|
Inis Withrin is de oude Keltische naam voor het plaatsje in Zuid-Engeland in het graafschap Somerset, vandaag de dag beter bekend als Glastonbury. De streek rondom het stadje wordt ook wel Isle of Avalon genoemd. Het was hier dat Marion Bradley de inspiratie opdeed voor haar verhaal over de “Nevelen van Avalon”. Een bestseller en “klassieker”, nu al, waarin de aloude Arthur-legende gebruikt wordt als achtergrond voor de geschiedenis van de teloorgang van de oude cultus van de Moeder-Aarde godin verering die moest plaats maken voor de nieuwe cultus die haar inspiratie ontving uit de nieuwe religie verbonden met het leven van Jezus van Nazareth.
Of hoe een opperpriesteres ziet hoe er een einde komt aan een aloude religieuze stroming die moet plaats maken voor een geheel nieuwe cultuur. Je kunt het ook zien als een nieuwe poging om de Arthur-legende nu eens vanuit de kant van de vrouwen te vertellen. Het oude verhaal nu verteld, beleefd en gezien door de ogen van Morgaine en Gwenhwyfar.Veel invalshoeken heeft het verhaal. Veel liefhebbers heeft het boek en velen zal het blijven inspireren, jaren lang. Dat komt omdat het iets archetypisch raakt in een ieder van ons. Ieder mens, al of niet bewust levend met dit gegeven, draagt in zich de herinnering van een tijd dat we als mens en cultuur heel sterk verbonden waren met de Moeder-Aarde cultuur. Een gegeven en thema dat vandaag de dag weer sterk naar boven komt. Dit je verbonden voelen met zo’n archetypische kracht kun je ook proberen tastbaar te ervaren. En waar kan dat beter dan op die plaats op Aarde waar de verbinding tussen de twee werelden, de zichtbare en de z.g. onzichtbare wereld, zo dicht aaneen ligt dat slechts een “nevelgordijn” de twee van elkaar scheidt.
Je moet dan in Avalon zijn en op zoek gaan naar de nu nog altijd aanwezige getuigen van een verloren tijd die zich niet meer tastbaar uitdrukt in een cultuur maar zich innerlijk opdringt als een beleven, als een diep aanvoelen van een innerlijke verbinding met een oerkracht die uitgangspunt is voor veel van onze daden. De godin die zich in het leven van vrouwen en mannen uitdrukt in de diep verankerde intuitie die als inspiratie naar buiten treedt en draagster wil zijn voor. Op zoek naar de tastbare restanten van die kracht, opdat de overeenkomende impuls in het onbewuste gewekt kan worden, ter bevloeiing van ons dagelijks bewustzijn, ondernemen we deze, mogen we zeggen “pelgrimstocht” naar Zuid-Engeland, waar op de dag van vandaag nog altijd zo krachtig de monumenten aanwezig zijn die deze transformatie kunnen bewerkstelligen. Daarvoor leggen we contact met heel oude culturen en hun overblijfselen zoals de steencirkels van Avebury en Stonehenge. We zullen letterlijk één van de hoofdchakra’s van onze planeet bewandelen als we de Tor beklimmen, aan de bron van Chalice Well zitten en de oude Abbey bezoeken. We staan dan in het hart van Avalon om daarna te zien hoe de Moeder-kracht, waarmee we heel specifiek contact leggen in de grotten van Wookey Hole, is geweken voor de Vader-kracht die zich vervolgens uitdrukte in b.v de kathedralen van Wells en Salisbury.
Een bijzondere reis, een reis ook om te ontdekken wat de Merlijn in “Nevelen van Avalon” bedoelde met zijn woorden:
“...en nu kerken heel Britannia bedekken, drijft onze wereld steeds verder weg. De werelden raken elkaar nog steeds; ze liggen nog tegen elkaar aan, als gelieven; maar zij drijven uit elkaar en als ze niet worden tegengehouden, zullen er op een dag twee werelden zijn, waartussen niemand kan komen en gaan...”
|
|
|