mensenknop1a1a1
MYSTIEK IN EEN NOTENDOP

 

Ik zelf ben eeuwigheid, wanneer ik de tijd verlaat
En mij in God en God in mij tezamen vat.

Angelus Silesius

 

Steeds meer wordt er in deze tijd geschreven en gesproken over de relatie tussen spiritualiteit en geestelijke gezondheid. Vele vormen van spiritualiteit worden aangereikt om aan deze grote geestelijke honger tegemoet te komen. De moeilijkheid om hierin een zinvolle keuze te maken dient zich steeds meer aan. Tegelijk wordt ook de nood aan herkenning voor de geestelijke honger die diep van binnen knaagt sterker. Ondanks het grote aanbod aan spirituele invulling neemt het gevoel aan eenzaamheid bij een deel mensen gestadig toe. In dat zoeken naar geestelijke voeding dringt zich de vraag op:

Wat is het dat een mens drijft om naar de diepere zin van zijn ervaring te peilen?

En over welk vermogen beschikt de mens om zelf invulling te geven aan de wezenlijke behoefte die zich hierin verschuilt?

Als we kinderen gadeslaan, die zichzelf mogen zijn, dan valt het op hoezeer ze in hun spel symbolisch uitdrukking geven aan hun spontane ervaringen. Van nature is een kind dus geneigd om de meerwaarde van een ervaring in de vorm uit te drukken. Meerwaarde die ook kan worden geduid als de zin van wat het doormaakt.

Op een zomerse dag zit een kind lekker in het zand op het strand vlakbij de zee te spelen. De tijd staat stil. Tijdloos wordt elk gebaar. Het aanraken van het zand, het vorm geven aan wat op deze manier spontaan ontstaat, ondanks het weten dat de golven straks alles meenemen in een ritmische dans van heen en weer bewegen. De wind waait er buitelend overheen, aldus zorgend voor begeestering.

De grens tussen groot en klein is smal en overbrugbaar als de geest in het tijdloze verwijlt.

Het kind leeft op goede voet met het tijdloze. Het kind in ons is tijdloos. Tijdloos is eveneens onze behoefte aan zingeving.

Hier is de meerwaarde het samenspel van elementen dat door het kind wordt ervaren als geborgenheid. Het bewegen van vingers en vorm geven aan het zand is de uitdrukking van het contact maken met hoe het deze geborgenheid innerlijk ervaart. Woorden schieten hier tekort, beelden vertalen de hartstocht waarmee het kind de aanraking door de geest van het leven beantwoordt.

Voor het spirituele kind in ons is alles begeesterd, niets leeft of bestaat op zich. Alles is onderling verbonden, niets valt daarbuiten. Wat is, is ook wat het doet ontstaan en wat het doet ontstaan, drukt zich ook uit in wat is.

item2

 

Als op een dag de geliefkoosde hamster sterft dan zoekt het kind spontaan naar een nieuwe plek voor de hamster in het grote geheel. Als het de ruimte en het begrip krijgt om hierin zijn gang te gaan dan zal het naar dezelfde elementen grijpen om zijn diertje aan het geheel toe te vertrouwen. Het vertrouwt het aan de aarde toe, het dekt de aarde toe, het voelt dat het zo geborgen is en het steekt een kaarsje aan dat de liefde of de verbinding bezegelt. De tranen om het afscheid en de vreugde om de verbinding die blijft bestaan vinden elkaar en creëren een nieuwe ruimte om wat er is geweest tijdloos te beleven.

Een kind dat in een tsunami zijn ouders verliest zoekt innerlijk naar een nieuwe plek voor hen die hem het meest nabij waren. Omgeven door vertrouwen, geeft het uitdrukking aan de laatste handeling of gebaar samen beleefd met vader of moeder. Middenin de wanhoop verrijst, als het kansen krijgt, de loot van leven, licht in de donkerte van het bestaan. Daar waar het leven eindigt, begint ook het leven voor het spirituele kind in ons dat van binnenuit uitdrukking geeft aan wat voor hem eeuwige waarde heeft: de verbinding met vader en moeder over de grenzen van ruimte en tijd. Dit zijn geen spirituele bespiegelingen. Dit zijn feiten geleefd en gedeeld door hen die hiervan getuigen en als getuige en hulpverlener deze wetmatigheid van het leven achten en bekrachtigen.

Er is een kracht die in het tijdloze leeft: het spirituele kind in ons dat waakt over de verbinding die we met de dingen hebben. Een verbinding die om een uitdrukking in de vorm vraagt: een rituele handeling. Dat lieten ook de kinderen zien die in het concentratiekamp Maidanek, hun nakende dood beseffend, vlinders op de wanden kerfden.

De rituele handeling is zo oud als de mens zelf. De mens die in de oertijd de bizon op een rots tekent stelt een rituele handeling. Een herinnering aan wat waarde heeft, een voortbestaan in de tijd, in de toekomst van het heden. Het voelen waar het wezenlijk om gaat, het overstijgen van het vergankelijke bestaan dat beperking kent in ruimte en tijd. Zonder rituele handeling verliezen de ervaringen die raken aan de essentie van wie we zijn hun waarde. Ze geraken niet op hun plek in het tijdloze bestaan van onze ziel en geest.

De mens kent nu eenmaal verschillende lagen van bewustzijn en de spirituele laag namelijk het eren van de waarde der dingen en verwijlen bij hun essentie is fundament van onze geestelijke gezondheid.

