mensenknop1a1a1
HET MEISJE EN HET BOOMWEZEN

Er was eens een mooi land dat Poustinia heette. Het lag in de bergen verscholen. Er was altijd vrede en de mensen streefden ernaar zichzelf te zijn. Ze leefden in harmonie met elkaar en met de natuur, met de dieren en planten en met de onzichtbare wezens. In het midden van het land lag een groot kasteel en daar woonden de koning en de koningin. Zij kenden alle mensen in het land en hun zorgen en noden. Ze wisten wie aandacht nodig had om in de harmonie te kunnen blijven en wie het te moeilijk had, nodigden zij uit in het kasteel.

Daar werd er gezongen en gedanst en in de nacht hadden de mensen er ontmoetingen met de engelen en met de natuurwezens. Die leefden graag in het kasteel omdat er overal afbeeldingen van hen waren. Overdag hechtten de wezens zich aan de afbeeldingen en in de nacht maakten ze zich daarvan los en gingen op pad in het kasteel om iedereen te helpen die het nodig had en om de koning en de koningin te inspireren.

Op een dag was er een klein meisje in het kasteel gekomen, samen met haar mama. Ze had aan de koningin gevraagd om haar te vertellen over de natuurwezens en de koningin had haar bij de hand genomen en had haar alle afbeeldingen van de natuurwezens getoond. Het kleine meisje verheugde zich over de wezens en keek lang naar het wezen bij de kachel. Ze voelde een ontroering in heel haar lijfje als ze naar hem keek. Toen haar wandeling met de koningin afgelopen was, ging het meisje opnieuw kijken naar het boomwezen bij de kachel. Ze meende dat hij naar haar knipoogde, maar ze wist het toch niet zeker. Ze ging dan in de tuin spelen met de andere kinderen. Ze maakten een sneeuwpop, want de tuin lag verborgen onder een dikke vacht sneeuw.

Toen het donker werd, gingen de kinderen naar binnen en groot en klein genoten van een heerlijke maaltijd. Daarna gingen de gasten met de koning en de koningin rond de kachel zitten en vertelden elkaar verhalen. Het kleine meisje vertelde toen een verhaal over het boomwezen. Ze wees hem aan, de boomstronk met ogen en een mond. Ze vertelde dat het wezen eens in een bos had geleefd en daar veel gezien had: mensen die in een koets door het bos reden, paartjes die met elkaar afspraken onder de grote boom en kinderen die er speelden. Ze vertelde dat er op een dag twee mannen gekomen waren om bomen om te zagen en ook de grote boom waarin het wezen woonde, moest eraan geloven. Ze werden allen neergelegd in heel weinig tijd. Toen was de koningin gekomen en had een stuk van de stam meegenomen om in het kasteel te zetten achter de kachel. Het wezen was blij toen het dat hoorde en het sprong in de boomstronk en liet zich zo naar het kasteel voeren. De koningin bewerkte het hout en maakte het geschikt om in het kasteel te blijven . Ze zorgde ervoor dat het boomwezen zich goed kon blijven voelen in de stronk en zette hem toen neer op zijn nieuwe plaats. De stronk stond nu al vele jaren op zijn plekje, maar nog nooit hadden mensen over hem gesproken. Nu sprak het kleine meisje over hem en zei dat hij, na al deze jaren in het kasteel, graag nog eens naar buiten zou gaan. Maar daarvoor had hij de kracht van een mens nodig. Anders kon hij niet buiten het kasteel komen. Toen het meisje dit vertelde, vroeg iedereen zich af hoe dat zou gebeuren. Ze hadden medelijden met het boomwezen, maar ze meenden dat ze hem niet konden helpen. Na dit verhaal zat het meisje weer stil naar hem te kijken en andere mensen vertelden verhalen. Maar het kleine meisje hoorde ze niet, het zag alleen het boomwezen. In gedachten nodigde ze hem uit om samen naar het bos te gaan, in de nacht, als iedereen sliep.

