mensenknop1a1a1
PersephoneandDemeter
item3c

 

Oude verhalen spiegelen thema’s waarmee we heden ten dage nog steeds worstelen.
Het ontwaken aan onze eigen vermogens beweegt zich in het tijdloze.

We bewegen over de grenzen van ruimte en tijd als we toegeven aan een beweging die ons verder doet reiken dan de sinds generaties lang aangeleerde patronen die soms tot een dood spoor leiden.

Zo vergezelt het beeld van de moeder ons al eeuwen vanuit een behoefte verzorgd en gekoesterd te worden. Dat beeld is eenzijdig maar werkt wel overheersend in wat men doorgaans van een moeder verwacht.
Overheersende beelden wekken schijnbehoeften die we verwarren met werkelijke behoeften.
Een kind heeft weliswaar nood aan bescherming, koestering en geborgenheid.

Daardoor ontwikkelt het een sterke band met de moeder die een oefening is voor de sterke band met het leven en de wereld die het later moet ontwikkelen als het zijn eigen pad begint te bewandelen.

Dat eigen pad begint van zodra een kind door lopen weet dat het in de wereld kan bewegen en dan heeft het behoefte aan loslaten, ondersteuning door aanmoediging om uit eigen kracht verder te gaan. Als het dat al heel vroeg kan ervaren, dan kan het heel lang veilig oefenen en later opgewassen zijn tegen de veel grotere uitdagingen waarvoor het leven hem stelt.

De andere kant van het beeld dat minder in het zicht is maar evengoed onontbeerlijk is, is dat van de begrenzende moeder.
De moeder die spiegelt dat bedding nodig is om je goed te kunnen handhaven.
Dat je verankerd moet blijven in je eigen grond om niet te kantelen als harde winden waaien en je uit je lood dreigen te slaan.
Een moeder die nee kan zeggen als dit toepasselijker is dan ja.
Die ingrijpt als dingen uit de band springen, die de grenzen niet schuwt waarbinnen de echte creativiteit - namelijk van binnenuit leven en daar uitdrukking aan geven - gedijt.

Ooit waren vrouwen in staat om deze twee beelden in zichzelf te verenigen in tijden waarin vrouwen voeling hielden met de wetten die ze van de natuur en de kosmos leerden en omzetten in een levenshouding waarin zowel koestering als begrenzing de samenhang van het leven weerspiegelden.

Beide kanten werden als onontbeerlijk beschouwd om te overleven in een wereld waarin vergankelijkheid niet werd veronachtzaamd.

Zowel mannen als vrouwen zijn al heel lang onbewust in zichzelf op zoek naar het volledige beeld om zich beter te kunnen handhaven in een wereld waarin niet altijd goed met kwetsbaarheid wordt omgegaan.

We krijgen wat dat betreft vaak te maken met een vertekend beeld.

Ofwel wordt kwetsbaarheid overbeschermd of ze wordt helemaal niet geacht.

Rond dit thema beweegt veel onmacht, onzekerheid en wanhoop.
Waar is de onontbeerlijke veiligheid gebleven om met deze kwetsbaarheid goed om te gaan?

Uit welke hulpbronnen moet worden geput, nu de oude voorraad opgebruikt lijkt?

Het volledige beeld echter stamt nog uit een tijd dat de mens de krachten van natuur en kosmos als ervaarbare krachten in zichzelf en daar buiten kon voelen.
Krachten die zo sterk waren dat ze goden werden genoemd om aan te geven dat de mens zich er niet kon mee meten maar wel mee samen werken.

In huidige termen betekent dit: ze een plek in ons leven geven en ze doorheen wat we ervaren, leren herkennen en hanteren.
Alles wat buiten de menselijke maat beweegt maar waar de mens ook deel van uitmaakt, gaat, indien niet geacht, ondergronds werken en verstoort de goede gang van zaken.

We noemen dat in de taal van familiedynamieken een verstoorde ordening.

Wat we heden ten dage psychologisch benoemen, beschouwden de ouden als een feit.

Verhalen ontstonden én om de feiten te beschrijven én om een oplossing in het zicht te brengen. Ze wellen op uit de laag van wijsheid die de mens beschermt tegen zijn ondergang, of uit de hogere intelligentie waarover we van nature beschikken, als de wetten die het leven beheersen in het zicht blijven.

Vele generaties al compenseren mensen onbewust het onvolledige beeld van moederschap waarin ze gevangen zitten.

Een dochter of zoon van een té afstandelijke moeder zoekt compensatie in een koesterende man of vrouw of compenseert zelf door overdreven te koesteren.