‘Het mystieke bewustzijn is de hoogste vorm van ontwikkeling van het bewustzijn’
schreef E. Underhill.

Of nog anders door dezelfde schrijfster benoemd:
‘De mystieke beleving is een verbinding met de Realiteit.’

De Realiteit is heel wat anders dan de realiteit waartoe ons beperkt bewustzijn ze herleidt.

Misschien begrijpen we kinderen in hun symbolische taal veel beter als we de moed hebben de realiteit niet langer te beperken tot wat wij maar zien, omdat onze visie is ingekleurd door de conclusie die we over het leven trekken. Conclusies die echter hun grond vinden in wat niet kon worden beleefd of geplaatst.

Veel conclusies verdraaien de Realiteit, verkleinen ze tot een interpretatie die soms niet eens haar standpunt benoemt.

Veel jongeren en zelfs kinderen zoeken heden ten dage hun heil in drugs. Om nog niet te spreken van volwassenen die wat minder opvallend hun drugs consumeren via vele vormen van zogenaamde aanvaardbare verslavingen. Wat betekent dit symbolisch?

Wat spiegelt dit zoeken ons?

Zijn we ergens onderweg het contact met het spirituele kind verloren dat ons inspireert tot het kennen en herkennen van onze spirituele behoefte. Wellicht vinden we het terug; vereenzaamd wachtend op het voltrekken van de heilige handeling die een plek verleent aan wat ons ooit eens wezenlijk raakte en in het tijdloze geen voleinding vond.

 

item3

 

We peilen in deze vierdaagse naar het spirituele kind in ons: de drager van de essentie. We doen het op een eenvoudige manier, kijkend, voelend, ervarend, ontdekkend. De natuurlijke mystieke aanleg van een mens schuwt het onnatuurlijke, het gewild bereiken van. De andere dimensie leeft in ons, ze draagt ons, ze leidt ons, ze neemt ons bij de hand en begeestert ons als we het tijdloze of deze laag van bewustzijn in ons omarmen.

Het gaat om toegeven aan een beweging die wat naar ons toe beweegt beantwoordt.

In de eeuwenoude mystieke tradities worden rituelen en handvatten aangereikt om deze dimensie of dit bewustzijn in het leven te integreren. Ook nu in deze tijd wemelt het van vormen die de verbinding met deze dimensie betrachten.

In deze stille winterse dagen, wanneer de aarde haar kristallijne laag blootlegt en een appèl doet op het kind in ons dat deze laag omarmt, zoemen we meditatief in op die sprankels van geest in ons die ons de verbinding doen herstellen met wat naar verbinding in ons hongert.

Het spirituele kind ademde over ons als we in de wieg voor het eerst deze wereld inkeken.

Het keek naar ons door de ogen van hen die zich bij de aanblik van een pasgeboren kind hun tijdloze bestaan herinnerden. Misschien was het een voorbijganger die niet werd herkend, of een moeder die in haar pijn geen woorden vond om het te vertellen, of een vader die sprakeloos toekeek. Niet altijd wordt het spirituele kind herkend als het zich toont.

Maar het tijdloze is aan geen grenzen van ruimte en tijd gebonden en heelt ondanks wat niet kon zijn. Zijn is een tijdloze dimensie, zijn is nu, een bewust tot zich nemen van wat eerder niet is genomen.

In december, de Lichtmaand, worden we opgeroepen om weer op te nemen wat nog niet genomen werd. De Realiteit van ons bestaan. Oneindig meer dan wat we doorgaans geloven en leven.

We hanteren bij deze verstillende en inspirerende bezinning beelden, verhalen, rituelen en meditatieve reflectie om de tijdloze dimensie in ons ruimte en tijd te geven zodat we de vertaalslag vinden naar een mystieke beleving van de dagdagelijkse Realiteit.

Beyens Huguette

 

 

Luister, O druppel, geef jezelf op zonder spijt,
en win in ruil daarvoor de Oceaan.
Luister, O druppel, gun jezelf deze eer,
en wees beveiligd in de armen van de Zee.
Wie zou er ooit zo gelukkig kunnen zijn?
Een Oceaan die een druppel het hof maakt!
In Godsnaam, in Godsnaam, verkoop en koop direct!
Geef een druppel, en verwerf deze Zee vol parels.

Rumi

 

van vrijdagavond 4 december 2015 vanaf 18.00 uur

t/m zondagmiddag 6 december 2015 om 14.00 uur

bijdrage € 230,00 alles inbegrepen

Huize Poustinia - Beho 108, 6672 Beho - 080-517087

H
S
P
O
S
K
R
O
W
retraiteknop1a1a1
pelgrimagesknop1a1a1
muziekdagenknop1a1a1
huisknop1a1a1
kapelknop1a1a1
tuinknop1a1a1
labyrintknop1a1a1
rietveldenknop1a1a1
workshopknop1a1a1
nieuwhuis1a1a1
bereikbaarheidknop1a1a1
contactknop1a1a1
item6a

Hier gaat het over workshops.

Toen ik hier aankwam en nog heel klein was, hebben ze mij geprobeerd voor een karretje te spannen om me te laten werken. Onnodig te zeggen dat ze dat niet gelukt is; ik ben hier niet om te werken; daar hebben we bezoekers voor. Vandaar dit aanbod.

oudhuis1

1983

2017

Poustinia
huis voor herbronning, innerlijke groei en transitie
Beho 108 - 6672 Beho E-mail: info@poustinia.be Telefoon: 080 -517087

de mensen mensenknop1a1a1