En zo gebeurde het: toen de klok beneden twaalf uur sloeg, werd het meisje wakker en ze zag het boomwezen naast haar bed staan. Ze knikte hem blij toe en sprong uit haar bed. Ze namen elkaar bij de hand en liepen stilletjes naar beneden. De deuren waren open en spoedig stonden ze in de sneeuw, in de tuin van het kasteel. Ze liepen door de sneeuw en zakten er in weg. Maar ze vonden gelukkig een pad dat de grote mensen gemaakt hadden en liepen langs dit pad naar de bossen in de verte. Het boomwezen danste aan haar hand en werd steeds opgewondener bij het naderen van het bos. De maan verlichtte hun weg. Maar in het bos was het heel donker. De maan verborg zich achter een wolk en ze liepen nu voorzichtig het bos in. Ze hoorden allerlei geluiden maar het meisje was niet bang.

Het bos was niet meer zo groot als het eens geweest was, in de jeugd van het boomwezen, 300 jaar geleden, maar er leefden nog herten en reeën en eekhoorns. Het was een levend bos en ze ontmoetten andere boomwezens die voor de bomen zorgden. De ontmoeting met deze boomwezens ontroerde het meisje. Ze luisterde stil naar de verhalen die ze vertelden over alles wat er gebeurd was sinds het boomwezen in het kasteel woonde. Het meisje had het gevoel dat ze heel lang in het bos waren gebleven. Ze trok aan de arm van het boomwezen en zei dat het tijd was om terug te keren. De boomwezens groetten elkaar ten afscheid en ze gingen terug naar het kasteel. Ze liepen nu in de maneschijn en waren heel vlug thuis. Toen ze binnenkwamen, sloeg de klok weer twaalf uur en het meisje bracht het boomwezen naar de kachel en ging zelf in haar kamertje slapen. Ze besefte dat de tijd had stilgestaan terwijl ze op pad was gegaan met het boomwezen.

De volgende avond vertelde het meisje over haar nachtelijke tocht en iedereen luisterde stil en had spijt dat hij er niet bij was geweest. Iedereen voelde zich geïnspireerd om ook met onzichtbare wezens op pad te gaan en sindsdien gebeurde dat veel meer. En in Poustinia leefde iedereen gelukkig en tevree en de onzichtbare wezens werden er steeds talrijker.

 

 

©Myriam De Keye

Merksplas, 12 – 12 – 12

 

 

Al jaren schrijf ik intuïtieve sprookjes voor individuele klanten. Nu deed ik dit voor jullie, mijn vrienden op Facebook. Het is mijn kerstgeschenk voor jullie. Ik heb mij op jullie afgestemd en ik heb een helend verhaal gevraagd. Tegelijk heb ik beelden gegeven aan wat ik zelf als helend heb ervaren in Poustinia, in de Ardennen, waar ik op weekend ben geweest. ( www.poustinia.be )

 

Als je dit verhaal hebt gelezen, op een rustig moment, waarop je niet zou gestoord worden, dan kan je je afvragen wat het voor jou betekent.

Misschien voel je dat je zelf ook behoefte hebt aan enkele vrije dagen….

Misschien worden ervaringen uit je kindertijd opnieuw opgeroepen…

Misschien voel je dat je zelf het kleine meisje bent, of de koning of koningin…

Misschien herinnert het verhaal je eraan dat je lange tijd de onzichtbare wezens bent vergeten en misschien wil ook jij er meer aandacht aan besteden….

 

Misschien wil je zelf een intuïtief sprookje laten schrijven voor jezelf of als kerst- of nieuwjaarscadeau voor een dierbare? Neem dan contact met mij op: info@delevensweg.be of +32(0)14/63.57.24 of 0486/54.59.80

Zie ook www.delevensweg.be klik op Aanbod en dan op intuïtieve sprookjes

retraiteknop1a1a1
pelgrimagesknop1a1a1
muziekdagenknop1a1a1
huisknop1a1a1
kapelknop1a1a1
tuinknop1a1a1
labyrintknop1a1a1
rietveldenknop1a1a1
workshopknop1a1a1
nieuwhuis1a1a1
bereikbaarheidknop1a1a1
contactknop1a1a1
item6a
oudhuis1

1983

2017

Poustinia
huis voor herbronning, innerlijke groei en transitie
Beho 108 - 6672 Beho E-mail: info@poustinia.be Telefoon: 080 -517087

de mensen mensenknop1a1a1