zijn; de reis naar binnen opdat we ons zelf leren kennen; opdat we onszelf leren uitdrukken en zo een unieke bijdrage leveren aan een wereld die voortdurend in beweging is op weg naar heelwording. En daarin een beetje kunnen helpen gidsen voelt als een levensvervulling.