Een dochter of zoon van een té beschermende moeder zoekt onbewust naar een meer afstandelijke vrouw of man. Maar innerlijk blijft het onvolledige beeld bestaan.

Dit zijn maar enkele voorbeelden waarin zich dat kan uitdrukken.

In dat onvolledige beeld kunnen zowel mannen als vrouwen innerlijk met moederschap stoeien.
Want het gaat om het beeld van de Moeder en niet om de individuele moeder.
Wel is het zo dat de gevolgen van dit onvolledig zijn worden ervaren in het emotioneel afwezig zijn van een ouder of partner.
Met emotionele afwezigheid wordt bedoeld: een onvolkomen respons kunnen geven aan de emotionele behoeften van een kind.

Soms confronteert een kind een ouder met een geweldige behoefte aan grenzen maar de ouder kan niet voldoende afgrenzen omdat hij zijn eigen kracht hierin niet vertrouwt.
Soms wordt deze behoefte niet als emotioneel herkend en leeft het kind ze uit in onbeheerste woedeaanvallen.
Dat een ouder deze kracht niet vertrouwt raakt aan persoonlijke belevenissen die niet verwerkt zijn, maar ook aan transgenerationele en culturele overdracht.
Een cultuur spiegelt altijd de waarden die aan verhoudingen worden gegeven.

Soms worden niet ingevulde emotionele behoeften gecompenseerd door patronen waarin men zich of te groot of te klein gedraagt.
Het uitputtende redderscomplex kan hier niet los van worden gezien.
Soms komt het onbewuste met geweld tussen om aan te sporen tot een bewust herstel van volledigheid. Soms moet het lichaam ingrijpen.
Er zijn veel variaties op hetzelfde thema.

Waar het wezenlijk om gaat is hoe los te komen van de patronen die onze ouders ons voorleefden ter compensatie van een emotioneel afwezige moeder.
Hoe vrij worden van de soms heftige emoties die het patroon mede in stand houden. Symptomen van niet eerder ingevulde emotionele herkenning die ondergronds woekeren en onvoorbereid het bewustzijn schaken.

Dit alles belichten en aanschouwen we door het oorspronkelijke beeld te herstellen dat vanuit de dynamiek van de Zwervende Demeter zichtbaar wordt.

Wat zichtbaar wordt kan worden herkend. Wat wordt herkend kan de orde herstellen.
Wat de orde herstelt geeft kracht om ernaar te handelen en te leven.
Buiten de orde der dingen zijn we niet bekrachtigd om de verhoudingen te herstellen, die we nodig hebben om ons veilig te voelen.

Wie meer bewegingsvrijheid zoekt in de moederrelatie of kracht wil putten uit een bewust en verantwoordelijk omgaan met Moederschap, is van harte welkom in deze workshop.

Er worden geen familieopstellingen gedaan; wel wordt er met familiedynamieken actief gewerkt waardoor beelden herkenbaar worden.

De veiligheid van de groep wordt vooropgesteld. Het uitdiepen van individuele thema’s wordt archetypisch benaderd zodat er telkens voor de hele groep kan worden gewerkt, waaraan ieder innerlijk participeert binnen zijn eigen grenzen.

Er is geen voorkennis vereist wel een bereidheid om actief in de reflecties mee te bewegen. Het wel of niet inbrengen van wat innerlijk beweegt wordt vrij gelaten en gerespecteerd.

 

Huguette Beyens

item3b1
FAMILIEDYNAMIEKEN DE ZWERVENDE DEMETER
H
S
P
O
S
K
R
O
W
retraiteknop1a1a1
pelgrimagesknop1a1a1
muziekdagenknop1a1a1
huisknop1a1a1
kapelknop1a1a1
tuinknop1a1a1
labyrintknop1a1a1
rietveldenknop1a1a1
workshopknop1a1a1
nieuwhuis1a1a1
bereikbaarheidknop1a1a1
contactknop1a1a1
item6a

Hier gaat het over workshops.

Toen ik hier aankwam en nog heel klein was, hebben ze mij geprobeerd voor een karretje te spannen om me te laten werken. Onnodig te zeggen dat ze dat niet gelukt is; ik ben hier niet om te werken; daar hebben we bezoekers voor. Vandaar dit aanbod.

oudhuis1

1983

2017

Poustinia
huis voor herbronning, innerlijke groei en transitie
Beho 108 - 6672 Beho E-mail: info@poustinia.be Telefoon: 080 -517087

de mensen mensenknop1a1a1 item3c item3b1