|
De legende van Gelert.
Llywelyn, de prins van Wales, was verzot op jagen en op een dag ging hij met zijn vrouw de bergen in om te jagen. Hij nam zijn favoriete hond Gelert mee, want dat was zijn beste jager. Zijn zoon, een baby nog, liet hij thuis achter onder de hoede van een dienstmeid en staljongen. Deze gingen echter op wandel en lieten het kind onbeschermd achter. Llywelyn ging zo op in de jacht dat hij niet merkte dat Gelert al een tijdje niet mee langs zijn zijde liep. Toen hij de hond mistte voelde hij dat er iets niet klopte, blies de jacht af en ging terug naar zijn huis. Daar aangekomen kwam Gelert, al kwispelend, onder het bloed het huis uitgerend. Hij stormde naar binnen. Trof de wieg van zijn zoon omgegooid en besmeurd met bloed in een hoek van de kamer aan. Hij keerde zich om, trok zijn zwaard en in één houw doode hij Gelert, zijn liefste hond, die buiten stond te blaffen. Overmand door verdriet, niet wetend wat te doen, liep hij weg. Uit het huis steeg de angstkreet van een baby op. Hij stormde weer naar binnen en in de hoek achter de omgevallen wieg tussen de bebloede lakens vond hij zijn zoon. Levend en wel met daarnaast het lijk van een grote wolf. Llywelyn stortte in, beseffend wat hij had gedaan. Met eeuwige spijt in het hart begroef hij Gelert, legde er een steenhoop op en tot op de dag van vandaag is het graf van Gelert te bezichtigen naast de kerk van Beddgelert.
|
|
|